گاه گاهی قلمی و دفتری

از درونم اشک ریزان نفسی و همهمی

باز باران

دل خونین از بهاران

از دل تاریک و سرد این زمستان

که پایان نیست در اندوه مستان

دلم از شب به تنگ آمد

چه ویرانم

که دوری از تو دیگر من ندانم


نتوانم


گرََم این عمرباشد تا به صد سال


وَرَم آخر شود این لحظه در کار


به یادت می روم باز از سر آغاز


به شب ویرانگی از عشق تو باز


شرابم عشق و درد و هجر و مستی


درونم پر شد از ویران پرستی



به یادت هست آن روز بهاری؟


همان نوروز دل


همان لحظه


همان روزی که دل لرزید در گرمای چشمت


همان آغاز


همان پایان


همان لحظه ی جاودان


به یادت هست آن لحظه


که تو با من بگفتی در ره یار

دراز است راه عشق و شعله بسیار !


بگفتی و گذشتی از کنارم


به خون کردی دل بی اختیارم


بعد از آن بار


دگرباره ندیدم هرگز


آن پر از غم


همان خندان نگاه پر گناهت


مست ماندم در خرابات لبانت


تو برفتی اما، یاد من ماند کلامت


که گرَت در ره این کار فتادی پا را

بایدت شست ز خود دستت را

که سفر مرد سفر خواهد باز

که در آن مطلق از آن ، پوچ از این خواهد باز


از همان لحظه ی کوتاه بهارین


من ِ مستانه به یادت ماندم


من نشستم در کنار همۀ خاطره های کوچک


دل درون قفسی


قلمم، جوهری تلخ به کاغذ دارد


کوچه ی دل چراغش خاموش


دست هایم سرد است


سال هاست که نوروز ندارم


اما


در همین شهر خرابات دلم


هست هر چیز به جز قهر دلم


تو بدان باز درونم نفسی


تپش قلب شقایق ها را


از درون دل تو می پوید


تو بیا باز کنارم


تو بمان باز کنارم


از حراس خشکی برگ خزانی تو رها کن تن من


آن نگاه نگران را تو ببین از دل من


این صداها که هرگز نشنیدی تو بخوان بر لب من


سایه ی طالع تاریکی شب برمن ماند


در شب این دل ویران تو بمان


تو شکن شیشه ی این طالع تاریکی را


تو بده نورحیات


بر دل تاریک زمستانی من