همه جانو تنم فداي وطنم
Hossein Gholami's Blog Full Post View | List View
- Entry for March 09, 2009
-
یاد آن دوره شیرین زکف رفته بخیریاد آن کودک در خاطره ها خفته بخیرآینه بانگ زندای جوان پیر شدیقله عمر گذشتباخبر باش که از قله سرازیر شدیMonday March 9, 2009 - 11:13pm (IRST) Permanent Link | 0 Comments
- Entry for December 19, 2008
-
همه با دیدن این تصویر قاطی می کنند شما چطور؟Friday December 19, 2008 - 04:50pm (IRST) Permanent Link | 3 Comments - Entry for December 07, 2008
-
چهار چیز است که نمی شود آنها راباز گرداند-سنگ پس از رها شدن-حرف پس از گفتن-موقعیت پس از پایان یافتن-زمان پس از گذشتنSunday December 7, 2008 - 04:12pm (IRST) Permanent Link | 0 Comments
- Entry for November 06, 2008
-
بیشتروقتهاماچیزهایی رو از خدا می خواهیم که رسیدن بهش دشواره خیلی وقتها هم این درخواست اجابت میشه.الاوکیلی تا حالاشده شکرشو بجا بیاریم؟Thursday November 6, 2008 - 03:24pm (IRST) Permanent Link | 0 Comments - Entry for October 31, 2008
-
تولدي ديگرهمهء هستي من آيهء تاريکيستکه ترا در خود تکرار کنانبه سحرگاهان شکفتن ها و رستن هاي ابدي آه کشيدم ، آهمن در اين آيه ترابه درخت و آب و آتش پيوند زدمزندگي شايديک خيابان درازست که هر روز زني با زنبيلي از آن ميگذردزندگي شايدريسمانيست که مردي با آن خود را از شاخه مياويزدزندگي شايد طفليست که از مدرسه بر ميگرددزندگي شايد افروختن سيگاري باشد ، در فاصلهء رخوتناک دوهمآغوشييا عبور گيج رهگذري باشدکه کلاه از سر بر ميداردو به يک رهگذر ديگر با لبخندي بي معني ميگويد " صبح بخير "زندگي شايد آن لحظه مسدوديستکه نگاه من ، در ني ني چشمان تو خود را ويران ميسازدودر اين حسي استکه من آن را با ادراک ماه و با دريافت ظلمت خواهم آميختدر اتاقي که به اندازهء يک تنهاييستدل منکه به اندازهء يک عشقستبه بهانه هاي سادهء خوشبختي خود مينگردبه زوال زيباي گل ها در گلدانبه نهالي که تو در باغچهء خانه مان کاشته ايو به آواز قناري هاکه به اندازهء يک پنجره ميخوانندآه...سهم من اينستسهم من اينستسهم من ،آسمانيست که آويختن پرده اي آنرا از من ميگيردسهم من پايين رفتن از يک پله مترو کستو به چيزي در پوسيدگي و غربت و اصل گشتنسهم من گردش حزن آلودي در باغ خاطره هاستو در اندوه صدايي ان دادن که به من بگويد :" دستهايت رادوست ميدارم "دستهايم را در باغچه ميکارمسبز خواهم شد ، ميدانم ، ميدانم ، ميدانمو پرستوها در گودي انگشتان جوهريمتخم خواهند گذاشتگوشواري به دو گوشم ميآويزماز دو گيلاس سرخ همزادو به ناخن هايم برگ گل کوکب ميچسبانمکوچه اي هست که در آنجاپسراني که به من عاشق بودند ، هنوزبا همان موهاي درهم و گردن هاي باريک و پاهاي لاغربه تبسم هاي معصوم دخترکي ميانديشند که يک شب او راباد با خود بردکوچه اي هست که قلب من آن رااز محل کودکيم دزديده ستسفر حجمي در خط زمانو به حجمي خط خشک زمان را آبستن کردنحجمي از تصويري آگاهکه ز مهماني يک آينه بر ميگرددو بدينسانستکه کسي ميميردو کسي ميماندهيچ صيادي در جوي حقيري که به گودالي ميريزد ، مرواريديصيد نخواهد کرد .منپري کوچک غمگيني راميشناسم که در اقيانوسي مسکن داردو دلش را در يک ني لبک چوبينمينوازد آرام ، آرامپري کوچک غمگينيکه شب از يک بوسه ميميردو سحرگاه از يک بوسه به دنيا خواهد آمدFriday October 31, 2008 - 05:24pm (IRST) Permanent Link | 0 Comments
