LBahram Full Post View | List View
...now there's only 61 characters left!
- خواسته ها و راه حل ها
-
براي رسيدن به خواسته ها به راه حل ها فكر مي كني، راه حلت ممكنه تو سطوح مختلف و مشكلات متفاوت فرق داشه باشه. ممكنه تصميم به مهاجرت، ازدواج، تغيير رژيم سياسي، تغيير شغل و .. بگيري. مساله اينه كه گاهي به راه حل ها بيشتر از خواسته ها اهميت مي دي، و اين منبع نااميدي ابديه.
مصداق بارزش خواسته هايي هستند كه خيلي از ما تو حوزه سياسي/اجتماعي داريم. اين كه خاتمي بياد يا نياد. امريكايي ها حمله كنن يا نكنن. رفراندوم بشه يا نشه. اختيارات فلان دستگاه بيشتر بشه يا نشه و امثالهم همه از جنس راه حل هستند. اين وسط گاهي آدم يادش ميره كه اصلاً چي ميخواد. حقوق برابر؟ آزادي بيان؟ كاهش تبعيض؟
يه نتيجهي اين كه شهروند جماعت ندونه چي ميخواد اين ميشه كه سياستمدار جماعت خودشو ملزم به دادن توضيحي در مورد اين كه چه كاره است و چه كار مي خواد بكنه نميدونه. اقتصاد بالاخره يا دولتي تر ميشه يا خصوصيتر. فضاي اجتماعي يا بسته تر ميشه يا باز تر. معيار هاي نظارت بر مطبوعات يا سخت گيرانه تر مي شن يا آسون تر و ... تو چي مي خواي؟
يه نتيجهي ديگه اين معضل اين ميشه كه محقق شدن خواسته ها رو با محقق شدن راه حل ها يكي ميگيري. براي تحقق خواسته هات، يه راه حل خاص رو متصوري ( دوباره رييس جمهور شدن احمدي نژاد، آمدن خاتمي، تغيير قانون اساسي يا هرچي) و اتفاق نيافتادن اين راه حل باعث ميشه ساير پيشرفت هايي رو كه تو مسير خواسته هات بدست آوردي ناديده بگيري.
براي آدم هايي مثل من و خيلي هاي ديگه كه حاضر به دادن هزينه هاي سنگين براي خواسته هاشون نيستن اين «راه حل محوري»! مضره. عملاً فعاليت آدمهايي مثل فعالان زنان، حقوق بشري ها و امثالهم رو نديده ميگيريم، چون بخشي از راه حل مورد نظر ما نيستن. آدمهايي دارن – به خواست خودشون- در جهت خواسته هاي ما هزينه مي دن، اما ما چندان در عوض به رسميت نمي شناسيمشون.
احتياط يه تيغ دو لبه است. ريسك نكردن معقوله، اما اگه اونجايي كه برات هزينه نداره از آدمهايي كه دارن در جهت خواسته هات –و نه لزوماً راه حل مورد نظرت- مايه مي ذارن حمايت نكني، عملاً شانس محقق شدن خواسته هات رو كمتر مي كني.
اگه اون بعضي ها هزينه نميدادن، وضع ما محتاطا از ايني كه هست مي تونست خيلي بدتر باشه. اين بود فرمايش امروز من.
پ.ن. «ميلك» رو ببينين، جالبه. در مورد يه گي معروفه كه اولين مقام انتخابي رو تو ايالت كاليفرنيا به دست ميآره و اينا.Tuesday March 17, 2009 - 02:35am (PDT) Permanent Link | 1 Comment - از هرچي ايده عام المنفعه هست، بيزارم
-
اي جماعت ، آيا در ميان شما كسي يافت ميشود كه بلد باشد يك سايت ويكي باحال درست كنه به نحوي كه بتوان انواع موسيقي جات ايراني را در آن وارد، طبقه بندي و گوش كرد، به گونه اي كه ملت بتوانند اطلاعات را تكميل كنند و به هم گير بدهند و دور هم باشند خلاصه؟
واقع امر اينه كه يك آرشيو درست و درمون براي موسيقي ايراني ، هيچ شكلي از موسيقي ايراني، وجود نداره و به نظرم اين مي تونه يه راه حل باشه. (حالا مگه مشكل ما فقط اينه؟ بله، دقيقاً همينه!)ء
اگر بلديد به خودم بگين تا بقيه اش رو عرض كنم خذمتتون.. يا اصلاً خودتون برين اين كار رو بكنين خيلي هم ممنون مي شم.ء
آفرين ..باريكلا
Tags: موسيقي Saturday February 28, 2009 - 05:35am (PST) Permanent Link | 3 Comments - Entry for February 15, 2009
-
قصاب ها وقتي حاجي مي شن، قصابي رو كنار مي ذارن.ء
من عاشق اين جور سنت هاي بي منطق و متناقض و شيرينم! جدي مي گم ها.ءخب،...بعدش چي كار مي كنن؟
- گياه خوار مي شن
- 0
- مديريت مي كنن
- 5
- بازنشسته مي شن
- 1
- دور از چشم خدا و ديگران به قصابي ادامه مي دن
- 3
Tags: فرمايش Sunday February 15, 2009 - 03:45am (PST) Permanent Link | 0 Comments - سناريو
-
ترس نداره كه، ببين : آه ....آه.....آخ!ء
بعدش چي ميشه؟
Tags: فرمايش Friday January 23, 2009 - 11:10pm (PST) Permanent Link | 3 Comments - نه، خداييش!ء
-
من راضيم.
حاضر به اطاعت از هرجور دستوري هم كه شما صادر بفرماييد، هستم. شما اشاره كن.
من هيچ نوع خواستهي فرهنگي، سياسي يا اجتماعي ندارم. به هيچ چي هم اعتراضي ندارم.
وضع اقتصادي همونجوريه كه شما بگين و به هر حال خوبه.
من از همه حقوقي كه ممكنه لازمم بشن، برخوردارم و چيزي بيش از آن.
من را كه ديده ايد؟
كلاً از آنهايي هستم كه كار مي كنم و سرم به كار خودم است و نظري ندارم و اساساً با نظر داشتن –هرجور نظري- مخالفم.
علاقه اي به رسانه هاي آزاد ندارم.
به نظرم دخالت دولت در ورزش و همه چيز لازم بوده، تلويزيون كلاً صاحب اختيار مطلق پول درشتيه كه در اختيار داره.
وضعيت، هر روز از هر روز بهتر مي شه و شاخص، كلاً چيزيه كه توش بهبود بيسابقه اي داشته ايم.
شك ندارم بزرگان ورزش مطلقاً مستحق جايگاه و منابع در اختيارشان هستند و چيزي جز اين لحظه اي به خاطرم خطور نمي كنه.
پدر ورزش، نام به تمام معنا برازنده اي است، براي هر يك از ايشان.
حتماً مديران ورزش خدمات نجومي و معجزه آسا و فداكاري هاي غيرقابل تصوري در حق ورزش مرتكب شده اند و قطعاً از انتقاد سازنده استقبال مي كنند.
سلطان جنبه اند و البته كيست كه نداند از هيچ دولتي چنين آزادانه انتقاد نشده است.
اين را با همين گوشهايم از يك مسئول رده بالاي دولتي شنيده ام كه بر سادگي و همان سادگي اش ترديدي وارد نيست.
شك ندارم، شجاعانه و مشفقانه همه اطلاعاتي را كه به صلاح مردم است در كمال صداقت و صراحت در اختيار مي گذارند و ريگي به كفش ندارند.
تصفيهي اينترنت خيلي هم خوب است و اگر صلاح بدانيد اصلاً پيامك هم به هيچ كس نمي فرستم.
من اگر بودم و اين همه كرامت، كه اصلاً هر انتقادي را ممنوع مي كردم.
صلاح مملكت خويش را هم البته خسروان دانند.
كلاً همهي تصميمات همه را پيشاپيش تاييد مي كنم و با صداي بلند –و به زبان فارسي طوري كه ريگان هم بفهمد- اعلام مي كنم: چشم.
فقط دوست دارم 90 رو نگاه كنم. همونجوري كه هست. تعارف هم ندارم.
خب ... البته اگه از نظر شما اشكالي نداره.
پ.ن.1 دم صالحعلا گرم كه بعد از افتضاح نود اين دوشنبه، برنامهي اون شبش رو به عادل فردوسي پور تقديم كرد.
پ.ن.2 اعتراض به ظرفيت فندقي مسئولين ورزش، از جهتي غير منصفانه است. چه مي دونيم، شايد از بقيه باجنبه تر هم باشند.
پ.ن.3 چرا يه عده اي هر وقت مي خوان يه كاري كنن به اين نتيجه مي رسن كه فعالانه به خودشون ضدحال بزنن: در حمايت از 90 اساماس رو تحريم كنيم، تلويزيون رو تحريم كنيم، بازي استقلال پرسپوليس رو تحريم كنيم،... من نمي فهمم يا چي؟
Wednesday January 21, 2009 - 02:19am (PST) Permanent Link | 2 Comments
