- Work: Huawei Technologies
- School: USTMB == OFU
ƠміĎ is not connected to you in Yahoo! 360°.
Offline IMLast updated Mon May 18, 2009 Member since February 2007
Rota Full Post View | List View
name man yaftan ast,name man sorkhtarine golhast,bodanam ra payan nist,enteha vaje tarin eshgh baraye parvaz... (Omid)
- سکه و خدا
-
روزی خدا طعم میوه ی درخت ممنوعه ای را که کاشته بود از یاد برد
جهان را تاریک کرد ، فرشتگان و نیز حیوانات و گیاهان را در خواب کرد
رودها را از حرکت انداخت ، درختان را خشک کرد
خوب که مطمئن شد دیگر کسی او را نمی بیند ، کنار درخت رفت و میوه ای از آن چید و خورد
ناگهان احساس کرد که به سمت پایین می رود و چون آدمی که خود ساخته بود می شود
وقتی که خوب انسان شد از یاد برد که روزی خدا بوده است
خدا که به زمین رسید بسیار فقیر بود. از همه جا خالی بود ، تنها خدا را می شناخت
گوشه ای نشست ، هر کسی رد شد سکه ای برایش انداخت
سکه را نمی شناخت اما چون برق قشنگی داشت آن را در جیب گذاشت
چند ساعتی که گذشت آنقدر گرسنه شد که غذا را در هر جایی می جست
از مغازه ای بوی نان می آمد ، رفت و به صاحب مغازه گفت: به خاطر خدا تکه ای نان به من بده
مرد فروشنده با خشم لگدی به او زد و او بر زمین افتاد
سکه از جیبش بیرون افتاد و فروشنده با دیدن سکه به او لبخند زد
سکه را گرفت و گفت : تنها یک تکه نان می خواهی؟؟؟
نویسنده : امیدMonday December 1, 2008 - 12:50am (PST) Permanent Link | 10 Comments - سایه
-
پشت پستو ، شعله ای لرزیداون ور پنجرهتو حیاط نارنجسایه ها چموش شدنگناه نورِ یا باد؟دزده بی رحمماهی گلیم تو سطل می میرهیکی در می زنهفانوس شب پره به در آویزونهبابا، دریای آبروشو تو پیاله ریخته ، رفتهنسرین باز از ترس پرنده ها دور باغچه رو حصار کشیدهاونم دلش تنگهالان پنج سالهقصه نیمه کاره موندگربه میومد عوض شیر گاو از باغچه سبزی ببرهوقتی تو نوری ، تاریکی چه قشنگهبه گل مصنوعی ها عطر زدی؟مادر جون عادت داره قبل خواب ، گل یاس رو بو کنهنترس ، دستاش خیلی پینه دارهاِ اِ اِ ، مادر جون پشت پستو ، چی کار می کردی؟شنیدی؟از اون شب دیگه زنده نموندنگاه کن ، ماهی گلی خریدمفروشندش گریه می کردعکس تو ، تو دستش بودگربهه رو ، نسرین چه می خندهبیچاره پرنده ، نسرین دلش شکستفانوس هنوز رو دره؟نه ، در رو کرما خوردنشب پره ها کجان؟دنبال نور تو شب رفتننویسنده : امیدSunday October 26, 2008 - 04:13pm (PDT) Permanent Link | 4 Comments - آسمان آبى شب
-
ساده بود
ميان دوگانگى و يکى شدن
خورشيد در غروب راهش را گم کرد
در ميان روز و شب زنجير شد
شباهنگ، بدون ساز، در پرسه هاى گرگ و هراس ميش ها نواخته شد
مرگ رنگ ، مرگ رنگ
فرياد کرد ، نى لبکى که چوپانش را مى نواخت
گل شبدر ، به انتقام تنها ماندنش
راه بر گرگ گشود
گوسفند در آرامش دشت ، دريده شد
آن شب آسمان ، آبى رنگ بود
نويسنده : اميدMonday August 11, 2008 - 02:54am (PDT) Permanent Link | 2 Comments - خداحافظ 83
-
با عرض سلام خدمت بروبچ گل 83 ای.این متن رو من شب جشن فارغ تحصیلی 83 نوشتم و با یه سری تغییرات کم در جشن ایکار و سر کلاس سروش خوندمش . نمی خواستم تو 360 بزارمش(نمی دونم چرا!!!) اما به خاطر تعداد زیادی از دوستان که خواستن ، گذاشتمشاما نکته ی دیگه اینکه تو این عکس سعی کردم یه سری از خاطرات رو مرور کنم . کسایی که موقع عکس دسته جمعی نبودن رو هم عکسشون رو پیدا کردم و گذاشتم ، حتما عکس یه سری از بچه ها جا مونده ، اگه عکسشون نیست بدونن نداشتم یا کیفیتش اصلا خوب نبوده . هر کی دوست داره تو این عکس باشه ، عکسشو به ای میل من بفرسته تا بزارمش. این عکس ها و کامنت ها به احتمال زیاد تو لوگوی قرار 5 سال دیگه ی بروبچ 83 استفاده می شه ، بنابراین حتما کامنت بزارین و به دوستاتون هم بگید که سر بزنن
در ضمن باید بگم من این عکس رو فقط با برنامه ی پینت تنظیم کردم ، چون فوتوشاپ نداشتم ، دقیاقا یک روز وقت برده ، فقط می خواستم از این دوست کوچیکتون یه هدیه داشته باشین. امیدوارم از این کار خوشتون اومده باشه و ایراداتشو به بزرگی خودتون ببخشید
خیلی دوستون دارم
ثانیه ای طول کشید ، از اولین سرخی آفتاب تا طلوع اولین ستاره شایدآنقدر دلم تنگ است که نمی توانم لغات را به بازی بگیرمکنار در آبی رنگ کوچکی ایستاده ام به یاد روز اول که سعادتی ، برایمان انتخاب واحد می کرد و ما نمی شناختیمش.آسمان آبی این شهر ، این روز ها ابرهایش را به رخ می کشداز ما گذشت و نوبت به خاطراتمان رسید و این گناه خاطرات ما بود که از هر لحظه ، قطره اشکی ساختند و بر دل سوخته مان نمک پاشیدند.شاید آن روز که شاد بودیم و می خندیدیم ; وقتی یگانه شتاب گرانش را با چرخاندن نوزادی در هوا درس می داد ، کلاس ادبیات که از پنجره به کلاس می آمدیم و حاضری می زدیم ، آفریقایی بودن نژاد پیامبران ، قرار های طبقه ی سوم ، افطاری های رمضان 83 ، انتخاب واحد ترم دوم که تا صبح با هم بودیم ، طرفی که می گفت : نمشه که ، جزوه هایی که هیچ گاه برای درس ، رد و بدل نشد ، برنامه های بسیج که با وسوسه ی شام مجانی ما را به خوابگاه ببخشد نماز خانه می کشاندند ،هندز فری معروف عمو علی ، زن دست به کمر خدمات کامپیوتر ، تقلب هایی که رو شدند و مشروطمان کردند ، جملات قصار حسن نتاج ، مدل موی سروش که هرگز تغییر نکرد وآن روز که قدر خاطره ها را ندانستیم و ساده از کنارشان گذشتیم ، نمی دانستیم که روزی نوبت به خاطره ها می رسد که از کنارمان بگذرند و ما تنها بمانیم در گوشه ی اتاقمان به یاد شب ها و روز هایی که بی اعتنا از کنار یکدیگر گذشتیمو اکنون این ماییم ، اشکی در چشم و دیواری از صبر در رو به رودیگر صبر امانمان نیست ، اجبار ماست که باید به یاد هر لحظه ی سکوتمان ، فریاد دلتنگی را در دل خاموش کنیمحالا بهترین موقع است که یکدیگر را بخوانیمکاش یک بار جمله ی روی دیوار را ساده تر می خواندیمپاییدن کار شماست ، پاییدن دل هایی که همراز تمام لحظه های نگفته بودندخنده های ساده ای که در هجوم عمق بینشمان خشکیدندکاش زودتر می گفتم چقدر دوستتان دارمکاش زیبا ترین کلاممان را می گفتیمشکنجه ی پنهان سکوتمان را آشکار می کردیمو هراسی به دل راه نمی دادیم که بگویند ترانه ی بیهوده می خوانندچرا که ترانه ی ما ، ترانه ی بیهودگی نبودچرا که عشق حرفی بیهوده نبودای وای دوستانمروزها گذشتند و ماه ها فرا رسیدند ، ماه ها کفایت نکردند و سال ها برآمدند.دفتر خاطراتم را ورق زدم ، صفحه ای با عطر یاس ، بدون حتی یک کلمه ، شیرین ترین خاطره ی با شما بودن بودبرای هر ستاره ای که در آسمان غروب می کنددلم هزار پاره استدل هزار پاره رابه خیال آنکه آسمان همیشه و هنوز ، پر از ستاره استچاره ای نیستنویسنده : امید ... یک هشتاد و سه ایWednesday June 11, 2008 - 05:20pm (PDT) Permanent Link | 18 Comments - به یاد نیما
-
شاعری وارد شدهمه جانش حسرتهر کلامش لبخندکسی از دور شناختهمه را ساخت به راهشاعر قصه ی ماداشت خطی همراهبر سیاهی بنشستهمه را کرد نگاهاز پس تاریکیخواند از عشق :سلامهمه صادق بودنددوستی یک راز نبودخواب از درد نبودسر به هر سویی بودشاعری درد نبودشاعر قصه ی ما از ته گودالی ، عمق دریا را دیداز پس نیزار ها ، مرد تنها را دیدپس فریاد وداع ، خواند از چلچله هااز ورای همه ی دیوار ها ، خواند از آن احساس هاخط به خط راهی شد ، تا به انجام رسیدچون که رو برگرداند ، همه را خواب بدیدزیر لب زمزمه کرداندوه که از عشق ، طرف نبستیداندوه که بر دوست ، دیده ببستیداندوهکه از آن همه طرح ، نقش امیدی نکشیدیدآن زمان ، از پس پنجره ای ، سایه اش کرد به سختی نجواهان ای شاعر خسته ، ای همه دیده به معنی بستهزندگی ویرانیستنا امیدی ز پس پنجره ها نیز گذشته ستزندگی رویا نیستزندگی ، صبر ، به توان ابدیتزندگی ، اشک به اندازه ی اقیانوس استتا شقایق می بود ، زندگی بایست بوددیگر اکنون نه شقایق هست ، نه زمینی که بر رویش آن جا باشدشاعر قصه ی ما اندکی اندیشیدچون به انجام رسیدباز جز عشق ندیدسر به آن راه نهادباز در گوش این صداهاآی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانیدیک نفر در آب دارد می کند ، بیهوده جان قرباننویسنده : امیدTuesday May 13, 2008 - 10:28am (PDT) Permanent Link | 1 Comment
