حکیمه خاتون در روز چهاردهم شعبان به دیدار برادرزاده‏اش، امام حسن عسگری می‏رود و امام از او خواهش می‏کند که شب را همانجا بماند، زیرا که وی از نرجس خاتون، همسر خود، صاحب فرزندی خواهد شد. حکیمه خاتون شادمان به نزد نرجس خاتون می‏رود اما اثری از بارداری در وی نمی‏بیند. وقتی در این باره از امام سوال می‏کند، امام توضیح می‏دهد که امامان مانند دیگر مردم در شکم مادرشان تکوین نمی‏یابند و از راه رحم نیز زاییده نمی‏شوند. بلکه در پهلوی مادرانشان رشد می‏کنند و از ران راست آنها زاده می‏شوند. آن شب حکیمه خاتون بر بالین نرجس خاتون نشست و نزدیک سپیده دم، وی بدو خبر داد که آنچه آقا فرمود ظاهر شد. حکیمه خاتون سوره‏ی انا انزلناه را بر نوزاد خواند و خود نوزاد نیز به محض تولد همراه او به خواندن همین سوره پرداخت و بعد گفت: عمه جان سلام. و آنگاه نرجس ناپدید شد و چون پرده برداشته شد، در میان نوری خیره کننده، طفلی نمودار شد که مشغول نماز خواندن بود و هنگام دعای پایان نماز از خداوند خواست که بوعده‏ی خود وفا کند و زمین را بوسیله‏ی او پر از عدل و احسان سازد. آنگاه حکیمه خاتون نوزاد را نزد امام برد و در این هنگام مرغی پرواز کنان به سوی آن دو آمد و امام از او خواست که طفل را ببرد و نگاهداری کند و در هر چهل روز باز بیاورد تا پدر و مادرش با او دیدار کنند. و چون مرغ کودک نوزاد را می‏برد امام به عمه‏ی خود توضیح داد که این مرغ روح‏القدس است که مادر موسی نیز فرزند خود را به او سپرده بود.

یادت باشد اگر شنیدی تحریم‏ها و سخت‏گیری‏های دولت‏های دنیا درمورد ایران دامن مردم را نمی‏گیرد باور نکنی. یادت باشد با خودت فکر نکنی که عجب دنیای مهربانی‏ست و چقدر برای مردم ایران ارزش قایل است. با خودت فکر نکنی همه‏ی دنیا به آزادی و آسایش مردم ایران اهمیت می‏دهند. هیچ کس بالش نرم خودش را از زیر سرش نمی‏کشد که به یک کودک بلبل‏زبان ایرانی هدیه کند. برعکس، دولت‏ها روابط خودشان را دارند و با هم مدارا می‏کنند. سخت‏گیری‏ها نصیب مردم می‏شود.

دو سال پیش اگر تصمیم می‏گرفتی برای تحصیل بلند مدت یا یک دوره‏ی تحقیقاتی کوتاه مدت بوری فرانسه، کافی بود بتوانی استادی را مجاب کنی و از دانشگاه پذیرش بگیری. دوستی را می‏شناختیم که فقط با یک دعوتنامه‏ی ساده از طرف استادش اینجا آمد و یک دوره‏ی شش ماهه را گذراند. حالا ولی همه چیز آنقدر سخت و پیچیده شده و قوانین آنقدر دست‏وپا گیر شده‏اند که آمدن برای تحصیل و تحقیق تقریبن غیر ممکن شده. دیگر تنها دعوتنامه‏ی یک استاد یا مسوول دانشگاه کافی نیست. حالا لابراتواری که قرار است با شما همکاری کند باید یک تعهد سخت بدهد مبنی بر اینکه شما را از همه نظر، هم از نظر مالی، هم از نظر مسکن و هم از نظر بیمه و تمام مشکلاتی که ممکن است برایتان پیش بیاید حمایت می‏کند. استادها و مسوولین لابراتوارها یا منشی‏های دانشکده‏ها نه تنها رغبتی به قبول این تعهدات ندارند، بلکه اصولن منطقی هم به نظر نمی‏رسد که برای کسی که نمی‏شناسند، آنهم با تبلیغات بدی که علیهش می‏شنوند، چنین متعهد شوند. گذشته از این کار سخت فهم و درگیری با این قوانین باعث می‏شود که رغبتشان برای همکاری با کسی که اینهمه شرط دارد را از دست بدهند. استادها ترجیح می‏دهند با دانشجویان کشورهایی همکاری کنند که ارتباط با آنها دردسر کمتری داشته باشد. گذشته از این، به تازگی قانونی اجرا می‏شود که دانشجو را مجبور می‏کند پیش از درخواست ویزا، محل اقامت مشخصی در فرانسه داشته باشد. چند سال پیش یک نوشته‏ی ساده از طرف مثلن استاد یا مسوول لابراتوار که تعهد کنند محل زندگی دانشجو را آماده می‏کنند کافی بود. آنطور که شنیده‏ام سی سال پیش، ایرانی‏ها برای مسافرت به خیلی کشورها از جمله فرانسه احتیاجی به گرفتن ویزا نداشته‏اند. حالا ولی نه تنها یکی از بستگان درجه یک باید اینجا اقامت داشته باشد تا بتواند برای شما دعوتنامه بفرسد، بلکه شرایط فرستادن این دعوتنامه هم بسیار سخت است. قوانین امسال را اگر سخت‏تر شده باشد نمی‏دانم، ولی سال گذشته، برای اینکه بتوانیم برای کسی دعوتنامه بفرستیم، می‏بایست در مرکز پلیس فرمی پر کنیم که به امضای شهردار برسد و اداره‏ی مربوط شرایط دعوت کننده را تایید کند. کسی که دعوت می‏کنیم باید اصل این فرم تایید شده را به سفارت فرانسه در ایران تحویل می‏داد و تازه باز هم ویزا گرفتنش قطعی نبود. از شرایط این دعوتنامه یکی این بود که می‏بایست متراژ خانه و وسایلی که در خانه هست، متناسب با تعداد آدمی که دعوت می‏کنیم باشد. مثلن دانشجویی که در خوابگاه باشد نمی‏تواند مادرش را دعوت کند. گذشته از این می‏بایست به مقدار کافی، البته یعنی یک مقدار زیاد پول در حساب بانک شما برای مدت اقامت کسی که دعوت می‏کنید موجود باشد. این جدا از پولی‏ست که سفارت توقع دارد کسی که برای سفر اینجا می‏ﺁید همراه خودش داشته باشد.

همه‏ی این شرایط سخت، همراه با تبلیغات بدی که درمورد ایران می‏شود، مردم را نسبت به مردم ایران بدبین می‏کند. یک استاد زبان را می‏شناسیم که فکر می‏کرد ما با شتر رفت‏وآمد می‏کنیم و تصور اینکه مثلن در شهرهایمان اتوبان داشته باشیم برایش سخت بود. درعوض ولی با هر کسی حرف بزنی می‏داند که مشکل انرژی هسته‏ای داریم و زن‏هایمان مجبور به حفظ حجابند. اصفهان و شراب شیراز هم برایشان آشناست.

وقتی صحبت از خانه‌نشینی زنان و یا خدمتگذاردنشان به مردان می‌شود، مردها می‌گویند «این فرهنگ ماست». من همیشه در جواب به چنین حماقتی می‌گویم که اگر قرار به اینطور تعریف فرهنگ باشد، دشمنی عروس و مادرشوهر و توطئه‌های زنانه علیه مردان هم جزو فرهنگ ماست. هیچ چیزی بدتر از این نیست که قوانین فشار را به فرهنگ ربط بدهیم. اگر فرهنگ ما چنین است، باید اصلاح بشود. مردها البته تمایل چندانی به اصلاح فرهنگ ندارند. اصلاح فرهنگ به نظر آنها یعنی از دست دادن خدمتکاران ارزان و همیشگی‌شان. برای همین مردها همیشه تلاش می‌کنند که فرهنگ مطابق نیازها و خواسته‌های آنان برقرار بماند. تعصبات بی منطق و اعتقاد به خدا و روز جزا و طلسم و جادو همه‌ی چیزهایی هستند که مردها دوست دارند زن‌ها گرفتارشان باشند. زن‌ها به غلط فکر می‌کنند که این‌ها زیور آلات زنانه‌اند، چون مردها اینطور وانمود می‌کنند. اما درمقابل، مردها به دنبال زن‌هایی می‌روند که از این اعتقادات و تعصبات دور باشند. ایراد را به مردها نمی‌شود گرفت. مشکل از اطاعت‌های زنانه است. داستانی واقعیست اینکه زنی به دادخواهی پیش بزرگتر محله رفته بود و شکایت از این می‌کرد که شوهرش او را با سیم برق زده است. بعد از تحقیق معلوم شد شوهر عصبانی به زنش امر می‌کند و زن فرمانبردار، خودش سیم برق را برای شوهر می‌برد تا او را بزند. بزرگتر محله تعریف می‌کرد که سیم را به مرد داده و گفته زنی با این حماقت را بگیر و هرچقدر می‌خواهی بزن. جالب اینجاست که بزرگتر محله زن بود. همانطوری که مردها فکر می‌کنند با تغییر باورهای اجتماعی نسبت به زنان، امکانات خودشان را از دست می‌دهند، زن‌ها هم که عادت کرده‌اند مطیع مردها باشند، در ذهنشان همین نشسته است. زن‌ها با خودشان فکر می‌کنند که با تغییر باورهای اجتماعی نسبت به زنان، آنان منبع درآمد و یا منبع حمایت خودشان را از دست می‌دهند.

از طرف دیگر بیشتر مشکلات زنان از عدم همبستگی و تقابل میان خودشان ناشی می‌شود. زن‌ها حسودند. آنها جلوی پیشرفت همدیگر را می‌گیرند در صورتیکه نمی‌دانند با کمک کردن به همدیگر زندگی مشترک بهتری خواهند داشت. قوانین سختی که باعث محدودیت زنان می‌شود، علاوه بر اینکه توسط مردها با زور وضع می‌شود، توسط زنان حمایت می‌شود. زن‌هایی که اسیر ناتوانی‌های خویشند سعی می‌کنند جلوی آزادی زنان دیگر را بگیرند و غافلند از اینکه هر پاداشی که زنی بگیرد نصیب تمام زنان می‌شود.