در آن ابتدا

مریم ، فرشته بود...

سراسر تسلیم و مطیع ِ امر ِ پروردگارش ، رفیقش ، سرورش ، آفریدگارش

همه هفت آسمان جور ِ دیگری به مریم نگاه می کردند و دوستش داشتند

...

تا اینکه خداوند ، انسان را آفرید

سپس ؛ بر روی زمین فساد شد ، دشمنی شد ، جنگ شد

مریم از خدا خواست او را به زمین بفرستد ، تا آرامش را جاری سازد

خدا گفت: چه جایی بهتر از آغوش ِ پروردگارت می خواهی دخترم؟ اهل زمین همواره دشمنی ات می کنند ، از آنها حسد خواهی دید ، توهین خواهی شنید ، بغضت را خواهند شکست

آنها سنگدل اند ... سیاه دل اند ؛ هیچ کدام علت ِ کارهای تو را نخواهند فهمید ...

~

اما مریم در اندیشه نیکی بود

به خدایش گفت: من حتی اگر غصه کوچکی را از دلِ بنده ات بردارم برای توشه بهشتم کافی است ، حتی اگر با حضورم لبی را خندان ، ذهنی را آرام ، دوستی ای را پایدار ... سازم خوشنود می گردم...

مگر نه جاده بهشت از زمین می گذرد؟ می روم تا به مسافران این راه کمک کنم...

~

خدا گفت: نرو ، تو تحمل نداری ؛ زمین آکنده از خیر و شر ، پر از حق و باطل ، خطا و صواب است ... اگر تحملش را نداشته باشی آخر سر از این همه ظلم و فساد خسته می شوی و شکست می خوری

حق برای زمینیان تلخ است ، نمی گذارند به نمایش بگذاریش تا زیستنشان آسان باشد...

~

اما ، مریم لبخند زد ؛ در آغوش خداوند بالهایش را جا گذاشت و رنج و نبرد و صبوری را انتخاب کرد و به زمین آمد

...

و این آغاز ِ مریم شدنش بود...

زمین پر شد از مریم

مریم ؛ خوبی بخشید ، بدی دادند ^ شاد کرد ، غمگینش کردند ^ دوستی کرد ، حسد ورزیدند ^ صاف و یکدل بود ، بر او خیانت کردند ^ مهربانی پیشه کرد ، کینه اش را گرفتند ^ حقیقت را گفت ، دروغش گفتند ...

مریم ، خسته شد ... اما باز برای هدفش ایستاد ، لبخند زد ، گامی به جلو برداشت ... نیکی کرد ، نیکی کرد ، نیکی کرد ؛ بارها تقدیر را به تاخیر انداخت

آه ... اما آنها بغضش را شکستند ، دیگر تاب نیاورد ... گریه کرد ، گریه کرد ، گریه کرد

~

با خدایش حرف زد ، از بدی نالید که در دل ِ زمینیان رخنه کرده است

از شیطان گفت که حسد را برای از ریشه زدن ِ دوستی ها سوغات آورده است

از مردمی گفت که گوشهایشان کر ، چشمانشان کور ، زبانشان آتشین ، ذهنشان مسدود شده ، وای که چه بر سرشان آمده ؟!

گریست و گفت و گفت ... خدایش لبخند زد

...

همان شب ، بوی عطر ِ بهشت در اتاقش پیچید ، در خواب دید که فرشتگان به دنبالش آمده اند ... بر روی ِ سرش گل می ریزند و بالهایش را برایش آورده اند

آری ؛ مریم ؛ دعوتنامه ای از بهشت داشت

پ.ن : نام ِ من ، مریم ، است