Offline IMLast updated Tue May 27, 2008 Member since July 2006
1 - 5 of 40 First | < Prev | Next > | Last
1 - 5 of 40 First | < Prev | Next > | Last
Blue Dreams Full Post View | List View
مانند باد باش. آزاد و بی تعلق
- روشن ترین نور
-
صدایت، تار و تنبور و ترانهکلامت شعرهای عاشقانه*نگاهت آبی انبوه دریاتنت گرمای شور انگیز خانه*تورا میخوانم ای روشن ترین نوربه آواز و صدایی کودکانه*بمان تو لحظه، لحظه در کنارمکه باشد عاشقیمان جاودانه*نگاهم کن که از هُرم نگاهتکشد در جان من آتش، زبانه*میان صدهزاران مصرع و بیتتویی زیباترین شعر زمانه*نگه کن تا بریزم جان به پایتکه میگردم به دنبال بهانه*چو گیری دست من، این قلب پیرمبرایت میزند از نو، جوانه*سرود دلنشین عاشقی رابخوانم من به نجوای شبانه*بَدَم اما تو خوبم کن، نگارمبه افسون نگاهی دلبرانه*نگاهت غرق میسازد دلم راچو اقیانوس ژرف و بیکرانهTuesday March 3, 2009 - 09:45pm (IRST) Permanent Link | 2 Comments - بیچاره علی
-
سه شنبه 25 تيرماه1387زنده باد مرداني که مانند مولاي شان علي وقتي مي خواهند به فقرا کمک کنند، شبها ناني در دست مي گيرند و چهره پنهان مي کنند تا فقرا از فقر خود خجالت نکشند. زنده باد آقاي وزير پيرو عدل علي که چنين به فکر فقرا هستيد.زنده باد خدمتگذاران ملت که دخترکان معصوم و فقير را جلوي دوربين به صف مي کشند تا وزيري بسته دوهزارتوماني را به دست بگيرد و وقتي عکاس شروع کرد به عکاسي کردن، با لبخندي که به زور روي لب هايش ماسيده است، پول بدهد به بچه ها و مدير موسسه به بچه ها بگويد: بچه ها لبخند بزنيد، دارند عکس مي گيرند. لبخند بزنيد تا آقاي وزير نشان بدهد که تا چه حد فرزندان ايران زمين را دوست مي دارد.زنده باد مديران عزيزي که دخترکان معصوم رها شده در خيابان ها را به خانه هاي اخلاق و انصاف مي آورند تا به جاي اينکه آنان به خودفروشي بيفتند، جلوي دوربين هاي وقيح و کثيف تبليغات پوپوليستي و احمقانه اي که بوي لجن مي دهد، به آنها پول بدهند و براي خودشان آدم بخرند.زنده باد دولت عزيزي که براي سربلندي ملت همه کار مي کند، همه تلاشش را مي کند تا مردم را به بردگاني تبديل کند که مستقيما و جلوي دوربين از دولت پول مي گيرند. زنده باد سوسياليزم احمدي نژادي که جهان را تکان داده است.و زنده باد مرداني که حيثيت امام شان را که هزار بار گفته اند در خفا و در نهان به فقرا چيزي مي داد تا آنان شرم نکنند، حيثيت امام علي را به دو روز دولت بي عرضه بي کفايتي مي فروشند تا بچه ها با چشم خودشان ببينند و باور کنند که تمام آن افسانه ها دروغ بود.ايستادم، آقاي وزير آمد، به هر کدام مان يک دوهزار توماني دادند، خانوم مدير گفت هر وقت پول دست تون دادند و عکاس عکس گرفت لبخند بزنيد. ولي من خجالت مي کشيدم. توي خيابون وقتي گدايي مي کرديم کسي ازمون عکس نمي گرفت. راستي آقاي عکاس! اين عکس ها رو کجا چاپ مي کنين؟آقاي وزير! چه مي کنيد با اين ملت؟
آقاي وزير! ما که دين نداريم. لااقل بگذاريد فکر کنيم علي آزاده بود.
آقاي وزير ما که مي دانيم عدالت شما دروغ است و جز براي دوربين کاري نمي کنيد، لااقل بگذاريد فکر کنيم امام تان مثل شما دروغگو نبود.
آقاي وزير! ما که مي دانيم فقيريم و اگر از اينجا بيرون مان کنند، شب را بايد کنار يک گردن کلفت بخوابيم و دو سال بعد هم بفروشندمان به يک دلال رسمي، لااقل حالا بگذاريد در همين جا در بدبختي مان بمانيم، چرا عکس مان را مي گيريد؟Monday July 28, 2008 - 08:50pm (IRST) Permanent Link | 5 Comments - خسرو شکیبایی هم رفت
-
مرگشکیبایی صبح جمعه ۲۸ تیر ماه در سن ۶4 سالگی به علت ایست قلبی در بیمارستان پارسیان تهران درگذشت. وی مبتلا به سرطان کبد بود و بر اساس گزارش تیم پزشکی بر اثر همین عارضه در گذشت
.جوایزبرنده
سیمرغ بلورین جشنواره فیلم فجر:هامون / هشتمین دورهکیمیا / سیزدهمین دورهنامزد سیمرغ بلورین:یکبار برای همیشه / یازدهمین دورهسایه به سایه / پانزدهمین دورهکاغذ بی خط / بیستمین دورهکارنامه بازیگریسینمامجموعههای تلویزیونیروزی روزگاری (مجموعه-امرالله احمدجو
) خانه سبز (مجموعه - بیژن بیرنگ، مسعود رسام - ۱۳۷۵)کاکتوس (مجموعه سری اول - محمدرضا هنرمند - ۱۳۷۷)تفنگ سرپر (مجموعه - امرالله احمدجو - ۷۹/۱۳۷۸)در کنار هم (مجموعه تلویزیونی - فتحعلی اوسیی- ۱۳۸۱)سرزمين سبز (مجموعه - بیژن بیرنگ، مسعود رسام - پخش در سال ۱۳۸۶)آلبومهای موسیقیپری خوانی
حجم سبز (سهراب سپهری)نشانیهانامههامهربانیFriday July 18, 2008 - 03:01pm (IRST) Permanent Link | 8 Comments - در 18 تیر 1378 چه گذشت؟
-
كاملترين روايت تصويري از 18 تيـرروز 18 تيـر ماه سال 1378 چه گذشت ؟
صبح روز سه شنبه 15 تيرماه 1378، عابرانی که در تب وتاب فضای دگرگون شده پس از دوم خرداد 76، بيشتر از هميشه به پيشخوان روزنامه فروشی ها سر می کشيدند، ديدند که يک روزنامه با تيتری سراسر متفاوت از تمامی روزنامه های آن روز صبح، پيش رويشان است.
روزنامه سلام با اين تيتر منتشر شده بود: "سعيد اسلامی پيشنهاد اصلاح قانون مطبوعات را داده است"
روزنامه سلام (۱۵ تیر ۷۸)
در آن روزها، که بحث تصويب قانون جديد مطبوعات در مجلس پنجم داغ تر از هميشه بود، کمتر کسی را می شد پيدا کرد که درباره سعيد اسلامی يا امامی چيزی نشنيده باشد يا نداند.
او که سال ها معاون وزير اطلاعات بود، در پی وقوع قتل های زنجيره ای در پاييز 1377، به عنوان متهم رديف اول معرفی و بازداشت شده بود. اما پس از مدتی گفته شد که در زندان با استفاده از داروی نظافت خودکشی کرده است....
و اما ادامه ماجرای ۱۸ تیر ۷۸ :
سعيد امامی در مرکز دايره ای از رازها و ابهام ها نشسته بود و هرآنچه به او مربوط می شد، جذاب تر يا مهم تر از آن بود که کسی به سادگی از کنارش بگذرد.
و "سلام" بانگی رها کرده بود که پژواکش تا روزها ادامه داشت. نمايندگان اکثرا محافظه کار مجلس پنجم، که در کش و قوس محدود ساختن قانون قبلی مطبوعات بودند، از نسبت دادن طرح آنان به سعيد امامی برآشفتند و وزارت اطلاعات از مدير مسوول روحانی "سلام"، به دليل چاپ سند محرمانه، به دادگاه ويژه روحانيت شکايت برد.
به اين ترتيب، يک تيتر تکان دهنده، نقطه آغاز ماجرايی پر حادثه شد.
غروب روز بعد، معلوم شد که چاپ چنين جمله ای می تواند به بهای تعطيلی روزنامه ای، حتی به اهميت و وزن سياسی "سلام" تمام شود.
صبح پنج شنبه، بدون "سلام" آغاز شد و شب آن روز آبستن رويدادهای حيرت آور ديگری بود.اولين جرقه نا آرامی هاپنج شنبه شب، تعدادی از دانشجويان ساکن کوی دانشگاه تهران در خيابان کارگرشمالی (امير آباد شمالی)، در اعتراض به توقيف روزنامه سلام گرد هم می آيند. دانشجويان، خواستار رفع توقيف از سلام و عدم تصويب طرح اصلاح قانون مطبوعات در مجلس هستند.
.jpg)
ادامه اعتراض از محوطه کوی دانشگاه به خيابان کشيده می شود. ماموران نيروی انتظامی و پس از مدتی، نيروهای ديگری که " لباس شخصی" خوانده شده اند، نيز از راه می رسند.
نيمه های شب، درگيری مختصری ميان دانشجويان و ماموران نيروی انتظامی روی می دهد. دانشجويان پس از سنگ پرانی، يکی از سربازان نيروی انتطامی را به گروگان با خود به داخل خوابگاه دانشجويی می برند و پس از مدتی، رهايش می کنند. به نظر می رسد که ماجرا پايان گرفته، اما حوادث مسير ديگری دارد.
نيروهای انتظامی، که گفته می شود لباس شخصی ها نيز همراه آنان بوده اند، در نخستين ساعات بامداد جمعه 18 تير ماه وارد محوطه کوی دانشگاه می شوند تا از آن پس 18 تير، در تقويم ها معنای ديگری داشته باشد.
بسياری از دانشجويان کتک می خورند و بازداشت می شوند. چيزی به صبح نمانده، اما در مدتی اندک، کوی دانشگاه به هم ريخته و دگرگون شده است. مهاجمان رفته اند و دانشجويان زخمی را در اتاق های آشفته، کنار وسايل و در ها و پنجره های شکسته به حال خود رها کرده اند..jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
تصویری از اتاقهای خوابگاه کوی دانشگاه پس از حمله پلیس و انصار.
راهروهاي خوابگاه كه توسط دانشجويان ديوارنويسي شده است
.jpg)
احتمالا تصویر یکی از اتاقهای ساختمان ۲۲ کوی.
محسن جمالی، چشم خود را در اثر برخورد گاز اشک آور از دست داد
مسجد کوی
شهر، جمعه با خبری هولناک از خواب برمی خيزد و پس از آن درگيری ها تا پنج روز ادامه می يابد.
امير آباد شمالی، خبر سازترين نقطه ايران است، اما موج تطاهرات و اعتراضات به ساير خيابان ها هم کشانده شده. نيروهای ضد شورش در سراسر شهر حاضرند و روزنامه ها در روز، گاه تا سه نوبت چاپ می شوند..jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
خبرهای ضد و نقيض، لحظه به لحظه منتشرمی شوند و مقامات می کوشند با حضور در جمع دانشجويان، آنان را متقاعد کنند که پيشرفت اصلاحات، محتاج دوری از تنش و خشونت است.
محتشمي پور و هادي خامنه اي براي سخنراني در جمع دانشجويان حاضر مي شونددانشجويان شنبه در امتحان هاي آخر ترم شرکت نمي کنند و به نشانه اعتراض در کوي متحصن مي شوند. دانشجويان ، دختر هاشمي رفسنجاني، رييس جمهور پيشين جمهوري اسلامي را بين خود نمي پذيرند. موسوي لاري، وزير کشور براي دانشجويان سخنراني مي کند اما دانشجويان انتظار حضور خاتمي در بين خود را دارند.
درگيری، به ويژه در اطراف کوی دانشگاه، ميدان انقلاب و دانشگاه تهران ادامه دارد..jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
بر اساس آخرين خبرها، کشته شدن يک نفر، عزت ابراهيم نژاد که آن شب مهمان کوی دانشگاه بوده، قطعی است. اما اطلاع دقيقی از ميزان مجروحين و بازداشت شدگان در دست نيست، گرچه گفته می شود يک دانشجوی پزشکی، چشم راست خود را در جريان حملات از دست داده است.
پس از اين حادثه درگيري ها شدت بيشتري مي گيرد :.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
مقامات دانشگاه تهران، از ميلياردها ريال خسارت به کوی دانشگاه سخن می گويند. وزير علوم استعفا کرده، اما محمد خاتمی، رييس جمهوری با اين استعفا موافقت نکرده است.
همه مسوولان از محکوميت حوادث روی داده و حمله به خوابگاه دانشجويان سخن می گويند. آيت الله خامنه ای، رهبر نظام، دانشجويان را فرزندان خود می خواند ! و می گويد که قلبش از اين اتفاق جريحه دار شده. اما حوادث سر باز ايستادن ندارد.
تصویر صفحه اول روزنامه خرداد - 19 تیر :.jpg)
و سپس اعتراضات بالا گرفت...اعتراض دانشجويان ابتدا متوجه حمله به کوی دانشگاه تهران بود اما رفته رفته حاکمان جمهوری اسلامی هدف اعتراض های تند قرار گرفتند
یکی از ساختمانهای کوی که مشرف به خیابان کارگر است :
احمد باطبي پيراهن خونين دوستش را بر سر دست گرفته است. اين عکس در صفحه اول مجله انگليسي زبان اکونوميست چاپ مي شود. احمد باطبي در ابتدا به اعدام محکوم مي شود! او چندروزی است که به آمریکا رفته است (پس از تحمل ۹ سال عذاب)....jpg)
عکس تاریخی احمد باطبی كه روي صفحه اول مجله اكونوميست چاپ شد
عكس جديد احمد باطبي مقابل كنگره آمريكا
سيد علي خامنه اي طي يک سخنراني حمله به کوي دانشگاه را به ورود افراد به خانه ديگران تشبيه مي کند. وي در جمع بسيجيان مي گويد : «حتي اگر عکس مرا پاره کردند شما واکنشي نشان ندهيد» و صداي گريه بسيجيان از بلندگوي مسجد دانشگاه تهران به گوش مي رسد..jpg)
اما اعتراضات همچنان ادامه دارد و پس از اين سخنراني شدت عمل نيروها بيشتر مي شود ؛ گوئي سناريو از سوي حكومت به گونه اي ديگر نوشته شده است !
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
اما پاسخ اعتراضات از سوي لباس شخصي ها و ماموران اينگونه داده شد :
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
غروب سه شنبه 22 تير ماه، دانشگاه تهران را دود به تمامی گرفته است. شليک گاز اشک آور و آتش های برافروخته، چشم ها را می سوزاند..jpg)
.jpg)
دانشگاه تهران تقريبا در محاصره است و دانشجويان راهی برای خلاصی و رسيدن به کوی دانشگاه می جويند. نيروی انتظامی و لباس شخصی ها از ميدان انقلاب و دانشگاه ، راهی کوی دانشگاه شده اند و دانشجويان به داخل کوی عقب می نشينند..jpg)
شهر با حضور نيروهاي نظامي و بسيج رنگ و بوي حکومت نظامي را دارد.ديگر نمي توان به کوي يا دانشگاه رفت. تلويزيون انحصاري جمهوري اسلامي خبر از پايان يافتن آشوب هاي چند روز اخير مي دهد. شيشه هاي شکسته يک بانک، ملاک آشوب است و حضور نيروهاي مسلح بر سر هر چهار راه نشان نظم. اخبار با نشان دادن يک موتور آتش گرفته، ترس از هرج و مرج را به مردم القا مي کند. حالا نيروهاي نظامي کنترل شهر را به طور کامل در دست مي گيرند..jpg)
.jpg)
با پيام سيد علي خامنه اي و تبليغات تلويزيون قرار مي شود تا روز چهارشنبه « اقشار مختلف مردم » براي اثبات همبستگي مردم و نظام به خيابان بيايند.
شلیک هوایی یکی از لباس شخصی ها
امروز چهارشنبه است و آن ها به خيابان آمده اند...
**********.jpg)
چهارشنبه 23 تير، کسان ديگری در خيابان هستند. آنها عکس های آيت الله خامنه ای را در دست دارند و در حمايت از وی و نظام شعار می دهند.
شب در کوی دانشگاه ساکت تر از هميشه است و دانشجويان در اتاق های نامرتب، ناباورانه به آنچه پشت سر گداشته اند، فکر می کنند. نيروهای انتظامی در بيرون کوی مشغول نگهبانی هستند.
شهر آرام گرفته، اما طنين حوادث اين چند روز، تا مدت ها ادامه دارد.
پایان ماجرا.
.
پس از حادثه، چند نفر به عنوان رهبران تظاهرات خيابانی در تلويزيون ظاهر شدند!!!
و سرانجام، چند تن از ماموران نيروی انتظامی به خاطر حمله به کوی دانشگاه تهران، محاکمه شدند. تنها يک سرباز ساده به جرم سرقت خودسرانه يک ماشين ريش تراش به 90 روز زندان محکوم شد. مقامات جمهوري اسلامي اعلام کردند تنها کشته اين جريانات عزت الله ابراهيم نژاد،و هرگز معلوم نشد چه کسي چشم شاگرد برتر کنکور را کور کرده است، چه کسي با لباس شخصي در خوابگاه تيراندازي مي کرده، چه کسي دستور حمله به کوي را صادر کرده...
يكي ديگراز قربانيان اين حوادث اكبر محمدي است كه پس از تحمل شكنجه و زندان به دست ماموران دراوين كشته شد؛
آخرین وداع اکبر محمدی با مادرش :
پدر و مادر اكبر محمدي در مراسم خاكسپاري فرزندشان :
منوچهر محمدي در مراسم برادرش اكبر لباسهاي او را به تن كرده است :
مادر اکبر محمدی به همراه خواهر عزت ابراهیم نژاد :
و تحرکات سالهای پس از سال 78 !
منبعTuesday July 8, 2008 - 01:53pm (IRST) Permanent Link | 7 Comments - من و برادرم و جناب رئیس
-
درود بر دوستان عزیزم. راستش چند روز پیش یه چیزی شبیه شعر نوشتم که دیدم بد نیست بذارمش اینجا تا شما هم نظرتونو بگید. خیلی از بخشهاش داستان واقعی زندگی خودمه و بسیاری از این جریانات رو هنوز جلوی چشمم میبینم و تصویرش به صورت کاملاً شفاف در ذهنمه. و میخوام تقدیمش کنم به دو برادرم که 4 سال از بهترین سالهای جوونی خودشونو تقدیم من و تو کردن. که البته تو شعر به خاطر محدودیتهایی مجبور شدم به یک برادرم اشاره کنم------------------------------------------------------یادم میاد شبایی رو که چار یا پنج ساله بودمهمیشه توی زیرزمین تو وحشت و ناله بودماول یه آژیر میزدن بعد یه صدای انفجاربعد مادرم گریه میکرد شبیه ابرای بهارمیگفت همین الان یکی رفته بالا پیش خدایا اینکه دست و پای اون از بدنش شده جدامن نمیفهمیدم که اون واسه کی گریه میکنهمیشه آدم چیزی رو که ندیده باور بکنه؟اما اینو میفهمیدم، برادرم تو آتیشهچشم اگه رو هم بذاره سیاه و جزغاله میشهسیاه مث شهیدی که پریروزا آوردنشچونکه سراپا سوخته بود، گمنام به خاک سپردنشهمش میپرسیدم بابا، چرا میریم تو زیرزمین؟مگه ما خونه نداریم؟ خونه ما یعنی همین؟برادرم مگه نمیدونه که من منتظرم؟اگه تو جاشو بلدی بگو که من خودم برمخودم برم صداش کنم داداش، بیا منم ببربیا با هم بازی کنیم، بی دغدغه، بی دردسراز وقتی رفتی دیگه من تو خونمون تنها شدمهمبازی دیگه ندارم، همبازی غمها شدمشبا یهو بیدار میشم، چشم میدوزم توی حیاطمادرمونو میبینم اشک میریزه با احتیاطبا احتیاط برای اینکه من یه وقت بیدار نشمبا دیدن چشمای اون، گریون و غصه دار نشماما بابام میگفت پسر، غصه نخور جنگ همینهداداشتم یکی از عاشقای این سرزمینهرفته که با آدم بدا بجنگه و پیروز بشهرفته که کاری بکنه که شب تموم شه، روز بشهاونم میاد، نترس بابا، وقتی بیاد بهار میشهآسمون شبهامونم شاد و ستاره دار میشه*************چند وقت گذشت، داداش اومد، اما نه مثل رفتنشوقتی میرفت ایستاده بود؛ با آمبولانس آوردنشفکر کن یه وقت داداشتو سه، چار سال اصلاً نبینیبعد سه چار سال بغلش رو تخت خونی بشینی*************حالا دیگه بزرگ شدم، برادرم کنارمهدرسته که سخت راه میره اما رفیق و یارمهاما همش فکر میکنم، داداش من رفته نبرداما اونی که رئیسه، نه گرم چشیده و نه سرداون رئیسه حتی یه بار صدای شلیک شنیده؟یا اینکه تو آتیش و خون پای بریده ای دیده؟اون تا حالا حتی یه بار تو خاک و خون قدم زده؟یا دستاشو به زخمای پای برادرم زده؟نه به خدا، اون روزا که ما توی زیرزمین بودیمچشم انتظار مردای شجاع سرزمین بودیماون تو خونهاش نشسته بود، یه جای خوش آب و هوابا داداشش بازی میکرد، بی خبر از احوال مااما همین که جنگ تموم شد، اون اومد تو ماجرازودی نشست پشت یه میز، رئیس شد و حاکم مابابام میگفت: وقتی که جنگ تموم بشه بهار میشهآسمون شبهامونم شاد و ستاره دار میشهاما حالا بهار کجاست؟ اونم تو رویا گم شدهتمام هست و نیستمون فدای یه " اتم" شدهشبم هنوز همون شبه، تاریک و وحشتناک و سردسهممون از تموم دنیا شده آه و رنج و دردستاره ها کجان؟ مگه قرار نبود اینجا باشن؟مگه قرار نبود بیان رو شبهامون نور بپاشن؟آها، حالا دیدمشون، یه جایی زندونی شدنمحکوم به روشن کردن اونجا که میدونی شدنهمونجا که شخص رئیس نشسته پای منقلشاصلاً قرار همین بوده. نه از حالا، از اولشما کور بودیم نفهمیدیم یه عمری بازیمون دادناگه یه وقت شاکی شدیم، تحویل قاضیمون دادناما حالا چشمای من، بازه به روی خوب و زشتتموم آرزوم شده، تبدیل میهن به بهشت*************بیا یه کاری بکنیم ستاره ها آزاد بشنبیا با هم همت کنیم خرابه ها آباد بشنSaturday June 28, 2008 - 03:42pm (IRST) Permanent Link | 20 Comments
HIGHLIGHTED POSTS
- روشن ترین نور
- بیچاره علی
- خسرو شکیبایی هم رفت
- در 18 تیر 1378 چه گذشت؟
- من و برادرم و جناب رئیس
- ابتدا بند تنبان مديران تان را سفت كنيد، بع...
- زهی خیال باطل
- زهی خیال باطل
- آرشم من
- این است ایرانی
- خزر مال ایرانیان است و بس
- وطنم
- چند نکته و نتیجه اخلاقی !
- هممون گول خوردیم
- نوروز هم به نام ایرانیان ثبت نشده است
- گنبد سلطانیه
- حکیم ابوالقاسم فردوسی