چو ایران مباد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
Somewhere to write something... Full Post View | List View
Somewhere to write something...
- کبوتر و آسمان
-
بگذار سر به سینهی من تا که بشنوی
آهنگ اشتیاق دلی دردمند را
شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق
آزار این رمیدهی سر در کمند را
بگذار سر به سینهی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خستهجان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست
دلتنگم آنچنان که اگر ببینمت به کام
خواهم که جاودانه بنالم به دامنت
شاید که جاودانه بمانی کنار من
ای نازنین که هیچ وفا نیست با منت
تو آسمان آبی آرام و روشنی
من چون کبوتری که پرم به هوای تو
یک شب ستارههای تو را دانهچین کنم
با اشک شرم خویش بریزم به پای تو
بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمهی شراب
بیمار خندههای توام بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی گرمتر بتابفریدون مشیری
Tags: شعر, فریدونمشیری Friday December 26, 2008 - 12:00am (IRST) Permanent Link | 3 Comments - پنجره
-
چشمونم فاصله رو از پنجره دید میزنه
دلم اسم تو رو فریاد میزنه
درای پنجره رو تا انتها باز میکنم
تو خیالم با تو پرواز میکنمTags: ترانه, عشق, سیاوشقمیشی Tuesday November 25, 2008 - 10:53pm (IRST) Permanent Link | 4 Comments - !انقلاب
-
ما خیلی از انقلاب دور شدیم...
.
.
.
.
.
از امام حسین فاصله گرفتیم...
.
.
.
.
.
شهدا رو پشت سر گذاشتیم...
.
.
.
.
.
كمكم داریم میرسیم به میدون خراسون... كسی پیاده نمیشه؟Tags: طنز Wednesday October 29, 2008 - 03:01pm (IRST) Permanent Link | 1 Comment - عادت
-
هرگز نخواستم که تو رو با کسی قسمت بکنم
یا از تو حتی با خودم یه لحظه صحبت بکنم
هرگز نخواستم که به داشتن تو عادت بکنم
بگم فقط مال منی به تو جسارت بکنم
انقدر ظریفی که با یک نگاه هرزه میشکنی
اما تو خلوت خودم تنها فقط مال منی
ترسم اینه که رو تنت جای نگاهم بمونه
یا روی تیشهی چشات غبار آهم بمونه
تو پاک و ساده مثل خواب حتی با بوسه میشکنی
شکل همه آرزوهام تجسم خواب منیTags: ترانه, عشق, سیاوشقمیشی Tuesday October 21, 2008 - 08:43pm (IRST) Permanent Link | 2 Comments - در آستانه
-
باید استاد و فرود آمد
بر آستان دری که کوبه ندارد،
چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار توست و
اگر بیگاه
به در کوفتنات پاسخی نمیآید.
کوتاه است در،
پس آن به که فروتن باشی.
آیینهای نیک پرداخته تواند بود
آنجا
تا آراستگی را
پیش از در آمدن
در خود نظری کنی
هرچند غلغلهی آن سوی در زادهی توهم توست نه انبوهی مهمانان،
که آنجا
تو را
کسی به انتظار نیست.
که آنجا
جنبش شاید،
اما جُمَندهای در کار نیست:
نه ارواح و نه اشباح و نه قدیسان کافورینه به کف
نه عفریتان آتشین گاوسر به مشت
نه شیطان بهتان خورده با کلاه بوقی منگولهدارش
نه ملغمهی بیقانون مطلقهای مُتنافی. -
تنها تو
آن جا موجودیت مطلقی،
موجودیت محض،
چرا که در غیاب خود ادامه مییابی و غیابات
حضور قاطع اعجاز است.
گذارت از آستانهی ناگزیر
فروچکیدن قطرهی قطرانیست در نامتناهی ظلمات.
«- دریغا
ای کاش ای کاش
قضاوتی قضاوتی قضاوتی
در کار در کار در کار میبود!» -
شاید اگرت توان شنفتن بود
پژواک ِ آواز ِ فروچکیدن ِ خود را در تالار خاموش کهکشانهای بیخورشید -
چون هُرّست آوارِ دریغ
میشنیدی:
«- کاشکی کاشکی
داوری داوری داوری
در کار درکار درکار درکار...»
اما داوری آن سوی در نشسته است، بی ردای شوم قاضیان،
ذاتاش درایت و انصاف
هیئتاش زمان. -
و خاطرهات تا جاودان ِ جاویدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد.
*
بدرود!
بدرود! (چنین گوید بامداد ِ شاعر:)
رقصان میگذرم از آستانهی اجبار
شادمانه و شاکر.
از بیرون به درون آمدم:
از منظر
به نظّاره به ناظر. -
نه به هیأت گیاهی نه به هیأت پروانهیی نه به هیأت سنگی نه به هیأت برکهیی، -
من به هیأت «ما» زاده شدم
به هیئت پرشکوه انسان
تا در بهار گیاه به تماشای رنگینکمان پروانه بنشینم
غرورکوه را دریابم و هیبت دریا را بشنوم
تا شریطهی خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت خویش معنا دهم
که کارِستانی از این دست
از توان درخت و پرنده و صخره و آبشار
بیرون است.
انسان زاده شدن تجسّد ِ وظیفه بود:
توان دوست داشتن و دوست داشته شدن
توان شنفتن
توان دیدن و گفتن
توان اندُهگین و شادمان شدن
توان خندیدن به وسعت دل، توان گریستن از سُویدای جان
توان گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع شکوهناک فروتنی
توان جلیل ِ به دوش بردن بار امانت
و توان غمناک تحمل تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی عریان
انسان
دشواری وظیفه است.
*
دستان بستهام آزاد نبود تا هر چشمانداز را به جان در بر کشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بدر کامل و هر پگاه دیگر
هر قله و هر درخت و هر انسان دیگر را.
رخصت زیستن را دستبسته دهانبسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتیم
و منظر جهان را
تنها
از رخنهی تنگ چشمی حصارِ شرارت دیدیم و
اکنون
آنک دَر ِ کوتاه بیکوبه در برابر و
آنک اشارت دربان منتظر! -
دالان تنگی را که در نوشتهام
به وداع
فراپُشت می نگرم:
فرصت کوتاه بود و سفر جانکاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت.
به جان منت پذیرم و حق گزارم!
(چنین گفت بامداد خسته.)
احمد شاملوTags: شعر, شاملو Saturday October 11, 2008 - 09:42pm (IRST) Permanent Link | 1 Comment