ابتدا عذرخواهی می کنم به خاطر وقفه طولانی که پیش اومد، دلایل زیادی داشت، اما به هر حال سعی می کنم اتفاق نیافته .

وقتی که شروع کردم به تحقیق و مطالعه در زمینه بیماریهای مربوط به مغز و اعصاب و روان و روانکاوی و رفتارشناسی و کمی روانشناسی، با اولین متنم پیش زمینه ایی را نوشتم تا هم نظرات دوستان را بدونم و هم اینکه تا چه اندازه ایی این موضوع برای آدمها مهم هست و اینکه اصلا آدمها حاضرند تجربیات خودشون را در اختیار همدیگه قرار بدند یا نه؟ نظریات دوستان جالب بود ، البته همه نظرات اینجا درج نشده ، اما با تجربیات جالبی روبرو شدم. در عین حال که همه رضایت خودشون را با این موضوع نشان می دادند ولی یک جور نارضایتی و نگرانی راجع به این موضوع داشتند، هر چه جلوتر می رفتم تمایل من نسبت به این موضوع بیشتر میشد، چون تازه به یک سری جریانات و رویه ها پی می بردم. از طرفی هر چه جلوتر می رفتم می دیدم که ما چقدر در زمینه روانکاوی و رفتارشناسی عقب و منحرف هستیم. حتی هنوز نمی تونیم یک سری از نظریات ابتدایی را درک کنیم. انگیزه روانکاوها و روانشناسانان ما چیزی جز از سر خود باز کردن و منفعت مالی و تجویز یک سری داروهای ترکیبی نیست و از اون بدتر مردم ساده باور و دکتر دوست ما که مو به موی دستورات دارویی پزشک خودشون را باید اجرا کنند.

از نظر دوست عزیزی روانکاوی علم نیست و فقط یک فن هست که البته من هم تقریبا با این موضوع موافقم، با این حال حتی اگر یک فن باشد با اطمینان می تونم بگم که ما نتونستیم این فن را بدست بیاریم چون هر فنی نیاز به دانش و اطلاعات و علم مربوط به خودشو داره که ما فقط با ترجمه یک سری آثار و نظریات این فن (یا علم) را بدست آوردیم. به همین خاطر هیچ وقت نتونستیم یک روانکاو خوب داشته باشیم چون فقط از روی خطوط دیگران خواندیم و حرکت کردیم.

در ابتدا قصد داشتم مطالبی تخصصی و فنی بیان کنم چون قصد اطلاع رسانی به افراد را داشتم اما بعد از یک سری بحث و گفتگو و تامل به این نتیجه رسیدم که خیلی هم نباید ، آگاهی از مسائل تخصصی به افراد داد چون خوانندگان از همه جور افکار و عقاید هستند برای همین تصمیم گرفتم بحث را نه خیلی تخصصی کنم و نه خیلی تجربی.

اما به تعبیری روانکاوی، برخلاف روشهای اولیه روانشناسی تنها به تصفیه و تنظیم شیوه معمولی درک حالات روانی اکتفا کرده است. انگیزه ایی که من را به ادامه تحقیق و مطالعه سوق داد ، سوالی بدون جواب بود. چرا با این همه روشها و مهارتهایی که علم روانشناسی به ما میده باز هم ما نمی تونیم از این روشها استفاده کنیم و زندگی بیمارگونه خودمون را ادامه میدیم و حسرت شرایطی خوب را میخوریم.

من در موردخیلی از روشهایی که روانشناسی برای بهتر زیستن ، موفقیت و داشتن روحیه ایی رو به پیشرفت بیان کرده بود، مطالعه داشتم، نظرات خیلی از افراد را هم پرسیدم و شاید به راحتی بگم بیش از 50% که البته خیلی بیشتر از این درصدی که گفتم برای همه آنها اجرا و عمل به این روشها یا خیلی سخت و یا خیلی مسخره و رویایی به نظر می رسید و برای گروهی هم که این روشها منطقی بود و راهگشا، اما باز هم نتونسته بودن به شرایطی خوب و مناسب برسند و از این روشها استفاده کنند. وقتی این وضعیت را دیدم تصمیم گرفتم دلیل این طرز تفکر را در آدمها پیدا کنم. اون گروه از آدمهایی که این روشها و کارها سخت و تلخ (رویایی) به نظرشون می رسید دلایل بسیاری داشتند از قبیل : من حوصله ندارم خیلی درگیر مسائل بشم، من افسرده ام، من هیچ راه دیگه ای ندارم، باید معجزه ایی برای من اتفاق بیافته، مشکلات من فرق می کنه، ... ( که البته در مقاله بعدم گفتگوی بین خودم و فردی را (بیمار) براتون می نویسم ) . اما گروه دیگه افرادی هستند که وضعیتشان از گروه اول بهتره، اما این افراد هم با مشکل برخورد کردند یعنی شروع به اجرای روشهای بهتر زیستن کردن اما باز به نتیجه ایی مناسب نرسیدند.

به نظر من گروه اول و دوم مشکل اصلی و اولیه ایی که دارند این هست هیچ کدوم تحلیلی از وضعیت خود برای خود نداشتند و مطابق با وضعیت خودشون رفتار نکردند. البته من این دو گروه را باز به دو نوع مختلف تقسیم می کنم. گروه اول افرادی هستند که خودشان از پس این تحلیل بر می آیند و می توانند وضعیت خودشان را کاملا آنالیز کنند، گروه دوم ، افرادی هستند که از پس این مسئولیت بر نمی آیند و توانایی انجام این تحلیل را ندارند، این گروه ، گروهی هستند که نیاز به یک تحلیل گر و یا روانکاو که با اسم آن بیشتر آشنا هستیم دارند و داستان از همین جا شروع میشه که ما آدمها خودمون را کاملا ناتوان می بینیم و به سراغ راه حل می ریم، راه حلهای مختلف به نطرمون میاد و یکی از این راه حلها همان دکتر هست (راجع به راه حلهای دیگه هم بحث خواهم کرد) که البته انتخاب این راه حل برای خیلی از این افراد جامعه ما اتفاق نمی افته چون اصلا به اصلی به نام بیماریهای روحی و روانی معتقد نیستند و رفتن به مطب پزشک بیماریهای مغز و اعصاب و روان مساوی با دیوانه بودن فرد هست.

که فعلا از این وضعیت اجتماعی حاکم بر جامعه بگذریم، بعد از رفتن به پیش پزشک ، مسائل مربوط به خودش اتفاق میافته. مواردی که باعث اشتباه تصمیم گرفتن پزشک برای بیمار میشه ، از قبیل:

وقتی بیمار پیش پزشک میره نسبت به اینکه همه حالات حقیقی خودش را بگه امتناع میکنه، و این بی میلی نسبت به درمان ارجحیت پیدا میکنه. مورد بعدی که اتفاق می افته، خودفریبی هست که فرد در این موقع سعی بر این داره که نه تنها در نظر دیگران بلکه در نظر خودش هم فرد شایسته ای معرفی بشه. مورد بعدی اختلاف بین سطح روحیه هاست. و مورد بعدی که باعث خطا میشه، در مورد نقاط کوری هست که در روحیه پزشک بروز خواهد کرد. پزشک انگیزه هایی دارد که آنها را از هشیاری خود در می آورد و قادر نیست این گونه انگیزه ها را در دیگران تشخیص دهد. تشخیص درست و واکنش صحیح در این موارد زمانی اتفاق می افتد که فنون لازمه را برای تصمیم بدست آورده باشیم. که علوم و فنون مربوط به روانکاوی در تشخیص صحیح به ما کمک بسیاری خواهد کرد.

بحث را تا همین جا نگه می دارم، و در مطلب بعدی مبحث را تکمیل می کنم، و سوالی را مطرح میکنم،

اینکه تا به حال خودتون را تحلیل و آنالیز کردین ، اگر این اتفاق افتاده در چه شرایطی تصمیم به این کار گرفتید؟ و دلیلتون برای این کار چی بوده؟ آیا به نتیجه ایی مناسب هم رسیدید؟

ممنون از همه برای نظراتشون و کمک به دوستاشون برای رسیدن به بهترین لحظه ها.