حکم شلاق برای چهار تن از فعّالین کارگری سنندج

چهار تن از فعّالین کارگری سنندنج، کردستان ایران، به خاطر دفاع از حقوق کارگران به تحمّل شلاق و زندان محکوم شده اند. روز 5 اوت [15 مرداد]، شعبه ی 101 دادگاه جزایی سنندج این چهار تن را به بهانه ی شرکت در مراسم اوّل ماه مه در شهر خود، به چنین مجازات بیرحمانه، وحشیانه و قرون وسطایی محکوم نمود.

بنابر حکم دادگاه مذکور، خانم سوسن رازانی به 70 ضربه شلاق و نه ماه حبس، خانم شیوا خیرآبادی به 15 ضربه شلاق و چهار ماه حبس، عبدالله خانی (عَبه نِجار) به 40 ضربه شلاق و 91 روز حبس و سیّد غالب حسینی به 50 ضربه و شش ماه زندان محکوم شده اند. متهمین 20 روز فرصت دارند تا درخواست تجدید نظر خود را به دادگاه استان کردستان ارائه دهند.

رژیم ایران این سیاست را از موضع قدرت در پی نگرفته است، بلکه شلاق زدن کارگران تلاشی است مذبوحانه برای تضعیف مبارزه و روحیه ی بالای کارگران؛ کارگرانی که با داشتن حدّاقل حقوق قانونی اتحادیه ی کارگری و تحمّل وضعیّت کمرشکن اقتصادی، مبارزه را جهت رسیدن به حقوقشان ادامه می دهند.

چند هفته پیش از مراسم اوّل ماه مه، مقامات رژیم کارزاری از ارعاب و وحشت علیه جنبش نوین کارگری به راه انداختند تا تجمّع و مراسم امسال همانند سال 2007 باشکوه و رادیکال نباشد. به همین منظور، مقامات برای نخستین بار اقدام به شلاق زدن کارگران نمودند ( شلاق زدن فعّالین حقوق زنان به سال 1981 و تثبیت رژیم اسلامی باز می گردد). در فوریه ی 2008، حکم شلاق در مورد سه تن از فعّالین کارگری به اجرا در آمد و هم چنین بیش از هشت تن نیز به چند ضربه شلاق محکوم شدند.

شبکه ی همبستگی کارگران ایران

19 اوت 2008

برگردان از:

http://www.iwsn.org/campaigns/flogging-05aug08.htm

متن سند[1]:

نامبرده ی بالا که از محکومین سازمان به اصطلاح آزادیبخش ایران وابسته به جمعیّت نهضت آزادی است و در دادگاه تجدید نظر نظامی به اعدام محکوم گردیده، بعد از دستگیری در جریان تحقیقات کمال همکاری را در معرّفی اعضای سازمان مکشوفه به عمل آورد؛ و اطّلاعاتی که در اختیار گذارده از هر جهت در روشن شدن وضعیّت شبکه ی مزبور مؤثّر و مفید بوده و پس از خاتمه ی تحقیقات نیز در داخل بازداشتگاه همکاری های صمیمانه ای با مأمورین به عمل آورده. لذا به نظر این سازمان [ساواک] استحقاق ارفاق و تخفیف در مجازات را دارد. مراتب جهت استحضار و هر گونه اقدام مقتضی اعلام می گردد.

رئیس سازمان اطّلاعات و امنیت کشور- ارتشبد نصیری

[1] تصویر سند از منبع زیر است:

سازمان مجاهدین خلق؛ پیدایی تا فرجام (1344-1384) ، جمعی از پژوهشگران، مؤسّسه ی مطالعات و پژوهش های سیاسی، چاپ دوّم پاییز 1385، ج 3، ص. 104

گرانما بین المللی، 11 اوت 2008

بیانیه ی رسمی دولت کوبا

کوبا از صلح، به عنوان امری ناگزیر و ضروری برای توسعه ی تمامی خلق جهان، دفاع می کند.

در طی بیش از 50 سال، مردم ما قربانی تجاوزگری از سوی دولت های [پیشین و فعلی] ایالات متحده بوده اند، امری که آن ها وادار کرده است منابع و انرژی بی شماری را به کار گیرند. مردم ما در دفاع از حقّ حاکمیّت کشور خود استوار و سرسخت بوده اند و از تلاش های سازمان ملل و مبارزه ی آن جهت برقراری صلح دفاع می کنند.

یک بخش از سرزمین ما برای بیش از 100 سال مورد تهاجم واقع شده است و کوبا هرگز سعی نکرده یا نخواهد کرد که جهت بازپس گرفتن آن به خشونت متوسّل شود. سیاست خارجی کوبا از سوی جامعه ی جهانی شناخته شده و مشخّص می باشد.

هم اکنون، بحرانی در حال بروز است که موجب نگرانی مردم می باشد و ریشه در اخبار مربوط به جنگی دارد که در قفقاز، واقع در مرز جنوبی روسیه، آغاز شده است.

پس از فروپاشی شوروی، اوسِتیای جنوبی، با اعمال فشار به گرجستان پیوست، این در حالی بود که این منطقه نه اشتراکات ملی با گرجستان داشت و نه فرهنگی و در نتیجه موقعیّت خود را به عنوان یک جمهوری خودمختار، با مقامات محلی و پایتخت خود تسخینوالی [1]، حفظ نمود. صبح روز هشتم ماه اوت، گرجستان، با همدستی دولت ایالات متحده، نیروهای خود را به منظور اشغال پایتخت به اوستیای جنوبی گسیل داد- این عمل همان گونه که به طور علنی نیز گفته شد، همزمان بود با آغاز بازی های المپیک در پکن.

این که گفته می شود گرجستان در حال دفاع از حاکمیّت ملّی خود می باشد، ادّعایی کذب است.

سربازان روسیه، که جامعه ی جهانی آن را به عنوان نیرویی جهت تضمین صلح به شمار می آورد، به شکل قانونی در اوستیای جنوبی حضور داشتند؛ آن ها مرتکب هیچ گونه عمل غیر قانونی نشده اند.

درخواست عقب نشینی مهاجمین منصفانه است و دولت ما از آن دفاع می کند.

کوبا، که خود مورد تهدید نیروهای آمریکاست، بنا بر قاعده نمی تواند با آتش بس بدون عقب نشینی مهاجمین موافق باشد. اگر کوبا مورد حمله ی نیروهای خارجی قرار می گرفت، هرگز چنین آتش بسی را نمی پذیرفت.

رائول کاسترو روز

رئیس شورای دولت و وزیران

هاوانا، 10 اوت 2008

[1] Tskhinvali

برگردان از:

http://www.granma.cu/INGLES/2008/agosto/lun11/declaracion.html

وندا نوژن

دیروز، یعنی نخستین روز آغاز بازی های المپیک پکن، درگیری هایی جدّی در مرزهای میان روسیه- گرجستان به راه افتاد. دلیل آن، حمله ی ارتش گرجستان به منطقه ی اوستیای جنوبی بود که بخشی از کشور [گرجستان] است، امّا با این استدلال که اکثریّت ساکنین منطقه شهروندان روسیه هستند، به دنبال استقلال می باشد. تمامی این ها درست، امّا بهانه هایی سطحی و کم ارزش اند.

در حقیقت، جنگ میان ایالات متحده ی آمریکا و روسیه و آن هم بر سر کنترل منطقه است. این منطقه به لحاظ موادّ خام و ذخایر طبیعی، غنی است و از نظر جغرافیایی نقطه ی بسیار مهمّ عبور لوله های نفت از شرق به غرب می باشد.

دولت گرجستان، دولت دست نشانده ی آمریکاست. رئیس جمهور این کشور هم برای چندین سال شهروند آمریکا بود و اکنون، او به دنبال الحاق گرجستان به ناتو است.

روسیه کاملاً با این موضوع مخالف است. ماه گذشته، یعنی ژوئیه، وزیر امور خارجه ی ایالات متحده در گرجستان بود و عملاً به ستیزه جویی گرجستان مجوّز داد. چند روز پیش، تمرین های نظامی و تعلیم ارتش گرجستان به وسیله ی 1000 تن از نظامیان آمریکایی که در کشور حضور داشتند، به پایان رسید. عنوان رمزی این مانورها "پاسخ فوری 2008" (immediate response 2008) بود.

هم زمان، به رسمیّت شناختن کوزوو در صربستان به عنوان کشوری مستقل از سوی اتحادیه ی اروپا، چراغ سبزی بود برای اوستیای جنوبی تا خواهان تبدیل شدن به کشوری مستقل باشد.

فدراسیون جهانی اتحادیه های کارگری (WFTU) همبستگی خود را با خانواده های هزاران نفر از قربانیان اعلام می دارد و کارگران گرجستان، اوستیای جنوبی و روسیه را به گفتن "نه به جنگ"، افشای منافع نفتی بزرگی که در پس این درگیری قرار دارد، بیرون انداختن نیروهای نظامی خارجی از منطقه و تصمیم گیری مستقل و دموکراتیک برای حال و آینده ی خود فرا می خواند.

ما می خواهیم که حملات، از هر سو، سریعاً متوقّف گردد.

ما از سازمان ملل می خواهیم تا در عمل و نه با حرف، جهت برقراری آتش بس مداخله نماید.

برگردان از:

South Ossetia : Confrontation of USA – RUSSIA By WFTU (August 9, 2008: http://www.wftucentral.org/?p=2101&language=en.

وندا نوژن

گرانما بین المللی، 5 اوت 2008

آرژانتین، ونزوئلا و برزیل

گام هایی جدید به سوی اتحاد آمریکای لاتین

بوئنوس آیراس، 4 اوت- رؤسای جمهور کشورهای آرژانتین، برزیل و ونزوئلا، به ترتیب کریستینا فرناندز، لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا و هوگو چاوز، امروز نشست سه جانبه ی کوتاهی در بوئنوس آیرس داشتند که موجب تأیید پروژه های منطقه ای انرژی و هم چنین اتحادی سیاسی مابین این رهبران شد.

بنابر گزارش خبرگزاری ANSA [ایتالیا]، طی این نشست در وزارت خارجه ی آرژانتین، چاوز مجدّداً پیشنهاد خطّ لوله ی گاز "جنوب" را، که کاراکاس و بوئنوس آیرس را مرتبط می سازد و از برزیل عبور می کند، مطرح ساخت.

رئیس جمهور ونزوئلا هم چنین خواستار همکاری هایی منطقه ای در زمینه ی طرح هایی مفید و بارز شد.

رهبر بولیواری هنگام ورود خود به کشور [آرژانتین] تصریح کرد که هدف او از این نشست با فرناندز و لولا " تقویت محور کاراکاس- برازیلیا- بوئنوس آیرس" است.

چاوز تأکید نمود که " این محور، این اتحاد و این یکپارچگی در پی برخوردی موفقیت آمیز با مسائل پیچیده ای هم چون چگونگی توسعه ی کشت و تغذیه و پتانسیل های صنعتی، انرژی و مالی برای تبدیل شدن به قدرتی جهانی است".

در این جلسه، که پس از تشکیل بزرگترین فروم تجارت در طی بیش از 20 سال اتحاد دو جانبه ی آرژانتین و برزیل برگزار شد، این سه رئیس جمهور توافق کردند تا مجدّداً در 6 سپتامبر در شهر پرنامبوکو (Pernambuco شمال برزیل) صحبت کنند.

چاوز و فرناندز تصمیم دارند تا جهت دیدار با رئیس جمهور اوو مورالس به شهر تاریها (Tarija) در بولیوی سفر کنند.

برگردان از:

http://www.granma.cu/INGLES/2008/agosto/mar5/32pasos.html

وندا نوژن

کنگره ی جهانی "گرایش بین المللی مارکسیستی" (IMT) از اطّلاعیه ی چاوز مبنی بر ملّی کردن بانک ونزوئلا استقبال می کند. ما یادآوری می کنیم که "بانک ونزوئلا" (Banco de Venezuela) از سوی یک گروه بانکی فراملیّتی اسپانیایی (Grupo Santander) به نام "گروپو سانتاندر" و با پرداخت 430 میلیون دلار آمریکا خریداری شد و در نیمه ی نخست سال 2008 سودی معادل 170 میلیون دلار آمریکا به دست آورد؛ یعنی یک افزایش 29 درصدی نسبت به سال 2007. تنها در سال 2007، این بانک 325.3 میلیون دلار آمریکا سود داشت که این مبلغ تقریباً برابر با همان مقداری است که بار نخست برای [خرید] بانک پرداخت شد.

این ارقام نشان می دهد که گروپو سانتاندر تاکنون بارها مقدار سرمایه گذاری اوّلیه ی خود را بازیافته است و دیگری توجیهی برای دریافت خسارت از سوی آن ها وجود ندارد.

این تنها یک نمونه است که نشان می دهد چگونه شرکت های بزرگ فراملی خارجی در حال چپاول منابع آمریکای لاتین هستند. تلاش دولت ونزوئلا برای بازیافتن کنترل خود بر روی ذخایر کشور کاملاً موجّه است. کارگران ونزوئلا و تمامی جهان از ملّی شدن "بانک ونزوئلا" استقبال خواهند کرد. آنان خواهند فهمید که این حملات و تهمت هایی که علیه هوگو چاوز دیکته می شود تنها به خاطر تزویر و نفرت نسبت به انقلاب ونزوئلا است.

بانکداران اسپانیایی، که بی شرمانه به تاراج ونزوئلا پرداخته اند، کاملاً آمادگی داشتند تا "بانک ونزوئلا" را به یک بانکدار خصوصی ونزوئلایی بفروشند، امّا آماده نبودند که بگذارند این بانک تحت مالکیّت دولت [ونزوئلا] دربیاید و برای پیش برد منافع خلق ونزوئلا مورد استفاده قرار گیرد.

آن چه که سرمایه داران و امپریالیست ها واقعاً از آن هراس دارند این است که تمایل انقلاب ونزوئلا برای هجوم به مالکیّت خصوصی، مقاوت ناپذیر شود. بحران سرمایه داری به این معناست که شمار فزاینده ای از بانک ها و سایر مؤسّسات خصوصی وارد بحران و در ماه های آتی تعطیل خواهند شد و نتیجه ی آن، افزایش سریع بیکاری است. میزان سرمایه گذاری خصوصی پیش از این در ونزوئلا سقوط کرده است. اقتصاد ونزئلا تنها با سرمایه گذاری دولت و بخش عمومی حفظ می شود. این مسائل، خصوصاً با در نظر گرفتن نرخ بالا و رو به افزایش تورّم، تهدیدی جدّی برای انقلاب است و می تواند تأثیری معکوس بر روی نتایج انتخابات نوامبر بگذارد.

مارکسیست ها از هر قدم به سوی ملّی سازی استقبال می کنند. در عین حال، ما خاطر نشان می سازیم که ملّی سازی های جزئی برای حل مشکلات بنیادی اقتصاد ونزوئلا کافی نیست. ملّی کردن تمامی بخش بانکی و مالی، به انضمام سلب مالکیّت از زمینداران جهت اصلاحات ارضی و ملّی شدن تمامی بنگاه های بزرگ خصوصی تحت کنترل و مدیریّت کارگران، جزو شرایط لازم برای تحقق اقتصاد برنامه ریزی شده ی سوسیالیستی است. این امر می تواند موجب نظم و ترتیب بخشیدن به تمامی منابع مولّد ونزئلا جهت حلّ بسیاری از مشکلات مبرم مردم شود.

سوسیالیسم تنها آن هنگام ممکن است که طبقه ی کارگرقدرت را در دستان خود بگیرد و از بانکداران، زمین داران و سرمایه داران سلب مالکیّت کرده و شروع به اداره ی جامعه مطابق با خطوط سوسیالیستی کند. دولت می باید نیروهای مولّده را در دستان خود داشته باشد و از منابع آن ها برای ایجاد یک اقتصاد برنامه ریزی شده سوسیالیستی و حقیقی استفاده نماید. شرایط اوّلیه برای این امر آن است که نیروهای مولّده در دستان دولت باشند و دولت هم می باید در دستان کارگران باشد.

بنابراین ما از ملّی کردن "بانک ونزئلا" به عنوان گامی به جلو استقبال می کنیم. امّا هدف اصلی هنوز محقق نشده است: نابود کردن قدرت اقتصادی الیگارشی و برپایی یک دولت سوسیالیستی و کارگری واقعی. مبارزه ادامه دارد و "گرایش بین المللی مارکسیستی" در صف اوّل مبارزه برای دفاع از انقلاب ونزوئلا و رسیدن به پیروزی سوسیالیسم دراین کشور، آمریکای لاتین و تمامی جهان است.

بارسلون، 1 اوت 2008

برگردان از:

http://www.marxist.com/declaration-imt-on-nationalisation-banco-de-venezuela.htm

وندا نوژن

چاوز گفت :"در این جا چیزی مبهم است، چرا که صاحبان بانک ابتدا نیاز شدیدی به فروش بانک داشتند و الآن می گویند که ما نمی خواهیم بانک را به دولت ونزوئلا بفروشیم؛ ما قصد داریم تا این بانک را ملّی کنیم تا در خدمت مردم ونزوئلا باشد." او اضافه کرد که این بانک میلیون ها بولیوار را که متعلّق به "مردم و هم چنین دولت ونزوئلا" است، تحت کنترل خود دارد و "[...] و سود هنگفتی به دست می آورد که از کشور خارج می شود."

البته چاوز اطمینان داد که پس انداز صاحبان سپرده و هم چنین مشاغل کارکنان آن تضمین خواهد شد و وضعیّت آنان بهبود پیدا خواهد کرد " همان گونه که با ملّی سازی کارخانه ی سیدور(SIDOR) هم، چنین امری اتفاق افتاده است" [1]

چاوز ضمن تشکّر از مدیریّت خصوصی بانک به خاطر "سطح بالای کارایی"، این موضوع را روشن کرد که دولت او قصد دارد تا اولویّت بانک را از سود به سرمایه گذاری های اجتماعی تغییر دهد: " سود تنها متعلّق به یک گروه نخواهد بود، بلکه برای توسعه ی سوسیالیستی سرمایه گذاری خواهد شد". [2]

در یک سال و نیم گذشته، چاوز با استفاده از اختیاراتی که مجمع ملّی برای یک دوره ی 18 ماهه به او داده است- و روز پنج شنبه این دوره به پایان رسید- صنعت سیمان و بخش برق را نیز ملّی کرده است؛ بخش هایی که از نظر دولت وی برای توسعه ی خودکفای ونزوئلا "استراتژیک" هستند.[3]

آخرین ملّی سازی نیز تا پیش از "بانک ونزوئلا" مربوط به کارخانه ی "سیدور" بود- یکی از بزرگترین کارخانه های فولاد در آمریکای لاتین که در سال 1997 خصوصی شد و عمده ی سهامداران آن از یک کمپانی فراملیتی آرژانتینی-ایتالیایی (Techint) بودند- که خود دستاوردی بزرگ برای 15000 تن از کارگران این کارخانه می باشد که بیش از 15 ماه برای افزایش دستمزدها، بهبود شرایط کاری، بهداشت و امنیّت مبارزه کرده بودند. [4]

تاکنون این ملّی سازی ها از طریق قراردهای مالی با صاحبان کمپانی ها صورت گرفته است. [5] "بانک ونزوئلا" یکی از مهم ترین بانک های این کشور است که سهمی 12 درصدی از بازار وام و اعتبارات دارد و در نیمه ی نخست سال 2008، به سودی معادل 170 میلیون دلار آمریکا- یعنی یک افزایش 29% نسبت به سال 2007- رسیده است؛ این در حالی است که سود این بانک پیش از آن 20% افزایش یافته بود. "بانک ونزوئلا" در این کشور 285 شعبه و سه میلیون مشتری دارد.

این بانک در پی یک بحران مالی عظیم که موجب ورشکستگی 60% بخش بانکی گشت، در سال 1994 ملّی شد، تا آن که در سال 1996، خصوصی شده و از سوی "گروپو سانتاندر"- یک گروه بانکی فراملّیتی اسپانیایی- با پرداخت تنها 300 میلیون دلار آمریکا خریداری شد.

ظرف فقط نه ماه، گروپو سانتاندر مبلغ سرمایه گذاری اوّلیه ی خود را بازیافت. تخمین زده می شود که مجموع ارزش دارایی های این بانک حدود 891 میلیون دلار آمریکا است. این تنها یک نمونه است. " Banco Provincial" هم در سال 1996 به یک گروه فراملیتی اسپانیایی با نام "BBVA" فروخته شد. در نتیجه، بخش بانکی ونزوئلا تحت تسلّط 4 گروه است:

دو شرکت فراملیتی اسپانیایی یعنی BBVA و گروپو سانتاندر و دو بانک ونزوئلایی، یعنی مِرکانتیل (Mercantil) و بانِسکو (Banesco). گروپو سانتاندر، بزرگترین بخش بانکی در آمریکای لاتین با 4500 شعبه می باشد و یک سوّم از سود خود را در سال 2007 از این کشور به دست آورده است. این ها مثال هایی است که نشان می دهد چگونه شرکت های چند ملیتی ذخایر کشورها را به تاراج می برند.

تلاش دولت ونزوئلا برای به دست آوردن کنترل بر روی ذخایر و منابع کشور کاملاً موجّه است. [6] امّا مسأله دیگری که وجود دارد موضع مارکسیست های انقلابی نسبت به رویدادهای فوق در ونزوئلاست. آن گونه که اخیراً و به درستی در بیانیه ی "گرایش بین المللی مارکسیستی" (IMT) آمده است:

" مارکسیست ها از هر قدم به سوی ملّی سازی استقبال می کنند. در عین حال، ما خاطر نشان می سازیم که ملی سازی های جزئی برای حل مشکلات بنیادی اقتصاد ونزوئلا کافی نیست. ملّی کردن تمامی بخش بانکی و مالی، به انضمام سلب مالکیّت از زمینداران جهت اصلاحات ارضی و ملّی شدن تمامی بنگاه های بزرگ خصوصی تحت کنترل و مدیریّت کارگران، جزو شرایط لازم برای تحقق اقتصاد برنامه ریزی شده ی سوسیالیستی است... بنابراین ما از ملّی کردن «بانک ونزوئلا» به عنوان گامی به سوی جلو استقبال می کنیم. امّا هدف اصلی هنوز محقق نشده است: نابود کردن قدرت اقتصادی الیگارشی و برپایی یک دولت سوسیالیستی و کارگری واقعی." [7]

پیروزی های تاریخی کارگران و زحمتکشان مبارز ونزوئلا درس های زیادی برای جنبش های مردمی ضدّ سرمایه داری- ضدّ امپریالیستی و حرکت به سوی سوسیالیسم در دیگر کشورهای دنیا دارد که می باید از آن آموخت.

منابع:

[1] Venezuela: The nationalisation of Banco de Venezuela by Alan Woods (August 1, 2008)

[2] Chavez Nationalizes Bank of Venezuela on Last Day of Presidential Decree Period by James Suggett (August 2, 2008)

[3] Ibid

[4] Chavez re-nationalises SIDOR – historic victory for the workers by Jorge Martin (April 9, 2008)

و نگاه کنید به مطلب "نشست 30 آوریل و جشن اوّل ماه مه در ونزوئلا"

[5] Chavez nationalizes Bank of Venezuela by AFP.

[6] Alan Woods

[7] Declaration of the IMT on the nationalisation of the Banco de Venezuela by "In Defense of Marxism" (August 2, 2008)

ایران: معلّمین کرد علیه حکم مرگ فرزاد کمانگر اعتراض می کنند

روز شنبه 19 ژوئیه، حدود 300 نفر از معلّمین کرد علیه حکم مرگ فرزاد کمانگر اعتراض کردند. معلّمان در تجمّعی در سنندج، کردستان ایران، بیانیه ای را در دفاع از فرزاد کمانگر قرائت نموده و ضمن ناعادلانه خواندن حکم مرگ کمانگر، از مقامات خواستار لغو حکم و آزادی فوری او شدند.

فرزاد کمانگر- معلّم، روزنامه نگار و فعّال حقوق مدنی- به اتّهام عضویت در حزب کارگران کردستان ترکیه (پ ک ک) به مرگ محکوم شد. این رأی در دادگاهی غیر علنی و طی محاکمه ای داده شد که کمتر از 5 دقیقه به طول انجامید!

هم چنین اعضای خانواده ی کمانگر در تجمّعِ مقابل دادگستری سنندج حضور داشتند. معترضین تصاویری از فرزاد کمانگر و پلاکارد هایی را با شعارهایی هم چون "حکم معلم دلسوز اعدام نیست"،"عدالت یعنی آزادی کمانگر"،" ما خواهان آزادی فرزاد کمانگر هستیم" حمل می کردند. این تجمّع 40 دقیقه به طول انجامید و به شکلی مسالمت آمیز خاتمه یافت.

به ما کمک کنید تا با فرستادن ایمیل اعتراضی به رئیس جمهور محمود احمدی نژاد، مقامات رژیم ایران را [برای آزادی فرزاد کمانگر] تحت فشار قرار دهیم.

شبکه ی همبستگی کارگران ایران

30 ژوئیه 2008

برای اخبار بیشتر پیرامون وضعیّت معلّمان ایران، به بخش ویژه نگاه کنید.

برگردان از:

http://www.marxist.com/iran-protest-against-kamangars-death-sentence.htm

چامسکی: بوش و چنی همواره به عراق به عنوان یک معامله ی نفتی شیرین نگاه می کردند.

معامله ای که در حال شکل گیری میان وزارت نفت عراق و چهار کمپانی غربی نفت می باشد، پرسش های به غایت مهمّی را در خصوص ماهیّت تهاجم و اشغال عراق به وسیله ی ایالات متحده بر می انگیزد؛ پرسش هایی که مطمئناً کاندید های ریاست جمهوری می باید به آن بپردازند و به طور جدّی در ایالات متحده و البته عراق اشغالی، یعنی جایی که به نظر می رسد مردم آن نقش کوچکی در تعیین آینده ی کشور خود دارند، مورد بحث قرار گیرد.

مذاکراتی با اِکسان موبیل، شِل، توتال و بریتیش پترولییم - شرکای اصلی چند دهه ی قبل در شرکت نفت عراق که اکنون شِورون و سایر کمپانی های کوچک نفتی نیز به آن ها پیوسته اند- در جریان است تا به تجدید امتیازات نفتی ای بپردازد که به خاطر ملّی سازی در طی سال هایی که تولید کنندگان نفت کنترل منابع و ذخایر نفتی خود را در دست گرفتند، لغو شد. قراردادهای بدون مزایده، که گویا به وسیله ی شرکت های نفتی و با مساعدت مقامات آمریکا منعقد شده اند، بر پیشنهاداتی از سوی بیش از 40 کمپانی دیگر، من جمله شرکت هایی در چین، هند و روسیه، غلبه کرد.

اندرو ای کِرامر(1) در نیویورک تایمز نوشت:" میان بسیاری در جهان عرب و میان بخش هایی از عموم مردم آمریکا این ظن وجود داشت که ایالات متحده دقیقاً برای تأمین و حفظ ثروت نفتی، که قراردادهای مذکور در جستجوی استخراج آن هستند، وارد جنگ با عراق شده است".

اشاره ی کرامر به این "ظن"، کم اهمیّت جلوه دادن موضوع است. به علاوه، بسیار محتمل است که اشغال نظامی عراق، ابتکار عملی برای احیای کمپانی منفور نفت عراق بوده باشد و آن گونه که شِیمِس مِلن (2) در گاردین نوشته است، این تهاجم تحت تسلّط بریتانیا برای " تاراج ثروت عراق از طریق معامله ای تماماً استثماری" به عراق تحمیل شد.

گزارشات بعدی صحبت از تأخیرهایی در پیشنهادات می کنند. چیزهای بسیاری است که به شکل پنهانی رخ می دهد و جای تعجّبی نخواهد داشت اگر رسوایی های جدیدی برملا گردد.

تقاضایی شدیدتر از این نمی توانست برای عراق وجود داشته باشد، به این علّت که عراق شاید دوّمین کشوری است که بزرگترین ذخایر نفتی جهان را در خود دارد؛ به علاوه، استخراج این ذخایر هم بسیار ارزان است: نه لایه های یخ یا قیر وجود دارد و نه نیاز به حفّاری هایی در اعماق دریا. برای برنامه ریزان ایالات متحده ضروری است، که تا حدّ امکان، عراق تحت کنترل ایالات متحده باقی مانده و به شکل کشوری فرمانبردار باشد که به پایگاه های آمریکا- درست در قلب بزرگترین ذخایر انرژی جهان- جای دهد.

این که موارد فوق، اهداف نخست تهاجم به عراق بوده است، همواره و به اندازه ی کافی در میان گرد و غبار بهانه های پی در پی آمریکا، واضح بوده است: سلاح های کشتار جمعی، ارتباطات صدّام حسین با القاعده، پیشبرد دموکراسی و جنگ علیه تروریسم، و همان گونه که پیش بینی می شد، این بهانه ها در نتیجه ی تهاجم، به شدّت رو به فزونی نهاد.

ماه نوامبر گذشته، هنگامی که رئیس جمهور بوش و نخست وزیر عراق، نوری المالکی، بدون در نظر گرفتن کنگره ی آمریکا، مجلس عراق و مردم دو کشور، یک "بیانیه ی اصول" (3) را امضا نمودند، نگرانی ها آشکار شد.

بیانیه ی مذکور، امکان حضور بلند مدّت و نامحدود نیروی نظامی ایالات متحده را در عراق جایز دانسته است، که احتمالاً این حضور به شکل پایگاه های بزرگ در حال ساختِ نیروی هوایی در اطراف کشور و "سفارت خانه" ای در بغداد، که خود شهری در دل یک شهر است، می شود؛ سفارت خانه ای که با هیچ سفارت خانه ای در دنیا مشابهت ندارد. این ها ساخته نمی شوند که بعد هم به حال خود رها گردند.

هم چنین این بیانیه، اظهارات به غایت بی شرمانه ای درمورد بهره برداری از منابع عراق داشت. در این بیانیه گفته شده است اقتصاد عراق، که به معنای ذخایر نفتی آن می باشد، می باید به سوی سرمایه گذاری خارجی، "خصوصاً سرمایه گذاری های آمریکا"، باز باشد. این گفته شبیه به این است که ادّعا شود ما به شما هجوم آوردیم، پس می توانیم کشورتان را کنترل کنیم و حقّ ویژه ای برای دسترسی به منابع شما داریم.

بر جدیّت چنین پیمانی در ماه ژانویه تأکید شد، یعنی زمانی که بوش یک "signing statement" (4) را به امضا رسانید که به موجب آن می توانست هرگونه قانون کنگره را که سبب محدودیّت بودجه جهت " ساخت تأسیسات یا پایگاه های نظامی برای استقرار دائمی نیروهای نظامی ایالات متحده در عراق" یا محدودیّت در " اعمال کنترل آمریکا بر منابع نفتی عراق" می شود، رد کند.

توسّل گسترده به "signing statements" برای بسط قدرت قوّه ی مجریه، یکی دیگر از ابداعات بوش است که از سوی کانون وکلای آمریکا (5) به خاطر "مخالفت با حکومت قانون و جدایی قوای [سه گانه] طبق قانون اساسی" محکوم شد؛ امّا این محکومیّت فایده ای نداشت.(6)

جای تعجّبی نیست که این بیانیه بلافاصله اعتراضاتی را در عراق و در میان اتحادیه های کارگری عراق- که حتی تحت شدیدترین قوانین ضدّ کارگری که صدّام تصویب کرد و تهاجم به عراق هم آن را حفظ می کند، دوام آورده اند- به وجود آورد.

در تبلیغات واشنگتن، مانع سلطه ی ایالات متحده در عراق، ایران است. مشکلات ایالات متحده در عراق به گردن ایران انداخته می شود. وزیر امور خارجه ی آمریکا، کاندولیزا رایس، راه حلّ ساده ای یافته است: "نیروهای خارجی" و "سلاح های خارجی" می باید از عراق بیرون آورده شوند- البته سلاح ها و نیروهای ایران و نه مال ما.

درگیری با برنامه ی هسته ای ایران، تنش ها را تشدید کرده است. سیاست "تغییر رژیم" دولت بوش در قبال ایران، همراه با تهدید هایی به استفاده از زور است (در این مورد هر دو کاندید ریاست جمهوری آمریکا، متحدّ بوش هستند).هم چنین گزارش می شود که این سیاست شامل استفاده از تروریسم در ایران هم می شود، که این امر باری دیگر برای حاکمان جهان، مشروع و قانونی به حساب می آید. اکثریّت مردم آمریکا، طرفدار دیپلماسی و مخالف استفاده از زور می باشند. امّا عموماً افکار عمومی، نه فقط در این مورد، ارتباطی با تکوین و شکل گیری سیاست ها ندارد.

مضحک آن است که عراق در حال تبدیل شدن به حکومت مشترک آمریکا و ایران می باشد. دولت مالکی، بخشی از جامعه ی عراق است که بیشترین حمایت را از سوی ایران دریافت می کند و این به اصطلاح ارتش عراق- که تنها یک میلیشیای دیگر است- عموماً از دسته ی بدر تشکیل شده است که در ایران آموزش دیده و در طی جنگ ایران-عراق، به طرفداری از ایران جنگیدند.

نیر روزِن (7)، یکی از آگاه و مطلّع ترین خبرنگاران در منطقه، مشاهده کرده است که ایران هم از "هدف" اصلی عملیات نظامی آمریکا و مالکی، یعنی مقتدی صدر، بیزار است: چرا که او مستقل و دارای حمایت مردمی است و بنابراین خطرناک می باشد.

روزِن می نویسد: ایران "به وضوح در درگیری اخیر بصره، از نخست وزیر مالکی و دولت عراق دربرابر آن چه که خود « گروه های نظامی غیرقانونی» (در ارتش مهدی مقتدی صدر) می نامد، پشتیبانی نمود"، "که این امر چندان تعجّب برانگیر نیست چرا که شورای عالی اسلامی عراق- نایب مهم آنان [جمهوری اسلامی] در عراق- بر کشور عراق تسلّط دارد و مهم ترین حامی دولت مالکی است."

روزِن چنین نتیجه گیری می کند که " یک جنگ نیابتی (8) در عراق وجود ندارد"، "به این دلیل که ایالات متحده و ایران نایب مشترکی [در عراق] دارند.

تهران احتمالاً خشنود است که می بیند ایالات متحده دولتی را در عراق به روی کار آورده و حفظ می کند که تحت نفوذ خودش می باشد. هرچند برای مردم عراق، این دولت فاجعه ای است، که به احتمال زیاد بدتر هم خواهد شد.

استیون سایمِن (9) در "Foreign Affairs" خاطر نشان می سازد که استراتژی ضدّ شورشی فعلی آمریکا "در حال تقویب سه نیرویی است که سنتاً ثبات کشورهای خاورمیانه را تهدید می کرده اند: قبیله گرایی، جنگ سالاری و فرقه گرایی" و حاصل آن ممکن است " دولتی نیرومند و متمرکز باشد که از جانب یک خونتای نظامی، مشابه با رژیم صدّام حسین، اداره می گردد"

چنان چه واشنگتن به اهداف خود برسد، در آن صورت اقداماتش توجیه می گردد. مسلّماً هنگامی که ولادیمیر پوتین در فرونشاندن چچن به موفقیّت هایی به مراتب بیشتر از آن چه که دیوید پترایِس (10) در عراق به دست آورده است می رسد، واکنش ها کاملاً متفاوت است. یکی مربوط به "دیگران" می شود، و یکی دیگر مربوط به "ایالات متحده". بنابراین، معیار ها تماماً متفاوت است.

اکنون در ایالات متحده، دموکرات ها به خاطر موفقیّت فرضی [استراتژی] "موج خروشان" (11) نیروهای نظامی آمریکا در عراق، ساکت هستند. سکوت دموکرات ها بازتاب این واقعیّت است که آن ها هیچ گونه نقد اصولی علیه جنگ ندارند. در این نوع نگاه به دنیا، اگر شما در حال رسیدن به اهداف خود هستید، جنگ و تهاجم موجّه است. معاملات شیرین نفتی هم طبیعتاً بخشی از این اهداف هستند.

امّا در واقع، تمامی این تهاجم یک جنایت جنگی و به علاوه بزرگترین جنایت بین المللی است که تفاوتش با سایر جنایات جنگی به اصطلاح دادگاه نورِمبرگ در اینست که شامل تمامی انواع رذالت ها می شود. این از جمله موضوعاتی است که نه در مبارزه ی انتخاباتی ریاست جمهوری و نه در هیچ جای دیگری نمی تواند مورد بحث و مجادله قرار بگیرد.چرا ما در عراق هستیم؟ چه دِینی به عراقی ها به خاطر نابود کردن کشورشان داریم؟ اکثریّت مردم آمریکا مدافع خروج آمریکا از عراق هستند. آیا صدای آن ها اهمیّتی دارد؟

توضیحات:

(1) Andrew E. Kramer

(2) Seamus Milne

(3) Declaration of Principles

(4) یک بیانیه ی مکتوب است که پیش از تصویب یک لایحه ی قانونی از جانب رئیس جمهور آمریکا ابلاغ می شود. نگاه کنید به:

http://en.wikipedia.org/wiki/Signing_statement_%28United_States%29

(5) American Bar Association (ABA): http://www.abanet.org/

(6) می توانید بیانیه ی کانون وکلای آمریکا را که در تاریخ 24 ژوئیه 2006 منتشر شده است، از لینک زیر بخوانید:

http://www.abanet.org/media/releases/news072406.html

(7) Nir Rosen

(8) Proxy war : هنگامی که دو یا چند قدرت برای مبارزه با یکدیگر از طرف سوّمی به عنوان واسطه استفاده کنند. این عبارت در روزنامه های عربی به صورت "الحرب الوکاله" ترجمه شده است، ولی در فارسی معنای مصطلح و رایجی ندارد؛ می توان آن را جنگ وکالتی یا نیابتی نامید. نگاه کنید به:

http://en.wikipedia.org/wiki/Proxy_war

(9) Steven Simon

(10) David Petraeus

(11) Military Surge

برگردان از:

Chomsky, Noam. "Bush & Cheney Always Saw Iraq as a Sweetheart Oil Deal":

http://www.alternet.org/waroniraq/91123/?page=entire&ses=c7708fe5cf7e0746a441...

وندا نوژن

گرانما بین المللی، 28 ژوئیه 2008.

روزی خونین در عراق: دست کم 50 کشته و بیش از 300 نفر مجروح

بغداد، 28 ژوئیه- کاخ سفید اصرار می ورزد که خشونت در عراق رو به کاهش است؛ هر چند که حقایق خلاف این گفته را نشان می دهد. دوشنبه ی این هفته، روزی فاجعه آمیز بود. بنا بر گزارشات خبرگزاری اسپانیا (EFE)، شماری از حملات، دست کم 50 کشته و بیش از 300 مجروح برجای گذاشت و موجب شد تا مقامات عراق، در شهرهای بغداد و کرکوک- 250 کیلومتری شمال پایتخت- مقررات منع عبور و مرور اعلام کنند.

بدترین حوادث در پایتخت رخ داد؛ بنا بر منابع پزشکی، در پی سه انفجار که هر یک چند دقیقه پس از دیگری رخ داد، حداقل 26 تن از زائران شیعه کشته و 117 نفر مجروح شدند.

ضمناً در کرکوک، طی حمله ای از سوی یک بمب گذار انتحاری ناشناس و مجهّز به کمربندی حاوی موادّ منفجره که در مرکز شهر و در پی یک درگیری منفجر کرد، دست کم 22 نفر کشته و 187 تن زخمی شدند.

هم چنین چهار نفر هم در نزدیکی بَغوبه-60 کیلومتری شمال شرقی بغداد- در اثر انفجار یک بمب خانگی در مسیر وسیله ی نقلیه ی خود، جان باختند.

در این اثنا، وزیر امور داخله ی عراق- جواد بُلانی- تصریح کرد که ایالات متحده و عراق در جریان رسیدن به توافقی بر سر تعداد سربازانی هستند که قرار است تا پیش از اتمام سال 2008 در عراق باقی بمانند.

برگردان از :

http://www.granma.cu/INGLES/2008/julio/mar29/31iraq.html

وندا نوژن