ilang tulog na lang at sasapit na naman ang pinakamahalagang araw sa buhay ko.anu pa nga ba kundi ang aking birthday?ang totoo nga nyan eh mejo nalulungkot ako kase kumpara sa mga nakaraan kong kaarawan,etong bday ko ngayon cguro ang pinakapayak sa lahat dahil na din sa kakapusan ng pera at social life.ibig sabihin,walang bertdeyan na nag-uumapaw sa chibog this year at ung motiff ko sana ngayung taon na “water-free tropical summer party” eh baka sa panaginip ko na lang ienjoy.

lumaki akong nakagisnan ang pagpapahalaga sa birthday.natatandaan ko pa nga nung bata pa ako,parusang kamatayan ang naghihintay para sa mga magulang ko kung hndi nila pagka-abalahan ang mahalagang araw naming magkakapatid..at yun na nga ang bertdey namin.

masaya ang mga parties ko nun.parang fiesta opisyal,dahil kadalasan panahon na ng bakasyon sa skwela sya natatapat.may mga times din minsan na holyweek natatapat(byernes santo pa nga),pero nevertheless nakukuha pa din naming magparty isumpa man kami ng katolisismo o tamaan pa ng kidlat

sagana sa pagkain na pinangungunahan syempre ng pambansang centerpiece ng mga bertdeyan…ang hotdog na nasa stick with matching marshmallow at pinyang chunk.nakatusok silang lahat sa kalahating repolyo bilang “stand”.pede din itusok sa kalahating pakwan,melon,kingsize na upo o patola ung mga hotdog sticks,kumporme na yan sa imahinasyon at diskarte ng nanay nyo.

di mawawala ang mapanlinlang na spaghetti na nilahukan ng karampot na giniling na baboy at niluto sa ilang bote o di kaya gallon ng UFC banana ketchup imbis na sa spaghetti/tomato sauce.inihahain sya na may kasamang “double purpose sandwich” na hugis tatsulok na kadalasan manipis na mayoneys lang ang palaman.double purpose dahil bukod sa nakakain sya pede din syang pamunas ng mga muyas sa labi lalu na kung babuy ka kumain ng spaghetti.

kahalili ng spaghetti ang pansit bihon na niluto sa sama ng loob.usually, nilunod lang sa toyo ang itsura nito at mabilis mapanis kesehodang wala syang sahog.maalat lang ang lasa at madulas sa dila.mas masarap iluwa kesa lunukin at batid mong kung sino mang animal ang nagluto nun,malamang napilitan lang at pinwersa magluto dahil busy na ang nanay sa paghahanda ng ibang putahe.

nasa listahan din ng handa ang lumpiang shanghai na mas malaki pa ung filling ng pan de regla na nabibili sa bakery.sa ibang kultura,pritong lumpia wrapper ang tawag dito(at un ay ang kultura ng mga mapanglait,mapang-imbot at insecure).bida din ang fried chicken dun sa may mga budget.kadalasang inihahain ng malamig na.o di kaya pag nag-uwian na ung karamihan sa mga batang bisita.

eto ang isa sa pinakamalaking misteryo ng kabataan ko na hanggang ngayun ay wala pa din akong nahahanap na kasagutan.tumanda na ko’t lahat ng ganito,hanggang ngayun hindi ko pa din alam kung bakit pineapple juice ang official na inumin sa mga bertdeyan.hindi ko alam kung may inamyendahan bang batas para dito at tanging ito lamang ang pedeng inumin pag may party.hindi kase pumalya ang nanay ko sa pagpapainom ng pineapple juice sa mga nagdaan naming parties.

natatandaan ko pa ang nanay ko pag gumagawa sya ng juice para sa mga batang makikikain.dun pa lang eh batid ko na kung kanino talaga ako nagmana pagdating sa kabobohan sa mathematics.nakakapraning ang ratio nya sa pagtitimpla.isang malaking lata ng delmonte pineapple ihahalo sa kalahating drum ng tubig.dinadaan na lang sa food coloring na dilaw at asukal na maskubado at syempre magandang presentation at mabisang pambebrainwash sa mga bisita na “pineapple juice” iyon.walang kokontra.inumin nyo na lang.

syempre mawawala ba ang cream of the crop…ang cake.

parang gorilla sa zoo kung ituring ang mga cakes pag may bertdeyan,lahat ng mga batang inimbita mo sa party,magpapakuha ng picture sa harap ng cake na kunyari sila ang may bday.bukod sa sisindihan ulit ung kandilang hinipan mo na,pakikiusapan pa kayo na kumanta din ng “hapi bertdey”.at syempre,ang lahat ng yan ay pakana ng mga nanay nila.

chocolate lang ang mabentang flavor ng cake sa mga bata.yan lang at wala ng hihirit pa.ang paghahain ng cake na hindi tsokolate(gaya ng vanilla at UBE) ay kaparis lang ng paghahain ng isang malaking tipak ng tae sa lamesa na tyak walang papansin at malamang laitin pa.gayunpaman, hindi ko inaalis ang posibilidad na maubos ung mga icing na bulaklak na nasa toothpick.wala kaseng nakakatanggi sa mga bulaklak na un.sadya itong nakakarahuyo lalu na ung pinakamalaki na kadalasan kulay white ata o dilaw(basta ung pinakamalaki).napakatamis nya kase di gaya nung mga mas maliliit na bulaklak na may pait na aftertaste(naks! after taste kung after taste).pag may nangyaring iyakan at warlahan sa pagitan ng mga bata sa kasagsagan ng piging.ang mga icing na bulaklak lang ang dapat sisisihin at wala ng iba pa.

kung setup naman ang pag-uusapan,kumpleto sa mga chairs na rattan(dahil di pa uso ang monoblocks nun) and lamesitas tapos may mga parlor games pa gaya ng P.P.P. – paagaw,pabitin at palayok(yes! bago yun).at gaya ng misteryo ng pineaaple juice,hindi ko din alam kung bakit parlor games ang tawag sa mga yun.wala namang mga event gaya ng pabilisang magkudkod ng mga nagkakapalang cuticles,pagandahan sa pagkukulot at pagtitina ng buhok,pabonggahan sa pag-aapply ng blush on at eyeshadow…basta parlor games ang tawag sa kanya.ang saya sobra.

ang totoo nyan,sa lahat ng mga masasayang parties na yan nung bata pa ako,isa lang naman ang pangarap ko na hindi talaga natupad.at yun ay ang maimbitahan ang “boyoyong clowns"(eto ay nung mga panahong ala pa akong phobia sa mga payaso ha).astig kase ang party mo nun kung may mga panauhing pandangal ka gaya ng mga magicians at clowns.sikat na sikat pa naman ang boyoyong clowns nuon.lagi naming silang napapanuod sa show nina aiza seguerra,Kathleen go quieng,rr herrera at l.a. lopez(“eh kasi bata”).sobrang mahal lang siguro talaga ng talent fee nila kaya di kinaya ng mga magulang ko.

kung susumahin,masaya ang naging kabataan ko kung kaarawan ang pag-uusapan.kaya nga di ko naiwasang dalhin yun hanggang sa pagtanda ko.taun taon meron akong party,maliit man o mas malaki lang ng onte.may dumadating man o napapanisan ng handa.para kase sakin,mahalagang pahalagahan natin ang araw na pinanganak tayo sa mundo.dahil yun ang first page ng napakakulay na kwento ng buhay natin na patuloy nating sinusulat mula nuon hanggang ngayun.

happy birthday to me.