بين خودمان بماند

چند روز پيش رفته بودم بازديدي سرزده از كتابخانه اي كه مدتها قبل خودم آنجا مربي بودم. در را كه باز كردم يكي از همكاران زير لب به مسئول كتابخانه گفت: اومد...اومد. و فهميدم كه شبيخونم از قبل لو رفته بود و همه مي دانستند قرار است مادر شاهزاده تسو! برود بازديد

هيچ كس به استقبالم نيامد و يكي از مربيان مسن مركز هم قلنبه اي جانانه نثارم كرد كه سعي كردم محترمانه جوابي از آستينم بيرون بياورم و تحويلش بدهم

لي لي پوتي ها كلاس چهارم بودند و مربي سعي مي كرد جلوي من خيلي كلاس موفقي داشته باشد. كنار بچه ها نشستم و مثل هميشه كه توي كتابخانه بودم به نفر رو به رو لبخند زدم به اين معني كه: هي...من هم يكي مثل خودت هستم. هنوز لبخندم خشك نشده بود كه جواب را با پاك كني كه از كنار دماغم گذشت دريافت كردم. خم شدم و پاك كن را برداشتم و گفتم: اگه به من مي گفتي پاك كن رو بدون اينكه خاكي بشه به دوستت مي دادم. پسر كوچولو دندانهاي زردش را نشانم داد و گفت: اينجوري حالش بيشتر بود خانوم.

مربي گفت: بچه هاي عزيز! فكر مي كنين داخل يك تخم مرغ چيه؟ لي لي پوتي ها جيغ كشيدند كه: جوجه

مربي ادامه داد: قبل از اينكه جوجه بشه؟ باز لي لي پوتي ها داد زدند: زرده و سفيده. يكي از بچه ها بلند شد و گفت: خانوم اجازه! بابامون گفتن اگه تخم مرغ ترك بخوره جوجه تشكيل نمي شه و فلج مي شه. من و مربي به هم نگاه كرديم. آهسته پرسيدم: يعني چي كه جوجه تشكيل نمي شه؟ لي لي پوتي كوچولو گفت: يعني نطفه مي ميره فهميدين؟! خنده ام را قورت دادم و سرم را به خواندن كتابي گرم كردم

حالاموقع نوشتن درباره داخل تخم مرغ بود. مربي داشت به بچه ها مي رسيد كه متوجه شدم يكي از لي لي پوتي ها به همان پسركوچولوي دانشمند مي گفت: خدا مرگم بده! مي خواي اونو بنويسي؟ آره؟ و پسرك مردد به سقف نگاه مي كرد و ته مدادش را مي جويد. كنار گوشش گفتم: هرچي مي خواي بنويس. هيچي نمي شه. خب؟ چشمهايش برق زد و گفت: آخ جون! باشه و چند خط نوشت

نوبت كلاس نقاشي لي لي پوتي ها بود. دوست پسركوچولو باز كنار گوشش مي گفت: خاك بر سرت! واقعا نوشتي؟ كنجكاو شدم و از مربي خواستم برگه بچه ها را به من بدهد. دنبال نوشته پسرك گشتم. نوشته بود: زرده تخم مرغ مثل من شبيه داماد است و سفيده تخم مرغ مثل مهسا حيدري پور دوست خواهرم، عروس است. آنها هم مي خواهند مثل ما با هم عروسي كنند. داشتم از خنده منفجر مي شدم كه احساس كردم پسركوچولو دچار اضطراب شده و مدام به من نگاه مي كند. صدايش زدم و قبل از اينكه به كلاس نقاشي برود گفتم: از چيزي نگراني؟ آب دهانش را قورت داد و گفت: اجازه! خوندين؟ خنديدم و گفتم: آره . خب چيزي نبود كه نگران بشي. لابد مثل خواهرت مهسا رو دوست داري. نفس راحتي كشيد و گفت: نه خانوم! نگران اون مساله كه نيستم. آخه قضيه تموم شده. ما با هم حرفهامون هم زديم. فقط بين خودمون بمونه. باشه؟

با صداي مسئول كتابخانه به خودم آمدم: اومدن دنبالتون. تشريف نمي برين؟ دنبال دمم مي گشتم كه بگذارم روي كولم و بروم

نمي خواهم كشاورز بشوم

داريم از ماموريت برمي گرديم. يكي از شهرستان هاي اطراف است. چهار نفر هستيم. بازديد از كتابخانه سه ساعت طول كشيد . مربي ،‌مرد جوان خوش برخوردي است كه زياد سر از كار بچه ها در نمي آورد و فكر مي كند هركس زياد بنويسد خيلي خوب است.

كيك به همكارانم تعارف مي كنم. مي پرسند : دستپخت خودتونه؟ با افتخار مي گويم: خير!

بعد صحبت كيك پختن و شيريني خانگي و فست فود مي شود و من نيم ساعت در مدح فست فود سخنراني مي كنم و همسفرانم كه همه مرد هستند توصيه مي كنند اينقدر آت آشغال نخورم چون ممكن است كليه هايم از كار بيفتد و بميرم.

بخاري ماشين درست زير پاي من است. وقتي احساس مي كنم پايم دارد مي پزد به راننده مي گويم بخاري را خاموش كند و وقتي پشت سري ها از سرما يخ مي زنند مي گويند كه بخاري روشن شود. راننده توضيحات علمي ارائه مي دهد كه درستش اين است بخاري از سقف آويزان باشد و اين اشتباه مكانيك بوده كه حالا جلوي پاي من است.

با خودم فكرمي كنم اگر قرار بود اين مكعب بزرگ سياه الان از سقف آويزان باشد چه خاكي بر سرمان مي ريختيم؟

سگ سياه و سفيدي كنار جاده حواسم را پرت مي كند. طناب قرمزي از پايش آويزان است . حتما از جايي فرار كرده و بعد به اين نتيجه مي رسم كه من مي توانم تنها آدم روي زمين باشم كه او را در حال فرار ديده ام و به جايي هم گزارش نمي دهم و او با خيال راحت مي تواند به فرارش ادامه بدهد.

صبح وقتي مي آمديم طلوع خورشيد را توي آينه بغل ماشين ديدم . با هيجان به همكارم كه عكاس است نشان دادم و گفتم: ببينين چقدر قشنگه! براي عكس عاليه.

او هم لبخند گشادي مي زند و بعد مي فهمم كه از پشت سر من نمي تواند خورشيد را توي آينه بغل ببيند.

به راننده تذكر مي دهم كه بخاري را خاموش كند. همكارم از صندلي عقب كاغذ سفيدي به من مي دهد و مي گويد بذارين جلوي پاتون كه نسوزين. سرده به خدا!

راننده يواشكي بخاري را خاموش مي كند و من كه پايم كم كم سرد مي شود به زمين هاي زراعي نيش نزده اي نگاه مي كنم كه خالي خالي است و نمي دانم چرا انتظار دارم سبز باشند وسط زمستان؟

نمي خواهم كشاورز بشوم. مي خواهم آت آشغال بخورم و براي خودم خورشيد را توي آينه بغل ماشين ببينم و تمام سگ هاي دنيا را به فرار تشويق كنم. به كسي چه ربطي دارد؟

مثل سرخپوستها جیغ نکش!

شنیده ام که ماه بانو با یک اتوبوس زپرتی راه افتاده است برود زیارت چند شهر مذهبی . خانم جدیده که الان یک سال می شود به جای من رفته است کتابخانه و هنوز هم " خانم جدیده" است، چند هفته دیگر بچه اش به دنیا می آید و شنیده ام که جواد و مرتضی نزدیک بوده صندلی را بکوبند به شکم خانم جدیده و سجاد داد زده : اوووووووو مراقب توله سگ خانوم باش. بعد خانم جدیده آن روز ترسید ه است که نکند اتفاقی برای بچه اش بیفتد و مرخصی گرفته است.

مریم و معصومه برایم نامه نوشته اند و معصومه با خط خرچنگ قورباغه نوشته است که دلش برایم تنگ شده و هیچ وقت محبتهایم را فراموش نمی کند و اگر برایم ممکن است سه چهارتا کتاب برایش بفرستم و کارت عضویتش هم افتاده توی تشت لباس مادرش و اگر برایم ممکن است یک کارت جدید هم پست کنم و اگر باز هم برایم ممکن است چند کارت پستال هم از شهر برایش بفرستم.

میلاد و علیرضا توی مسابقه نیایش برنده شده اند و بعد از یک سال من کشف کردم و اسمشان را به اداره دادم که برایشان جایزه بفرستند. شنیده ام که میلاد هنوز هم که هنوزه وقتی حرف می زند چشمهایش را گرد می کند و خانم جدیده را با بچه اش درسته قورت می دهد وقتی که بداخلاق می شود.

شنیده ام اسماعیل از عضویت محروم شده چون قدش مثل چنار بلند است و کسی باور نمی کند که فقط کتاب ماجراهای برزوی شیردل را سیزده بار خوانده است و غیر از آن هیچ کتاب دیگری را دوست ندارد و هنوز به لطیفه های بی مزه جواد می خندد و به عاشقیت های رضا گوش می دهد.

شنیده ام مسئول باغ عوض شده و بچه ها بیشتر کنترل می شوند و اگر از دیوارپایین بپرند تکه بزرگه گوششان است.

شنیده ام با حسرت از آن روزها می گویند که علامت تشخص ، نپریدن از دیوار بود و به خاطرش جایزه می گرفتند و "یارمهربان" می شدند و مسئول میز و صندلی و جاروی کتابخانه بودند و کلی شخصیت مهمی بودند آن روز.

شنیده ام که دخترهای کوچولو حالا با احتیاط بیشتری می آیند کتابخانه و ننه باباهایشان اجازه نمی دهند و ماه بانو هم خودش را به آب و آتش نمی زند مثل آن وقتها. فقط جارو می کند و گردگیری و بعد می نشیند گوشه کتابخانه جلوی پنکه و خانم جدیده را ارشاد می کند و از خدا می ترساند و مجبورش می کند روزی هزارتا دعا بخواند که بچه اش صالح و اهل بار بیاید و وقتی بزرگ شد نرود دنبال این خواننده های گور به گور شده و نمازش را اول وقت بخواند.

داشتم آماده می شدم که از مسئول کتابخانه بخواهم در بحبوحه کار تابستان یک روز مرخصی به من بدهد بروم پیش ماه بانو و هوایی تازه کنم که ... تلفن زنگ زد. مدیر بود و با تحکم از من پرسید: اگه مسئولیت بزرگتری به شما پیشنهاد بشه که از کتابخانه بیاین بیرون چکار می کنین؟ داشتم فکر می کردم چه بگویم که خودش گفت : مسئولیت که به شما واگذار می شه ولی اگه من روزی بنا به دلایل کاری سر شما داد بزنم چکار می کنین؟ گفتم: ممکنه مثل سرخپوستها جیغ بکشم. بعد یادم آمد که هیچ وقت اینطوری نباید با یک مدیر حرف زد.

شنیده ام که بچه های این کتابخانه جدید هم دلشان برایم تنگ شده... شنیده ام که خبر به رضا و جواد و ماه بانو و میلاد و مریم و معصومه هم رسیده. شنیده ام که مرتضی به خانم جدیده گفته : پس خانم قدیمیه خر مهمی شده...