در هوای دوست

عکس رخ يار

Wed, 19 Nov 2008 05:13:08 GMT

ساقي به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما
ما در پياله عکس رخ يار ديده‌ايم
اي بي‌خبر ز لذت شرب مدام ما
هرگز نميرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جريده عالم دوام ما
چندان بود کرشمه و ناز سهي قدان
کايد به جلوه، سرو صنوبرخرام ما
اي باد اگر به گلشن احباب بگذري
زنهار عرضه ده بر جانان پيام ما
گو نام ما ز ياد به عمدا چه مي‌بري
خود آيد آن که ياد نياري ز نام ما
مستي به چشم شاهد دلبند ما خوش است
زان رو سپرده‌اند به مستي زمام ما
ترسم که صرفه‌اي نبرد روز بازخواست
نان حلال شيخ ز آب حرام ما
حافظ ز ديده دانه اشکي همي‌فشان
باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

حافظ

تو رازي‌ و ما راز

Sat, 15 Nov 2008 03:48:40 GMT

پرده، اندكي‌ كنار رفت‌ و هزار راز روي‌ زمين‌ ريخت. رازي‌ به‌ اسم‌ درخت، رازي‌ به‌ اسم‌ پرنده، رازي‌ به‌ اسم‌ انسان. رازي‌ به‌ اسم‌ هر چه‌ كه‌ مي‌داني. و باز پرده‌ فرا آمد و فرو افتاد و آدمي‌ اين‌ سوي‌ پرده‌ ماند با بهتي‌ عظيم‌ به‌ نام‌ زندگي، كه‌ هر سنگ‌ريزه‌اش‌ به‌ رازي‌ آغشته‌ بود و از هر لحظه‌اي‌ رازي‌ مي‌چكيد

در اين‌ سوي‌ رازناك‌ پرده، آدميان‌ سه‌ دسته‌ شدند. گروهي‌ گفتند: هرگز رازي‌ نبوده، هرگز رازي‌ نيست‌ و رازها را ناديده‌ انگاشتند و پشت‌ به‌ راز و زندگي‌ زيستند. خدا نام‌ آنها را گمشدگان‌ گذاشت

و گروهي‌ ديگر گفتند: رازي‌ هست، اما عقل‌ و توان‌ نيز هست. ما رازها را مي‌گشاييم؛ و مغرورانه‌ رفتند تا گره‌ راز و زندگي‌ را بگشايند. خدا گفت: توفيق‌ با شما باد، به‌ پاس‌ تلاشتان‌ پاداش‌ خواهيد گرفت. اما بترسيد كه‌ درگشودن‌ همان‌ راز نخستين‌ وا بمانيد

و گروه‌ سوم‌ اما، سرمايه‌اي‌ جز حيرت‌ نداشتند و گفتند

در پس‌ هر راز، رازي‌ است‌ و در دل‌ هر راز، رازي

جهان‌ راز است‌ و تو رازي‌ و ما راز

تو بگو كه‌ چه‌ بايد كرد و چگونه‌ بايد رفت

...

خدا گفت: نام‌ شما را مؤ‌من‌ مي‌گذارم. خود، شما را راه‌ خواهم‌ برد. دستتان‌ را به‌ من‌ بدهيد

آنها دستشان‌ را به‌ خدا دادند و خدا آنان‌ را از لابه‌لاي‌ رازها عبور داد و در هر عبور رازي‌ گشوده‌ شد

...

و روزي‌ فرشته‌اي‌ در دفتر خود نوشت: زندگي‌ به‌ پايان‌ رسيد. و نام‌ گروه‌ نخست‌ از دفتر آدميان‌ خط‌ خورد، گروه‌ دوم‌ در گشودن‌ راز اولين‌ واماند. و تنها آنان‌ كه‌ دست‌ در دست‌ خدا دادند از هستي‌ رازناك‌ به‌ سلامت‌ گذشتند

(عرفان‌ نظرآهاري)

قصه از کجا شروع شد؟

Sat, 18 Oct 2008 02:46:55 GMT

قصه از کجا شروع شد؟ از اون موقع که پرسيدي و من گفتم آره... حالا خيلي وقتِ که قصه من و تو ادامه داره... هر روز يه مشکلي ميذاري جلو پام... هر روز يه چيزي رو ميگيري و يه چيز ِ ديگه ميدي به جاش... تا ميام يه کم استراحت کنم فورا يه چيزي پيش مياري که نتونم يه کم هم واسه خودم راحت باشم... گاهي سختش ميکني و گاهي آسون... گاهي تاريکش ميکني و گاهي روشن... گاهي ميشي مثل يه گل سرخ ِ زيبا، گاهي هم يه گوله برف ميشي...گاهي مثل يه پدر، مهربوني، گاهي هم مثل يه بچه، بازيگوش... گاهي پيدات ميشه، گاهي هم هر چي ميگردم پيدات نميکنم

...

اما ميدوني من چي فکر ميکنم؟ اينکه هيچوقت از اين بازي خسته نميشم... اينکه هر چقدر که سختش ميکني معلومه بيشتر دوستم داري... اينکه ميفهمم يه مرحله رو گذروندم که داره همه چي دوباره سخت تر ميشه... آره دوستم... آره خداي مهربونم... من هيچوقت از اينکه با تو بازي کنم خسته نميشم... از اينکه منو آزار هم بدي خسته نميشم... از اينکه زير امتحان تو باشم و هي توي امتحانت رد بشم ... بازم خسته نميشم

و اينکه دوستت دارم... شرط دوست داشتن هم اينه که هر چي تو بگي، بگم باشه...شرطش اينه که زير قولم نزنم...شرطش اينه که وقتي گفتم آره تا آخرش برم

...

آره قصه من و تو ادامه داره... قصه من و تو خيلي وقتِ شروع شده... از همون لحظه که به چشمات نگاه کردم... از همون لحظه که تو پرسيدي و من گفتم آره
...

(روزبه معاني)

هزار و يک بار عشق

Sat, 11 Oct 2008 04:32:41 GMT

يکم بار که عاشق شد، قلبش کبوتر بود و تن اش از گل سرخ. اما عشق، آن صياد است که کبوتران را پر مي دهد و آن باغبان است که گل هاي سرخ را پرپر مي کند. پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را پرپر کرد

دوم بار که عاشق شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم. اما عشق، آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمي کند، پس آهويش را دريد و تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد؛ که عشق توفان است و نه ترمه مي ماند و نه ترنم

سوم بار که عاشق شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو. اما عشق، آن آسمان است که عقابان را مي بلعد و آن مرگ است که تن هر سروي را تابوت مي کند. پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتي روان بر رود عشق

و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار

...

هزار و يکم بار که عاشق شد، قلبش اسبي بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غيرت و استخوان. و عشق آمد در هيئت سواري با سپري و سلاحي بر قلبش نشست و عنانش را کشيد، آنچنانکه قلبش از جا کنده شد

سوار گفت: از اين پس زندگي، ميدان است و حريف، خداوند. پس قلبت را بياموز که

عشق کار نازکان نرم نيست / عشق کار پهلوان است، اي پسر

...

آنگاه تازيانه اي بر سمند قلبش زد و تاخت. و آن روز، روز نخست عاشقي بود

(عرفان نظرآهاري)

پينوشت: قطعه بيت از مولانا

حضور خلوت انس

Sun, 28 Sep 2008 15:35:05 GMT

معاشران گره از زلف يار باز کنيد
شبي خوش است بدين قصه‌اش دراز کنيد
حضور خلوت انس است و دوستان جمعند
و ان يکاد بخوانيد و در فراز کنيد
رباب و چنگ به بانگ بلند مي‌گويند
که گوش هوش به پيغام اهل راز کنيد
به جان دوست که غم پرده بر شما ندرد
گر اعتماد بر الطاف کارساز کنيد
ميان عاشق و معشوق فرق بسيار است
چو يار ناز نمايد شما نياز کنيد
نخست موعظه پير صحبت اين حرف است
که از مصاحب ناجنس احتراز کنيد
هر آن کسي که در اين حلقه نيست زنده به عشق
بر او، نمرده به فتواي من نماز کنيد
وگر طلب کند انعامي از شما حافظ
حوالتش به لب يار دلنواز کنيد

(حافظ)

روي‌ ماه‌ و لاي‌ ستاره‌ها

Sun, 14 Sep 2008 18:31:39 GMT

يك‌ نفر دنبال‌ خدا مي‌گشت، شنيده‌ بود كه‌ خدا آن‌ بالاست‌ و عمري‌ ديده‌ بود كه‌ دستها رو به‌ آسمان‌ قد مي‌كشد. پس‌ هر شب‌ از پله‌هاي‌ آسمان‌ بالا مي‌رفت، ابرها را كنار مي‌زد، چادر شب‌ آسمان‌ را مي‌تكاند. ماه‌ را بو مي‌كرد و ستاره‌ها را زير و رو.

او مي‌گفت: خدا حتماً‌ يك‌ جايي‌ همين‌ جاهاست. و دنبال‌ تخت‌ بزرگي‌ مي‌گشت‌ به‌ نام‌ عرش؛ كه‌ كسي‌ بر آن‌ تكيه‌ زده‌ باشد. او همه‌ آسمان‌ را گشت‌ اما نه‌ تختي‌ بود و نه‌ كسي. نه‌ رد پايي‌ روي‌ ماه‌ بود و نه‌ نشانه‌اي‌ لاي‌ ستاره‌ها.

از آسمان‌ دست‌ كشيد، از جست‌ و جوي‌ آن‌ آبي‌ بزرگ‌ هم. آن‌ وقت‌ نگاهش‌ به‌ زمين‌ زير پايش‌ افتاد. زمين‌ پهناور بود و عميق. پس‌ جا داشت‌ كه‌ خدا را در خود پنهان‌ كند. زمين‌ را كند، ذره ‌ذره‌ و لايه ‌لايه‌ و هر روز فروتر رفت‌ و فروتر. خاك‌ سرد بود و تاريك‌ و نهايت‌ آن‌ جز يك‌ سياهي‌ بزرگ‌ چيز ديگري‌ نبود. نه‌ پايين‌ و نه‌ بالا، نه‌ زمين‌ و نه‌ آسمان. خدا را پيدا نكرد. اما هنوز كوه‌ها مانده‌ بود. درياها و دشت‌ها هم. پس‌ گشت‌ و گشت‌ و گشت. پشت‌ كوه‌ها و قعر دريا را، وجب‌ به‌ وجب‌ دشت‌ را. زير تك‌تك‌ همه‌ ريگ‌ها را. لاي‌ همه‌ قلوه‌ سنگ‌ها و قطره‌ قطره‌ آب‌ها را.

اما خبري‌ نبود، از خدا خبري‌ نبود. نااميد شد از هر چه‌ گشتن‌ بود و هر چه‌ جست‌وجو. آن‌ وقت‌ نسيمي‌ وزيدن‌ گرفت. شايد نسيم‌ فرشته‌ بود كه‌ مي‌گفت‌ خسته‌ نباش‌ كه‌ خستگي‌ مرگ‌ است. هنوز مانده‌ است، وسيع‌ترين‌ و زيباترين‌ و عجيب‌ترين‌ سرزمين‌ هنوز مانده‌ است. سرزمين‌ گمشده‌اي‌ كه‌ نشاني‌اش‌ روي‌ هيچ‌ نقشه‌اي‌ نيست. نسيم‌ دور او گشت‌ و گفت: اينجا مانده‌ است، اينجا كه‌ نامش‌ تويي.

و تازه‌ او خودش‌ را ديد، سرزمين‌ گمشده‌ را ديد. نسيم‌ دريچه‌ كوچكي‌ را گشود، راه‌ ورود تنها همين‌ بود. و او پا بر دلش‌ گذاشت‌ و وارد شد. خدا آنجا بود. بر عرش‌ تكيه‌ زده‌ بود و او تازه‌ دانست‌ عرشي‌ كه‌ در پي‌ اش‌ بود، همين‌جاست.

سال‌ها بعد وقتي‌ كه‌ او به‌ چشم‌هاي‌ خود برگشت. خدا همه‌ جا بود؛ هم‌ در آسمان‌ و هم‌ در زمين. هم‌ زير ريگ‌هاي‌ دشت‌ و هم‌ پشت‌ قلوه ‌سنگ‌هاي‌ كوه، هم‌ لاي‌ ستاره‌ها و هم‌ روي‌ ماه.

(‌عرفان‌ نظرآهاري)‌

فکر ميکردم خدا

Sat, 06 Sep 2008 02:56:32 GMT

پيش از اينها فکر ميکردم خدا
خانه اي دارد کنار ابرها
مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتي از الماس وخشتي از طلا
پايه هاي برجش از عاج و بلور
بر سر تختي نشسته با غرور
ماه، برق کوچکي از تاج او
هر ستاره پولکي از تاج او
اطلس پيراهن او آسمان
نقش روي دامن او کهکشان
رعد و برق شب طنين خنده اش
سيل و طوفان نعره ي توفنده اش
دکمه ي پيراهن او آفتاب
برق تير و خنجر او ماهتاب
هيچ کس از جاي او آگاه نيست
هيچ کس را در حضورش راه نيست
پيش از اينها خاطرم دلگير بود
از خدا در ذهنم اين تصوير بود
آن خدا بي رحم بود و خشمگين
خانه اش در آسمان دور از زمين
بود، اما در ميان ما نبود
مهربان و ساده و زيبا نبود
در دل او دوستي جايي نداشت
مهرباني هيچ معنايي نداشت
هر چه مي پرسيدم از خود، از خدا
از زمين، از آسمان، از ابرها
زود مي گفت اين کار خداست
پرس و جو از کار او کاري خطاست
هر چه مي پرسي جوابش آتش است
آب اگر خوردي عذابش آتش است
تا ببندي چشم، کورت مي کند
تا شدي نزديک، دورت مي کند
کج گشودي دست، سنگت مي کند
کج نهادي پای، لنگت مي کند
تا خطا کردي عذابت مي کند
در ميان آتش، آبت مي کند
با همين قصه دلم مشغول بود
خوابهايم خواب ديو و غول بود
خواب مي ديدم که غرق آتشم
در دهان شعله هاي سر کشم
در دهان اژدهايي خشمگين
بر سرم باران ِ گرز ِ آتشين
محو مي شد نعره هايم بي صدا
در طنين خنده ي خشم خدا
نيت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا
هر چه مي کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن يک درس بود
مثل تمرين حساب و هندسه
مثل تنبيه مدير مدرسه
تلخ مثل خنده اي بي حوصله
سخت مثل حل صدها مسئله
مثل تکليف رياضي سخت بود
مثل صرف فعل ماضي سخت بود
تا که يک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد يک سفر
در ميان راه در يک روستا
خانه اي ديدم خوب و آشنا
زود پرسيدم پدر اينجا کجاست؟
گفت اينجا خانه ي خوب خداست
گفت اينجا مي شود يک لحظه ماند
گوشه اي خلوت نمازي ساده خواند
با وضويي دست و رويي تازه کرد
با دل خود گفت و گويي تازه کرد
گفتمش پس آن خداي خشمگين
خانه اش اينجاست؟ انجا در زمين؟
گفت آري خانه ي او بي رياست
فرش هايش از گليم و بورياست
مهربان و ساده و بي کينه است
مثل نوري در دل آيينه است
عادت او نيست خشم و دشمني
نام او نور و نشانش روشني
خشم نامي از نشاني هاي اوست
حالتي از مهرباني هاي اوست
قهر او از آشتي شيرين تر است
مثل قهر مهربان مادر است
دوستي را دوست معني مي دهد
قهر هم با دوست معني مي دهد
هيچ کس با دشمن خود قهر نيست
قهري او هم نشان دوستيست
تازه فهميدم خدايم اين خداست
اين خداي مهربان و آشناست
دوستي از من به من نزديکتر
از رگ گردن به من نزديکتر
آن خداي پيش از اين را باد برد
نام او را هم دلم از ياد برد
آن خدا مثل خيال و خواب بود
چون حبابي نقش روي آب بود
مي توانم بعد از اين با اين خدا
دوست باشم دوست، پاک و بي ريا
مي توان با اين خدا پرواز کرد
سفره ي دل را برايش باز کرد
مي توان در باره ي گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره، صد هزاران راز گفت
مي توان تصنيفي از پرواز خواند
با الفباي سکوت آواز خواند
مي توان درباره ي هر چيز گفت
مي توان شعري خيال انگيز گفت
...

(قيصر امين پور)

تشنه‌ام، خورشيد مي‌خواهم

Mon, 01 Sep 2008 02:40:31 GMT

نامه‌ات‌ كه‌ به‌ دستم‌ رسيد، من‌ خواب‌ بودم؛ نامه‌ات‌ بيدارم‌ كرد. نامه‌ات‌ ستاره‌اي‌ بود كه‌ نيمه‌شب‌ در خوابم‌ چكيد و ناگهان‌ ديدم‌ كه‌ بالشم‌ خيس‌ هزار قطره‌ نور است. دانستم‌ كه‌ تو اينجا بوده‌اي‌ و نامه‌ را خودت‌ آورده‌اي. رد‌ پاي‌ تو روشن‌ است.
هر جا كه‌ نور هست، تو هستي، خودت‌ گفته‌اي‌ كه‌ نام‌ تو نور است.
نامه‌ات‌ پر از نام‌ بود. پر از نشان‌ و نشاني. نامت‌ رزاق‌ بود و نشانت‌ روزي‌ و روز.
گفتي‌ كه‌ مهماني‌ است‌ و گفتي‌ هر كه‌ هنوز دلي‌ در سينه‌ دارد دعوت‌ است.
گفتي‌ كه‌ سفره‌ آسمان‌ پهن‌ است‌ و منتظري‌ تا كسي‌ بيايد و از ظرف‌ داغ‌ خورشيد لقمه‌اي‌ برگيرد.
و گفتي‌ هر كس‌ بيايد و جرعه‌اي‌ نور بنوشد، عاشق‌ مي‌شود.
گفتي‌ همين‌ است، آن‌ اكسير، آن‌ معجون‌ آتشين‌ كه‌ خاك‌ را به‌ بهشت‌ مي‌برد.
و گفتي‌ كه‌ از دل‌ كوچك‌ من‌ تا آخرين‌ كوچه‌ كهكشان‌ راهي‌ نيست، اما دم‌ غنيمت‌ است‌ و فرصت‌ كوتاه.‌
و گفتي‌ اگر دير برسيم‌ شايد سفره‌ات‌ را برچيده‌ باشي، آن‌ وقت‌ شايد تا ابد گرسنه‌ بمانيم...
آي‌ فرشته، آي‌ فرشته‌ كه‌ روزي‌ دوستم‌ بودي، بلند شو دستم‌ را بگير و راه‌ را نشانم‌ بده، كه‌ سفره‌ پهن‌ است‌ و مهماني‌ است. مبادا كه‌ دير شود، بيا برويم، من‌ تشنه‌ام، خورشيد مي‌خواهم.

‌‌(عرفان‌ نظرآهاري‌)

ناداني

Sat, 30 Aug 2008 04:07:12 GMT

ابليس وقتي نزد فرعون آمد.
وي خوشه اي انگور در دست داشت و تناول مي كرد.
ابليس گفت: هيچكس تواند كه اين خوشه انگور تازه را خوشه مرواريد خوشاب سازد؟
فرعون گفت: نه!
ابليس به لطايف سحر، آن خوشه انگور را خوشه مرواريد خوشاب ساخت.
فرعون بسيار تعجب كرد و گفت: احسنت! به راستی که استادي!
ابليس سيليي بر گردن او زد و گفت:
مرا با اين استادي به بندگي حتي قبول نكردند،
تو با اين حماقت، دعوي خدايي چگونه مي كني؟؟؟

هله عاشقان، بشارت

Mon, 25 Aug 2008 02:26:48 GMT

هله عاشقان بشارت که نماند اين جدايي
برسد وصالِ دولت، بکند خدا خدايي
ز کرم مزيد آيد، دو هزار عيد آيد
دو جهان مريد آيد، تو هنوز خود کجايي؟
کَرَمت به خود کشاند، به مراد دل رساند
غم اين و آن نماند، بدهد صفا صفايي
هله عاشقان صادق، مرويد جز موافق
که سعادتي است سابق ز درون با وفايي
به مقام خاک بودي، سفر نهان نمودي
چو به آدمي رسيدي، هله تا به اين نپايي
تو مسافري روان کن، سفري بر آسمان کن
تو بجنب پاره پاره، که خدا دهد رهايي
بنگر به قطره خون که دلش لقب نهادي
که بگشت گرد عالم، نه ز راه پر و پايي
نفسي روي به مغرب، نفسي روي به مشرق
نفسي به عرش و کرسي، که ز نور اوليايي
بنگر به نور ديده که زند بر آسمان‌ها
به کسي که نور دادش بنماي آشنايي
خمش از سخن گزاري تو مگر قدم نداري
تو اگر بزرگواري چه اسير تنگنايي

(مولانا)