ديگه خيلي واسم عادي شده بود که يه ايده اي رو که بهش فکر کردم تو يه مقاله‌اي که از يک ماه تا يکسال پيش چاپ شده بود ببينم. امّا اين ديگه خيلي شاهکاره:‌دوتا ايده که با کلّي بحث بهش رسيديم و روش کار کرديم در دو روز اخير ديديم تجاري شده! اينجا چه خبره؟‌اگه قضيه هنوز دانشگاهيه پس اين محصولا اين وسط چي ميگه؟ اگه ملّتي که مقاله چاپ نمي کنن اين کار رو جلو بردن که ما بيخيال شيم بريم سراغ يه چيز ديگه!
پ.ن: باز خوبه محصولش 2007 و 2009 در اومده. حداقل دو باره مي تونم به خودم دلداري بدم:‌باشه پسر حداقل مطمئن شدي رو مسيردرستي!
‌

خیلی دیر شده برای خبر دادن و تشکّر.
بالا سمت چپ:

امسال برخلاف تقریباً تمام سال های زندگیم دوستام در تولّدم شرکت داشتند یا به عبارت بهتر برام تولّد گرفتند! من که هر سال وسط تابستون و تک و تنها (البتّه از نظر دوستان وگر نه فامیل و خانواده که به بنده لطف دارند و هر ساله جشن تولّد برقراره.) متولّد می شدم امسال متأسفانه یا خوشبختانه وسط پروژه ها بدنیا آمدم. به حدّی که آزمایشگاه از همیشه شلوغ تر بود!!! و دوستان لطف کردند و تولّد گرفتند برام. از همین جا از همه ی دست اندر کاران این مراسم تشکّر می کنم هر چند که یک ماهی از واقعه می گذره.
پایین سمت چپ:

یک اتّفاق هیجان انگیز دیگه ای که امسال افتاد دیدن نام "سجاد فولادی قلعه" در روزنامه ها به عنوان رتبه ی یک کنکور ریاضی کارشناسی بود. من که مثل همه ی دانشجویان دانشکده با دکتر (بعد از این) کاظم فولادی قلعه آشنایی داشتم کلّی خوشحال شدم وقتی فهمیدم رتبه یک امسال برادر این برادر بزرگتر ما در آزمایشگاهه. کاظم نمونه ی اتمّ و اکمل نظم و ترتیبه به طوری که آدم هر چقدر هم منظم باشه با دیدن کاظم از خودش خجالت می کشه. بنابراین اصلاً بعید نبود که برادر کوچکترش با راهنمایی چنین برادری رتبه یک شه. نکته ی خیلی جالب در مورد این برادر کوچکتر اینه که: قبل از اعلام نتایج داشته به این فکر می کرده که تو مصاحبه به کدوم شبکه چی بگه!!! اینقدر این دوستمون مطمئن بوده که اوّل میشه! تو رو خدا میبنین؟ ایشون هم تصادفاً در مراسم تولّد شرکت داشتند.
سمت وسط:

مهمون دیگه ای که این تابستون رو در آزمایشگاه حضور داشت پیتره. پیتر (که هنوز نمی دونم فامیلیش چیه) از کشور آلمان برای گذروندن دوره ی کارآموزیش به آزمایشگاه ما اومده. از خصوصیات علمیش که خبر ندارم ولی تلاشش برای دیدن تک تک نقاط دیدنی ایران برام بسیار جالب و آموزنده بود. این بشر در مدّت حضورش در ایران با اینکه مشغول پروژه اش هم بود از یک جاهایی از کشور من بازدید کرده که من تا حالا اسمشون رو هم نشنیدم!!! واقعاً خجالت آوره وقتی از ما راهنمایی می خواد که فلان جا چه جوریه و چه طور میشه رفت و ... و ما بگیم نمی دونیم!!! این پسر که بر خلاف ظاهرش دو سال از من بزرگتره در زمینه ی ورزش هم بسیار پایه نشون داده: با تیم کوهنوردی دانشگاه رفته دماوند، با جمع دوستان تیم شنای دانشگاه تمرین می کرده و ... خلاصه دیدن سیستم زندگی یک آلمانی منظم هم تجربه ی خوبی بود که در این تابستان رخ داد.
سمت راست:

من درحال کیک خوردن. پشتم روی تخته جملات یادگاری دوستان هم پیداست.
خلاصه درسته که تابستان به معنی فراغتش برای من دو هفته است که شروع شده و از فردا هم تموم میشه ولی تابستون جالبی بود.

قریب به سی دقیقه، طولانی ترین ناهاری بود که خوردم.
از گشنگی هم داشتم تلف می شدم.
ولی تندتر نمی شد!
وقتی دو دندون عقل رو با هم جراحی کنی،اونم ضربدری، همین میشه دیگه!
پ.ن: الان کاملاً بی عقل بی عقلم