می خواست فریاد بزنه ، ولی نمی تونست.... انگار گلوش گرفته بود و داشت خفه می شد؛ توی یه گودال تاریک و عمیق زنده زنده دفن می شد. همه ی دوستان و فامیل داشتن با خنده های وحشتناکشون روش خاک می ریختن. علاوه یر وحشت، حالت تهوع شدیدی هم داشت؛ تمام بدنش رو سنگ و خاک گرفته بود؛ فقط صورتش آزاد بود. بالاخره خواهر کوچولوش با یه بیل پر از سنگ اومد تا ترتیب صورتش رو هم بده؛

اولین سنگی که به بینیش خورد..... از خواب پرید.

چقدر عرق کرده بود، دلش می خواست از اینکه همه اینها رو تو خواب دیده خوشحال باشه ولی یه حالت درونی این اجازه رو بهش نمی داد؛ به شدت دستپاچه بود و اگر تا یک دقیقه دیگه خودشو به توالت نمی رسوند دنیا به روی سرش خراب می شد؛ اینجا بود که فهمید حالت تهوع توی خواب بی دلیل نبوده. مثل مستها خودشو به دستشویی رسوند، خواست درو باز کنه که دید قفله، به زحمت و با صدایی لرزان گفت: کیه؟ من دارم می ریزم! باباش با خونسردی جواب داد: تازه اومدم، پنج دقیقه دیگه صبر کنی تمومه. انگار کابوس شب داشت تعبیر می شد؛ نه می تونست و نه می خواست بحث کنه، چون می دونست پدر با یبوستی که در کنار خونسردی داره عمرا زودتر از وقتی که گفته بیرون بیاد. در اون لحظه کوتاهترین و شاید بهترین راه حل به ذهنش رسید؛ بی هیچ معطلی رفت حموم، در عرض چند صدم ثانیه شلوارو داد پایین و ....

اونجا بود که برای چند لحظه احساس کرد خوشبخت ترین آدم روی زمینه و بی اراده این جمله رو بیان کرد:

تنگت نگرفته ، عاشقی یادت بره