عارف کسی است که فقط می داند که او خودش است. او بر اساس نور خویشتن زندگی

می کند، او فضای خودش را خلق می کند، او وجود خودش را دارد. او کاملاٌ از خودش رضایت دارد، زیرا بدون مقایسه نمی توانی ناراضی باشی. و او یک انسان نفسانی نیست، نمی تواند باشد نفس به مقایسه نیاز دارد، نفس از مقایسه تغذیه می شود. او فقط خودش است و کار خودش را می کند. گل سرخ، گل سرخ است و نیلوفرآبی، نیلوفرآبی، و برخی درختان بسیار بلندقامت هستند و برخی درختان بسیار کوتاه ، ولی همه چیز همانی است که هست.

فقط سعی کن لحظه ای بدون مقایسه ببینی، و آنوقت عقده ی خودبرتربینی کجاست و عقده ی حقارت کجاست؟ و نفس کجاست که منبع این دو است؟