می‏گم «بچه‏ها» بهتون بر نخوره. خیلی هم خوشتون بیاد. بهتر از اینه که بگم: سلام پیرمردا و پیرزنای مردنی. حالا هرچی. اومدم خبر بدم که حسابی به خونه تکونی افتادم و دارم از اینجا می‏رم. این نوشته‏های کوتاه و گهگاهی، بلاست‏ها و عکس‏هام رو منتقل کردم تو وبلاگ خودم. نه اینکه اینجا رو دوست نداشه باشم، ولی از اینکه همه فضاهام پرت‏وپلا بود ناراحت بودم. چند روزه نشستم، چشام دراومده که بتونم این نقل و انتقالات رو انجام بدم. راستش قرار بود این کارا رو واسه تولد وبلاگه بکنم که نشد. ولی حالا دیگه خوبه، وبلاگم واسه شب عید لباس نو داره. درست عین وقتایی که لباس نوی شب عید داشتم، از دیدنش ذوق می‏کنم. نوشته‏هایی که قرار بوده اینجا بنویسم رو بعد از این همونجا، تو ستون سمت راست، زیر تیتر «این نوشته بایگانی نمی‏شود» می‏نویسم. بلاست و عکس رو هم بالای همون ستون می‏ذارم.

فقط یه چیزی. لطفن اگه اومدی صفحه‏مو دیدی و یه تغییراتی به نظرت رسید، یادت نره حتمن برام پیغام بذاری و بهم بگی.

آدرسمو که داری؟ برو اینجا

دختر بچه‏ی خیلی شیطونی بود که چشمای قشنگی داشت و موهای فرفری‏شو یک وری بسته بود روی سرش. چکمه‏ی کرم پوشیده بود با جوراب نازک سفید و یک شلوارک مخمل مشکی و یک کت خوشگل گلدوزی شده. به زبونی که هیچ نمی‏فهمیدم بلبل‏زبونی می‏کرد. شاید چهار سال هم نداشت. رو به ما نشسته بود که هی بین تماشای انعکاس نور آفتاب روی دریا و شیطنت‏هاش گیج می‏شدیم. توی دستش چیز کوچکی بود که بعد فهمیدم یه گوش ماهی کوچیکه و قاطی وول خوردن از دستش افتاد کف اتوبوس. بچه‏هه همه‏ی حواسش رفت سراغ گوش ماهی‏ش و حسابی نگرانش بود. اصلن از شور و شوق افتاده بود به نگرانی از گم شدن گوش‏ماهی‏ش. به ایستگاه که رسیدیم، تا بلند شدم، شروع کرد با زبونی که نمی‏فهمیدم و با هیجانی که کمتر جایی سراغ دارم ازم خواست که گوش ماهی‏ش رو بهش بدم. معلوم بود که می‏دادم. اگه نمی‏گفت هم خودم به فکرش بودم. آخه خیلی نگرانش بود. فقط مرسی که گفت فهمیدم. دلم می‏خواست گازش بگیرم.