اینجا شهر من بود٬ کشور من بود٬ بعد از سالهای سرد و بی روحی که پشت سر گذاشته بود به یک باره سبزی رو باور کرد...فکر کرد میشه قدرت رو بده دست ما جوونا و با لبخند نگاهمون کنه٬ فکر میکرد ما همیشه تعبیر خواستن توانستن هستیم...کشور من هرگز به همچین روزی فکر نکرده بود!
دیروز همه ی ماهایی که این ۲ هفته خیابون های خاکستری شهرمون رو سبز کرده بودیم رفتیم پای صندوق رای٬ شور و شوقی داشتیم بی انتها٬ قدرت تغییر رو تو سر انگشتان دستهای خالی مون به شدت احساس میکردیم٬ دیروز همه به هم علامت پیروزی نشون دادیم و رای ها رو با یک دنیا اعتماد به صفت "امانت داری" به دست صندوق پلاستیکی سپردیم و امروز از اون همه شور و شوق برای ما فقط یک جفت چشم نگران و بهت زده باقی مونده که رو درصدها خشکش زده! تمام سبزی ما در همین خلاصه میشد؟ ما همین ۱۲ میلیون و خورده ای بودیم؟ خدایا خودت شاهدی که ما خیلی بیشتر بودیم٬ ما "بی شمار" بودیم٬ ما به پشتوانه ی صداقتی که مردم دنبالش بودند انگشت ها رو جوهری کردیم و خوش خیال به انتظار امروز نشستیم...شعار ما "دولت امید" بود٬ یعنی باور کنیم به همین راحتی همه ی امید ها به باد رفت؟
شهر من امروز کوچکترین نشانی از سبزی و امید در خودش نداره٬ فقط کافیه به چهره ها دقت کنی تا بغض و سرخوردگی رو با تمام وجودت حس کنی٬ امروز دوباره همه چیز خاکستری شد همراه با یک حس بی اعتمادی آزار دهنده که هیچکس رو رها نمیکنه.
وقتی تلویزیون صف های انتخابات رو نشون میده حالم از خودم به هم میخوره٬ از اینکه اینقدر راحت خودم و نظرم رو خرج ماخذی کردم که کوچکترین بهائی به من نمیده احساس خفقان میکنم. دلم برای هفته های سبز و پر از هیجانی که داشتیم تنگ میشود قطعا!
حـــــــیف عمر روزهای خوشی همیشه کوتاهه٬ حقیقتی که عجیب تلخه...عجیب!
پ.ن: تهران و سایر شهرهای بزرگ در دست پلیس ضد شورشه! اکثر خیابون های پر رفت و آمد بسته اس و پلیس ها با آخرین امکانات امنیتی تو خیابون های خالی مانور قدرت میدهند و ما فقط نگاه میکنیم! امروز صبح بچه هایی که سبز آمده بودند خیابون به مرور پشیمون شدند و همه ی پارچه های سبز امید رو از دست ها و لباسشون باز کردند...امروز ما دست خالی به باتوم هایی که در دست پلیس های ضد شورش بود نگاه کردیم آه کشیدیم و ته دل گفتیم:
تصور کن اگه حتی تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی تو اون خوشبخته خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت ارزش نیست
جواب هم صدایی ها پلیس ضدشورش نیست!