کم که نه؛ هر روز، کم کم می خورم

آب می خواهم، سرابم می دهند

عشق می ورزم، عذابم می دهند

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب؟

از چه بیدارم نکردی؛ آفتاب؟

خنجری بر قلب بیمارم زدند

بی گناهی بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد، بر پشتم نشست

از غم نامردمی، پشتم شکست

عشق، آخر تیشه زد بر ریشه ام

تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

در میان خلق، سر در گم شدم

عاقبت آلوده ی مردم شدم

بعد از این، با بی کسی، خو می کنم

هرچه در دل داشتم، رو می کنم

درد می بارد، چو لب تر می کنم

طالعم شوم است، باور می کنم

من که با دریا تلاطم کرده ام

راه دریا را چرا گم کرده ام؟

من نمی گویم که با من یار باش

من نمی گویم مرا غمخوار باش

روزگارت باد شیرین؛ شاد باش

دست کم، یک شب تو هم فرهاد باش

خسته ام از قصه های شومتان

خسته از همدردی مسمومتان

هیچ کس از حال من پرسید؟ نه

هیچ کس اندوه من را دید؟ نه

هیچ کس اشکی برای من نریخت

هرکه با من بود، از من می گریخت

چند روزی هست، حالم دیدنیست

حال من از این و آن، پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم

گاه بر حافظ تفأل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت

یک غزل آمد که حالم را گرفت

ما ز یاران، چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

سروده: حمید رجایی

تصویر: محمدمهدی ـ مسعود

ـ قرآن خاستگاه ولایت

ـ سفیران آسمان: تبیین رسالت نبوی در بیان رسای علوی

ـ موعود غدیر

ـ موعود روزگاران

ـ بر افق روشنی ها: هشت گفتار در باب غیبت، ظهور و انتظار

مشارالیه از دوران نوجوانی، تمامی همّ و غمّ خود را مصروف دفاع از ساحت مقدس بقیة الله علیه السلام نموده و شاگردان بسیاری را در مسیر دفاع علمی از ولایت آن امام غایب از نظر، پرورش داده بود. مصیبت درگذشت آن مرحوم مغفور را به پیشگاه مقتدایش امام عصر علیه الصلوة و السلام، خانواده داغدارش و تمامی ارادتمندان مهدی موعود عجّل الله تعالی فرجه الشریف تسلیت عرض می کنیم و امیدواریم بهره کلیه ی بازماندگان ایشان در این مصیبت جانکاه، صبر جمیل و اجر جزیل از ناحیه مقدسه آن امام همام باشد. برای خانواده مرحوم مغفور حاج اصغر صادقی خصوصا برادر عزیزم جناب آقای وحید ضیایی و خانواده محترم ایشان، آرزوی سلامتی و سعادتمندی دارم.

ناگهان قلب حرم وا شد و یک مرد جوان

مثل تیری که رها می شود از دست کمان

خسته از ماندن و آماده رفتن شده بود

بعد یک عمر، رها از قفس تن شده بود

مست از کام پدر بود و لبش سوخته بود

مست می آمد و رخساره برافروخته بود

روح او از همه دل کنده، به او دل بسته

بر تنش دست یدالله حمایل بسته

بی خود از خود، به خدا با دل و جان می آمد

زیر شمشیر غمش رقص کنان می آمد

یاعلی گفت که بر پا بکند محشر را

آمده باز هم از جا بکند خیبر را

آمد، آمد به تماشا بکشد دیدن را

معنی جمله « در پوست نگنجیدن » را

بی امان، دور خدا مرد جوان می چرخید

زیرپایش همه ی کون و مکان می چرخید

بارها از دل شب یک تنه بیرون آمد

رفت از میسره، از میمنه بیرون آمد

آن طرف، محو تماشای علی حضرت ماه

گفت: لا حول و لا قوّة إلا بالله

مست از کام پدر، زاده لیلا، مجنون

به تماشای جنونش، همه دنیا مجنون

رفتی از خویش، که از خویش به وحدت برسی

پسرم! چند قدم مانده به بعثت برسی

نفس نیزه و شمشیر و سپر بند آمد

به تماشای نبرد تو خداوند آمد

با همان حکم که قرآن خدا جان من است

آیه در آیه، رجزهای تو قرآن من است

ناگهان گرد و غبار خطر آرام نشست

دیدمت خرّم و خندان قدح باده به دست

آه؛ آیینه در آیینه عجب تصویری

داری از دست خودت جام بلا می گیری

زخم ها با تو چه کردند؟ جوان تر شده ای

به خدا بیشتر از پیش، پیمبر شده ای

پدرت آمده در سینه تلاطم دارد

از لبت خواهش یک جرعه تبسّم دارد

گوش کن، خواهرم از سمت حرم می آید

با فغان « پسرم، وا پسرم » می آید

باز هم عطر گل یاس به گیسو داری

ولی اینبارچرا دست به پهلو داری؟!

کربلا کوچه ندارد همه جایش دشت است

یاس در یاس، مگر مادر من برگشته است؟!

مثل آیینه ی در خاک مکدّر شده ای

چشم من تار شده؟ یا تو مکرّر شده ای؟!

من تو را در همه ی کرب و بلا می بینم

هر کجا می نگرم، جسم تو را می بینم

إربا إربا شده، چون برگ خزان می ریزی

کاش می شد که تو با معجزه ای برخیزی

مانده ام خیره به جسمت که چه راهی دارم

باید انگار تو را بین عبا بگذارم

باید انگار تو را بین عبایم ببرم

تا که شش گوشه شود با تو ضریحم، پسرم

سروده: سیدحمیدرضا برقعی

تصویر: علیرضا تینای طهرانی

من آفریده شدم تا کنم سلام شما

نوشته اند به روی جبین ما دو نفر

شما غلام حسین و منم غلام شما

خوشا به حال پر و بال این کبوترها

گهی به بام حسین و گهی به بام شما

تو آن همیشه امامی و ما همان مأموم

به قامتی که گرفتیم با قیام شما

تو ماه بودی و نزدیک آب ها که شدی

تمام علقمه پا شد به احترام شما

هزار باده، هزاران پیاله می رویید

همینکه تیر رسید و شکست جام شما

همینکه ناله ی أدرک أخایتان پیچید

شکست قامت طوبایی امام شما

مسیر علقمه را بوی انکسار گرفت

چه حس بی رمقی بود در کلام شما؟!

به حال و روز بلندای تو چه آوردند؟

تمام علقمه پر گشته از تمام شما

سروده: علی اکبر لطیفیان

تصویر: علیرضا تینای طهرانی

یک دم سپر شوند برای برادرش

خون عقاب در جگر شیرشان پُر است

از نسل جعفرند و علی این دو لشکرش

این دو، ز کودکی، فقط آیینه دیده اند

آیینه ای که آه نسازد مکدّرش

واحیرتا؛ که این دو جوانان زینب اند،

یا ایستاده تیغ دو سر در برابرش؟

با جان و دل، دو پاره جگر وقف می کند

یک پاره جای خویش و یکی، جای همسرش

یک دست، گرم اشک گرفتن ز چشم هاش

مشغول عطر و شانه زدن، دست دیگرش

چون تکیه گاه اهل حرم بود و کوه صبر

چشمش گدازه ریخت، ولی زیر معجرش

زینب به پیشواز شهیدان خود نرفت

تا که خدا نکرده، مبادا برادرش

زینب همان شکوه، که ناموس غیرت است

زینب که در مدینه، قرُق بود معبرش

زینب همان که فاطمه از هر نظر شده ست،

از بس که رفته این همه این زن به مادرش

زینب همان که زینت بابای خویش بود،

در کربلا شدند پسرهاش زیورش

گفتند عصر واقعه آزاد شد فرات

اما گذشته بود دگر آب از سرش

سروده: سیدحمیدرضا برقعی

تصویر: علیرضا تینای طهرانی

ذهنش ز روضه های مجسّم عبور کرد

در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد

شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

احساس کرد، از همه عالم جدا شدست

در بیت هاش، مجلس ماتم به پا شدست

در اوج روضه، خوب دلش را که غم گرفت

وقتی که میز و دفتر و خودکار، دم گرفت

وقتش رسیده بود، به دستش قلم گرفت

مثل همیشه، رخصتی از محتشم گرفت

باز این چه شورش است که در جان واژه هاست

شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست

می رفت سمت روضه ی یک شاه کم سپاه

آیینه ای ز فرط عطش می کشید آه

انبوه ابر نیزه و شمشیر بود و ماه

شاعر رسیده بود به گودال قتله گاه

فریاد زد که چشم مرا پر ستاره کن!

مادر بیا به حال حسینت نظاره کن

بی اختیار شد، قلمش را رها گذاشت

دستی ز غیب، قافیه را « کربلا » گذاشت

یک بیت بعد، واژه « لب تشنه » را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

حس کرد، پا به پاش، جهان گریه می کند

دارد غروب فرشچیان گریه می کند

با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید؟

بر روی خاک و خون، بدنی را رها کشید

او را چنان فنای خدا بی ریا کشید

بر پیکرش به جای کفن، بوریا کشید

در خون کشید قافیه ها را، حروف را

از بس که گریه کرد تمام « لهوف » را

اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت

بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

این بند را جدای همه، روی نیزه ساخت

خورشید سر بریده، غروبی نمی شناخت

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود

او کهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جای واژه، بر لبش آورد و بعد از آن

پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن

خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن

شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن

در خلسه ای عمیق، خودش بود و هیچ کس

شاعر کنار دفترش افتاد از نفس

سروده: سیدحمیدرضا برقعی

تصویر: علیرضا تینای طهرانی

پرده اول ـ نسیم شبانه می وزد و سکوت کاروانی را که تنها با صدای زنگ اشتران قابل تشخیص است، در هم می شکند. این کاروان امروز عصر در حالتی غریب و عجولانه، بار بربسته و اکنون در مسیر سرنوشت است. چندین تن از بزرگان مکه مکرّمه به بدرقه این کاروان آمدند، بلکه بتوانند قافله سالار را منصرف کنند که گفته بود « نمی خواهم خونم را در حرم بریزند ». به یکی فرمود: « یابن حنفیة؛ کأنّ الدنیا لم یکن و کأنّ الآخرة لم یزل » یک جمله فرمود ولی هنوز پس از یکهزار و سیصد و چند سال، جهانی حیران همین یک جمله اند که کاش با جواهر بر سر در دل هایمان حک شود. به دیگری اشاره کرد: « اگر این پرنده را رها کنند، در آشیانه آرام می گیرد » که چه آرامی گرفت در چه آشیانه ای. به هر تقدیر، کاروان در حرکت است و چندین چابک سوار در معیت آن هستند. آن که از همه رشیدتر است، می اندیشد و غصه می خورد که چرا برادرش ـ نعوذ بالله؛ بگو سرور و امامش ـ غبار اندوه بر پیشانی دارد. آن دیگری که آیینه جمال خاتم رسولان است، تلاش دارد تا بانوان کاروان در امنیت و آسایش طی طریق کنند. نوجوانی زیبارو، سر در گریبان دارد و فقط گهگاه به بازویش نگاهی می اندازد. چرا؟ کسی هنوز نمی داند. کاروان در حرکت است و به سوی سرنوشت، رهسپار.

پرده دوم ـ زندانی غریبی با حالتی خسته و آشفته، در فکر فرو رفته است. دندانش شکسته و پیشانی اش دریده. خسته است بیش از هر چیز دیگر اما نه خسته از شکنجه و آزار جسمی. مسافری در راه دارد که نباید در راه باشد. با تمام وجود مشتاق است که امام زمانش را نبیند؛ برخلاف همه ارادتمندان. از صبح امروز تشنه بود و آنگاه که سبوی آب به دستش دادند، خون از دهان مبارکش در ظرف آب چکید. سر بر کشید و دانست در این راه، عطش، منزل اول است. هنگامی که زندانبان، او را به سوی بام دارالاماره می برد، به تلخی گریست. آن مرد سنگدل خندید که باید هم گریه کنی. اما زندانی، به او پاسخ داد: « بر او گریه می کنم که در راه است ». این قافله سالار، نسل مرام و معرفت را با خود کوچاند به آن سوی افق. به ملکوت. به بالای دارالاماره رسیدند. همان نسیم، هزاران فرسخ این سوتر، بر موهای خاک آلود زندانی وزید. بوی گل همیشه بهارش را می داد. باز هم اشک. نمی دانست حس شرمندگی دارد یا شوق. فقط یک جمله گفت که پاسخش را هم سی و یک روز بعد دریافت کرد و لحظاتی پس از آن، در فضایی به پهنای ملکوت آسمان ها به پرواز درآمد تا آخرین فرودش بر خاک درگاه محبوب باشد که هرچه هست، فقط حسین است و بس

تصویر: علیرضا تینای طهرانی