در زندگی زخمها ئی هست که مثل ِ خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد.
این درد ها را نمی شود به کسی اضهار کرد ، چون عموما ً عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد ، مردم بر سبیل عقاید جاری و سعی می کنند آن را با لبخند، شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند ؛ زیرا بشر هنوز چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی توسط شراب ،خواب مصنوعی به وسیله افیون و مواد مخدر است.
ولی افسوس که تاثیر این دارو ها موقت است و به جای تسکین ، پس از مدتی بر شدت درد می افزاید.

زمان : آذر 1386

مکان : روستای افجه ( لواسانات کوچک )

یادش بخیر...!

چقدر خندیدیم، کی درس می خوند؟