خیره می شوم به عقربه ها

می شمارم لحظه های بودنت را چشمانم را كه می بندم

گاه گاهی برایم می خوانی

دفتر سفیدم را می گشایم

می نشینم در خلوت اتاقم

و از سرمای نبودنت

خود را در آغوش می كشم

و سكوتِ لحظه هایم را می نگارم برای كسی

كه مثل خون تو رگهامه...

به چشمانت که می دوزم نگاهم را

نمی فهمم چه می گوید نمی دانم زبانش را

سکوتت را به قلب خسته ام تحمیل کردی باز!

ولیکن خوب میدانم که صدها مثنوی از چشم تو خفته ست

و می دانم که از این خلوت ساکت

که میسازی برای من

دلت تا چند آشفته ست

نمی دانم کجای قصه ات کاشانه ام دادی؟

درون باغ رویایت

مرا در بستری از یاس خواباندی

و یا ویرانه ای در عمق زندان دلت بر من عطا کردی؟

نمی دانم که همچون یک گل زیبا

مرا هر صبح می بویی

و از عطرم نشاط زندگی را هدیه می گیری

و یا چون یک گیاه هرز

مرا از ریشه می چینی و مرگم را برایم هدیه می آری؟

نگاهم را ببین از تو چه می خواهد

مگر فریاد خواهش را نمی بینی؟

مگر شور نوازش را نمی بینی؟

چرا قلب تو این اندازه خاموش است؟

و موج هر نگاه تو

چو شبنم خانه بر دوش است؟

نمی دانی مگر ای نازنین من

نگاهم از نگاهت جام می گیرد

و دل

آواره و مجنون و سرگشته

از این شرب مدام چشم تو فرجام می گیرد؟

نمی دانی که صدها بیستون افراشتم

از عشق شیرینت

مرا اینگونه مپسند

مرا فرهاد بنگر

تیشه ام بر دوش بین

بیچاره ام مپسند

دهان بگشا سخن برگو

سکوت مرگبار خانه را بشکن

مرا تا این چنین آواره ام مپسند