sometimes we have to be naked! پراکنده اشعار از دانیال قندی
جانا زلب جانانه ات بوسه ای حوالت کن***جان ما گـیــر و بـــه مرگ اشــارت کن
زلـــف سیاهـــت را باری بــه تـــاب آور***در بند کــمـنـــدت مــا را اســــارت کن
گوشــــه چشمی زآن رخ زیــبـــا بـنــمـا***عمری جهانی را مدهـوش جمالـــت کن
هوش ز مشامت از سر هوش بــرفــــت***جام تهی گـــیـــر و پــــر ز شـرابت کن
از سر لـطف قدمی بر کوی ما بـــگــذار***دعای هر روز ما را روزی عجابت کن
با دلداگان اینگونه بد عهدی چـــه ســود***شیوه جنگ بدار، بـر ما رسم عدالت کن
دانی بـه هـوایت ســرگــشــتــه عالم شد***اینگونه بر او مپسند ، او را هدایــت کن
من زمــســتی توبـــــه بــاطــل نــکـنـم ***گر جـنـون این باشد کار عــاقــــل نکنم
حال کـه کــــــام دلم از کــــام تــو شــد***جز لــعـــل لـبــت هـیـچ واصـــل نـکنم
صحبت عقل دو سه روزش بیش نیست***وصل مدام خواهم و جز حرف دل نکنم
دوش به قدح عـــکــس رخ یار فتـــــاد***دگر بندگـــی جــــز به آن شمــایل نکنم
محرم اسرار مــستـــی جز مست نیست***با هوشیار دگـــر حـــــل مســـائل نکنم
کس پند رطب خــــورده خریدار نیست***خود گنه کــــارم و منع رضــــائل نکنم
دانی به میکــده از دل و جان باید شـد***تا سر ز محتســب رو به ریا مایل نکنم