اكنون يازده سال بود كه اسير اين جادو و جمبل بازي هاي مسخره شده بودند. يازده سال يك عمر بود، براي كساني كه ميانشان عشقي بود و نمي توانستند به هم برسند. همه ي اين يازده سال را از نظرش گذراند: آه! ديگر شورش در آمده. اكنون سي و پنج سالمان است. تا كي بايد هردو مان اسير اين جادوي مضحك و بي مفهوم بمانيم؟ شايد آن پيرمرد كثيف سالها زنده بماند؟ آيا ما هم بايد به پاي او پير شويم؟ آيا بايد نابودي محبوبم را به خاطر كثافت كاري هاي او ببينم؟

گاه به فراست مي افتاد، خشمناك تصميم مي گرفت كاري را بكند كه تاكنون از انجامش واهمه داشت و مي ترسيد آتش اين جادو و جمبل دامن خودش و خانواده اش را هم بگيرد. اما ديگر طاقتش به سر آمده بود. در طول اين يازده سال هميشه وسوسه شده بود كه پشت به همه ي آنچه كه مي خواست بكند و ديگر بار به آمريكا باز گردد و زندگي راحت و آسوده اي را كه در آنجا داشت از سر گيرد. اما هربار كه پانته آ را با چهره ي محزون و غمناكش – كه به خاطر غم آن جادوي كثيف بسيار پير تر وشكسته تر مي نمود- مي ديد، همه ي آسودگي هايش را فراموش مي كرد و دردهاي گذشته برايش زنده مي شدند و از تصميم مسخره اش منصرف مي شد.

آغاز همه ي قصه را به خاطر آورد: يك هفته بود كه پس از شش سال از آمريكا باز گشته بود، با همان فوق ليسانسي كه از آنجا گرفته بود، اينجا و آنجا همه ي شركت ها و دانشگاه ها منتش را مي كشيدند. هر روز دوستان و آشنايان به ديدار آرش تازه از آمريكا بازگشته مي آمدند. يك روز يكي از همسايه هاشان، به اتفاق همسر و دختر زيبايشان «پانته آ» به همراه چشم روشني گران قيمتي به ديدن آرش آمدند. محله پدري آرش يكي از محله هاي نسبتاً قديمي تهران بود كه ساكنينش همه خانواده هاي ثروتمند و با اصل و نسب قديمي بودند. آن روز آرش باورش نمي شد اين دختر همان پانته آيي است كه شش سال قبل هنگامي كه به آمريكا مي رفت ديده بود! زيبايي در چهره و اندامش چندين برابر شده بود. لبخند زيبايي همواره آذين گوشه ي لبانش بود. با آرايش مختصري هم كه كرده بود، زيبايي در چهره اش غوغا مي كرد. چنان با متانت و مهرباني با آرش سلام عليك كرد و خوش آمد گفت كه آرشي كه شش سال در آمريكا با همه گونه دختران جورواجور دوستي كرده بود، به تته پته افتاد. پانته آ با ديدن اين تته پته ي آرش نگاه شيطنت آميزي به او كرد و غوغاي درون آرش را بيشتر كرد. هنگام دست دادن، آرش لرزش دست ظريف و زيباي دختر را در دستانش حس كرد، و با نگاه به چشمانش، در پس نگاه شيطنت آميز او، تسليم بي چون و چراي او را به خودش ديد. ديگر چيزي به جز پانته آ در برابر ديدگان آرش نبود. چند روز بعد او از پانته آ خواست كه يكديگر را جايي بيرون از خانه ببينند و به اين ترتيب آشنايي شان آغاز شد. ديگر آنها همه ي زندگي يكديگر شده بودند. تا يك روز آرش رك و راست از پانته آ در خواست ازدواج كرد. پس از چند روز ناز و عشوه و سردواندن هاي دخترانه، پانته آ سرانجام پيشنهاد آرش را پذيرفت و آرش يك روز با خانواده به خواستگاري پانته آ رفت. همه چيز خوب پيش مي رفت...

اما پانته آ چيزي را از آرش ، كه از هر كسي پنهان كرده بود. و آن پيشنهاد بيشرمانه ي پيرمرد جادوگري بود كه در انتهاي خيابان آنها زندگي مي كرد. پانته آ دختر زيبا و باهوشي بود، بسيار هم زيبا و به روز آرايش مي كرد و لباس مي پوشيد، به گونه اي كه هركسي را مسحور و مدهوش زيبايي خود مي كرد. ماجرا به دو سال پيش بازمي گشت، يك روز پيرمرد از پانته آ خواسته بود كه چند شبي ميهمان بستر او باشد، و تهديدش كرده بود كه اگر كسي از اين ماجرا مطلع شود و پانته آ به او جواب رد دهد، پانته آ را اسير جادوي خويش خواهد نمود تا از چشم هر خواستگاري بيافتد، و اگر هم ازدواج كند، جادويش دامن او را خواهد گرفت و پانته آ را به دختري فاقد توانايي هاي زنانه مبدل خواهد كرد. پانته آ هم دوسال با بهانه هاي مختلف پيرمرد جادوگر را سر دوانده بود. زيرا از جادوهاي عجيب و غريبش اطلاع داشت و از همه راجع به جادوگري اش شنيده بود، و مي ترسيد كه مبادا او هم اسير جادوي او شود. اما از طرفي هم هرگز حاضر نبود تن به اين خواسته ي ننگين پيرمرد كه شهوت چشمانش را كور كرده بود بدهد. پانته آ هميشه در طول اين دوسال از ترس جادوي پيرمرد به بهانه هاي مختلف خواستگارهاي رنگ وا رنگي را كه داشت جواب كرده بود، از طرفي هم به بهانه هاي مختلف پيرمرد را تا امروز سر دوانده بود. با ديدن آرش ، انگار همه چيز فراموشش شده بود و تنها چيزي كه به آن فكر مي كرد به دست آوردن آرش بود.

خواستگاري و بله برون و جشن نامزدي برگزار شد و قرار عقد و عروسي براي دو ماه ديگر گذاشته شد. يك روز كه پانته آ و آرش با هم به گردش مي رفتند، پيرمرد جادوگر آنها را ديد، و تعقيبشان كرد. آرش از پانته آ خواسته بود كه در راه سري به آپارتمان او بزنند تا پانته آ تغييراتي را كه دوست داشت در خانه ي آينده ي خود بدهد به آرش بگويد.

درون آپارتمان، پس از همه ي حرف ها و نظر ها و تصميم ها ، هنگام خروج، آرش گفت: پانته آ

- جانم عزيزم؟

- پانته آ خيلي وقت است كه دلم مي خواهد چيزي را بگويم ، اما تا اين لحظه هيچ گاه من و تو با هم تنها نبوده ايم كه بگويم

پانته آ آنقدر باهوش بود كه بتواند حدس بزند آرش چه مي خواهد بگويد. آنچه آرش مي خواست بگويد، خواسته ي قلبي او هم بود، خود را به نفهميدن زد و گفت: خوب حالا كه اينجا، در خانه ي آينده مان، تنها من و تو هستيم و هيچ كس دور و برمان نيست عزيزم، بگو

- پانته آ جان، مي خواهم براي اولين بار تو را ببوسم

براي لحظه اي احساس سردي دلپذيري سراپاي وجود پانته آ را فرا گرفت، آنچه را كه دوست داشت، از زبان محبوبش شنيده بود. اما شرم دخترانه اش مانع از اين مي شد كه خوشحالي بي حسابش را به زبان بياورد: آخه....آخه.... آرش جانم خيلي بي مقدمه بود...

آرش بي مهابا در برابر پانته آ ايستاد، پانته آ تنش مي لرزيد، سرد و گرم در وجودش به هم آميخته بود و اين آميختگي درونش با نزديك شدن صورت آرش به صورتش كم كم احساس لذت گونه اي به او مي داد. به عمد در برابر آرش هيچ واكنشي نشان نمي داد و خود را به آغوش او سپرده بود تا آرش هرچه مي خواهد بكند. اما درست لحظه اي كه داشت بوسه آغاز مي شد، پانته آ صورتش را عقب كشيد... اشك از چشمانش روانه شد، خود را به آغوش آرش انداخت و شروع كرد به زار زار گريه كردن. آرش تاكنون چنين شوكه نشده بود. از طرفي زبانش بند آمده بود و نمي دانست چرا چنين شده، از طرفي هم پانته آ را در آغوش گرفته بود و آرام نوازشش مي كرد تا آرام بگيرد.

او را همانطور كه در آغوشش بود روي كاناپه نشاند: پانته آ چي شده عزيزم؟ چرا يك دفعه اينطور شدي؟

پانته آ چنان مي گريست كه تواني براي حرف زدن نداشت. چند دقيقه به همين منوال گذشت، پانته آ كمي آرام گرفت، و حق حق كنان گفت: آرش جانم، چيزي هست كه مي خواهم همين حالا كه هنوز ازدواج نكرده ايم به تو بگويم، تا تو اسير من نشوي...

و از سير تا پياز ماجراي پيرمرد جادوگر را براي آرش تعريف كرد...

آرش نمي دانست بيدار است يا در خواب، آنچه مي شنيد باورش نميشد. هاج و واج تنها گوش مي داد. پانته آ حرفهايش به پايان رسيد. آرش هنوز ساكت بود. پانته آ ساكت به چهره اي شگفت زده ي آرش مي نگريست. پس از چند دقيقه سكوت سرانجام خود پانته آ سكوت را شكست: آرش؟ عزيزم؟ چرا چيزي نمي گويي؟ از دستم ناراحتي؟

- من...من واقعاً‌ نمي دانم چه بگويم. باورم نمي شود. حق آن پيرمرد تنها مرگ است و بس. اما هرچه باشد تو بهترين كار را كه مي توانستي كرده اي. پانته آ من به جادو هيچ اعتقادي ندارم. آن پيرمرد هرچه گفته براي ترساندن تو بوده است.

هر دو سرمست از نخستين بوسه ي عاشقانه شان ، برخاستند تا خانه را ترك كنند. با گشودن در، صداي جيغ پانته آ در ساختمان پيچيد. پيرمرد جادوگر در پشت در ايستاده بود. با لبخندي تلخ و زشت، با چهره اي تهوع آور. تنها گفت: دختر جان ، آنچه نبايد مي شد ، شد. برايت متاسفم كه به حرفم گوش ندادي. و برگشت كه برود. آرش از پشت به او حمله كرد: وايسا ببينم مرديكه ي عوضي ، بگو ببينم از جان همسر من چه مي خواهي. اما درست لحظه اي كه با دستش شانه ي پير مرد را گرفت، نيروي عجيبي او را به عقب پرتاب كرد و به لنگه ي بسته ي در كوبيد. پيرمرد لبخند تلخي زد و رفت. پانته آ فرياد زد: آرش! در همين هنگام همسايه ها سر رسيدند...

چند روز گذشت، پانته آ كم كم احساس هاي عجيبي مي كرد، حالت هاي عجيبي به سراغش مي آمدند. تغيير و تحولات دروني اش بسيار زياد بود. احساس مي كرد هر ساعت چندين سال پير تر مي شود. مي دانست كه اينها نتيجه ي جادوي آن پير مرد است. در عرض چند روز پانته آي زيبا و ترو تازه ي بيست و چهار ساله تبديل به زني شد كه انگار چندين شكم زاييده است. آن پوست زيبا و سفيد و لطيفش ، تبديل به پوست چروك خورده ي زني ميانسال شد. كم كم دريافت كه ديگر توانايي هاي زنانه ي خود را از دست داده است و از همه مهمتر، ديگر انگيزه اي براي ازدواج و دوست داشتن آرش در خود احساس نمي كرد، گرچه كه قلبش هر لحظه بيشتر و بيشتر لبريز عشق آرش مي شد و به بودن آرش نيازمند تر مي شد.

پانته آ چندين روز از ديدن آرش سر باز زد اما سرانجام آرش روزي به زور به خانه شان آمد و او را در چنان حالتي ديد. چند لحظه ايستاد و او را نگريست، بدون گفتن كلمه اي ، بازگشت و از خانه خارج شد. و در اين نيمه هاي شب تنها صداي زار زار گريه هاي بي امان پانته آ بود كه در همه جا به گوش مي رسيد. آرش به انتهاي خيابان رفت. در خانه ي پيرمرد جادوگر را زد، پاسخي نيامد، منتظر ماند، كسي در را نگشود. بي مهابا از ديوار بالا رفت و به حياط پريد... چه مي ديد؟ حياط نه! جنگلي مخوف و خشكيده كه خانه ي نسبتاً‌ قديمي پيرمرد در انتهاي آن بود. به سمت در ورودي خانه رفت. در آن تاريكي شب و در آن سكوت درون خانه كم كم احساس ترس كرد. در مقابل در ورودي ايستاد. صداي گرفته ي پير مرد از درون خانه آمد: بيا تو پسر!‌ خوب وقتي آمدي!

وارد خانه شد. بوي الكل با بوي دود ترياك در هم آميخته بود. لحظه اي احساس تهوع به او دست داد. در آمريكا بارها بوي الكل و دود سيگار را يكجا استشمام كرده بود، اما اين يكي ديگر حالش را به هم مي زد. وارد اتاق نشيمن شد. پر بود از وسايلي كه از عهد جواني پيرمرد باقي مانده بودند. كسي نبود. صداي مست و شنگول پيرمرد را شنيد: «بيا اتاق خواب بچه، تو نشيمن كه حال نمي كنن.» به سمت اتاق خواب رفت. وارد اتاق شد، لحظه اي چنين فكر كرد كه خواب مي بيند، چنين انديشيد كه در سينماست!‌ پير مرد روي يك صندلي دسته دار لميده بود، و دو زن جوان برهنه اين طرف و آنطرفش بودند. يكي در كار منقلش بود و وافور پير مرد را چاق مي كرد و ديگري هر دم جامي پر مي كرد و به پير مرد مي داد و در اين ميان پير مرد نيز به هوسبازي و شهوتراني با آن دو مشغول بود. آرش از ديدن اين بساط داشت حالش به هم مي خورد، اما تحمل كرد و ايستاد

- بچه واسه چي اومدي اينجا؟ مگه نمي دوني اين كارا مال بزرگتراس ؟ اينارو مي بيني بدآموزي داره

- هه!‌

- اين دو تا جن.... را مي بيني؟ اينها شب و روز با من هستند، روزها برام كار مي كنند و شب ها بساط عشق و حالم رو فراهم مي كنند. اينها در جادوي من هستند، جز من نمي توانند با كسي بخوابند. اين جادوي من است. هركه را بخواهم و دوست داشته باشم چنين مي كنم.

آرش تنها مي نگريست و گوش مي داد و جلوي خودش را گرفته بود پير مرد جادوگر ادامه داد:

- الان نامزد تو هم اينطور در طلسم من است. اكنون كه او را چون پير زني مي بيني، تنها در كنار من است كه به شكل خودش در مي آيد. ببين:

به يكي از آن دو زن جوان اشاره كرد. زن پياله به دست كه اندامي زيبا و وسوسه برانگيز داشت، جامش را وانهاد و در حالي كه به شدت مست بود به سمت آرش آمد. آرش از اين صحنه ها و از اين هوسبازان مست بسيار ديده بود، براي همين واكنشي نشان نداد و بي خيال نگريست. زن جلو آمد و آرش را در آغوش گرفت، آرش خواست او را از آغوش خويش را جدا كند: گم شو تن لش كثيف... وقتي او را به عقب هل داد، به ناگاه ديد كه او پيرزني برهنه و چروكيده شده است!‌ از شدت ترس جا خورد، بي اختيار فرياد زد : «نه!» و قدمي عقب رفت. با عقب رفتنش به يكي از چراغ هاي نفتي قديمي روشني خورد كه اتاق را روشن كرده بودند، چراغ روي فرش افتاد و فرش آتش گرفت. پيرمرد خنده اي بلند سر داد و با دست اشاره اي به آتش كرد، آتش به ناگاه خاموش شد. در همين حال پير مرد به آن زن اشاره كرد، زن به سويش رفت ، و در مقابل چشمان آرش پير زن چروكيده ي زشت دوباره تبديل به زن زيبا و خوش اندام شد و با حالتي زشت و قبيح خود را به آغوش جادوگر انداخت.

پير مرد باز خنديد و گفت: ببين بچه! ديدي كه در مقابل من هيچ غلطي نمي تواني بكني.

آرش زبانش بند آمده بود و هيچ نمي توانست بگويد. پيرمرد گفت: اما يك راه داري. تنها راه رهايي ات هم از اين مخمسه اين است كه مي گويم، پانته آ را براي چند شب به من مي سپاري، پس از آن او را به شكل روز اولش در مي آورم و مال تو. اما اگر اين كار را نكني، او را روز به روز پير تر خواهم كرد و عشقت را در برابر چشمانت زجر كش مي كنم.

آرش ديگر تحملش تمام شد، فريادي بلند سر داد و به طرف پيرمرد حمله ور شد، پيرمرد با دستش اشاره اي كرد، آرش به ناگاه با نيرويي نا مرئي به سوي پنجره پرتاب شد و از پنجره ي باز اتاق به حياط افتاد. همه ي تنش به شدت درد گرفت. پير مرد در حالي كه دو زن جوان از اين طرف و آن طرف در آغوشش گرفته بودند و هوسبار نوازشش مي كردند به پشت پنجره آمد و گفت: برو بچه جون. تنها راهت همينه كه گفتم

آرش خواست فرياد بزند: كثافت.... نتوانست!‌انگار دستي نامرئي داشت خفه اش مي كرد. برخاست و با لباس خاك آلود خانه ي جادوگر را ترك گفت.

مدتي گذشت. آرش هر روز به ديدار پانته آ مي رفت و هر روز او را غمگين تر و شكسته تر مي يافت. هر روز به پيشنهاد ننگ آور پيرمرد مي انديشيد و با خودش كلنجار مي رفت اما به جايي نمي رسيد. روزي به پانته آ گفت كه پيرمرد چه گفته است. پانته آ گفت: آرش ، تا روزي كه زنده ام تن به چنين ننگي نخواهم داد، حتي اگر نتوانم تا آخر عمرم با تو ازدواج كنم.

اكنون يازده سال از آن روزگار مي گذشت. پانته آ كه مسخ پير مرد شده بود، از دنيا بريده بود، دورترين جايي كه در اين يازده سال رفته بود، كنار باغچه ي حياتشان بود كه پانته آ از دوران نوجواني در آن گلهاي هميشه بهار و داوودي مي كاشت. آرش هرروز به ديدنش مي آمد، هرروز طوري او را سرگرم مي كرد. اما پانته آ هرروز غمناك تر و افسرده تر مي شد. آرش حتي از او خواسته بود كه همانطور كه هست با هم ازدواج كنند، پانته آ گفته بود: «آرش، آرش عزيزم، من ديگر يك زن نيستم!‌ من همانطور كه آن جادوگر گفته زنانگي ام در طلسم اوست. من محكومم به مرگ بدون اينكه به تو برسم. ما ديگر نمي توانم با هم ازدواج كنيم. گرچه كه هنوز به قوت هميشه عاشقت هستم و سالهاست كه تنها تو همدم و آرامش بخش اين زندگي متعفن و زشتم هستي و من تنها به شوق بودن تو است كه مانده ام. آرش من طلسم شده ام، اما تو هم داري به پايم مي سوزي. مرا رها كن، برو و با كسي ازدواج كن كه بتواني با او زندگي كني، عشقبازي كني، به آرامش برسي.» پانته آ حتي به آرش اجازه نمي داد كه او را ببوسد يا در آغوش بگيرد، يا حتي دستش را بگيرد.

يك روز صبح آرش خسته و افسرده براي تدريس به دانشگاه مي رفت. دم در، هنگامي كه مي خواست سوار ماشين شود، تكه كاغذي را زير برف پاك كن ماشين ديد. آن را برداشت. تنها يك نشاني روي آن نوشته بود. نشاني مربوط به جايي در بالاي شهر بود. بي اختيار احساس كرد كه اين نشاني شايد ارتباطي با اين جادو و جمبل ها داشته باشد.

بعد از ظهر، پس از خروج از دانشگاه به دنبال اين نشاني رفت. خانه اي شيك و زيبا و بزرگ در نياوران. زنگ زد : صداي مهربان خانم مسني گفت: «بيا تو آرش جان.» تعجب كرد!‌ نام او را از كجا مي دانست. وارد حياط شد، از كنار استخر پر آب گذشت و هنگامي كه به در ورودي ساختمان رسيد خانم مسن و زيبا و شيكي با لبخند به استقبال او آمد. به داخل رفتند. خدمتكاري از آرش پذيرايي كرد. آرش گفت: «صبح نشاني شما را روي ماشينم پيدا كردم.» پيرزن با مهرباني گفت:

- خودم برايت گذاشته بودم

- اما چرا؟ اصلاً شما مرا از كجا مي شناسيد؟

- من تو را نمي شناسم!

- يعني چه؟ شما كه مرا با اسم صدا كرديد، مي گوييد آن نشاني را خودتان برايم گذاشته ايد، حالا مي گوييد مرا نمي شناسيد؟ شما كي هستيد؟ نكند شما هم جاد....

پيرزن حرف آرش را قطع كرد و گفت: با من بيا

او را به طبقه ي بالاي خانه برد، كليدي را از جيبش در آورد و با آن در اتاقي را گشود. وارد اتاق شدند. در و ديوار اتاق پر بود از عكس هاي قديمي. پيرزن گفت: خوب به اين عكسها نگاه كن. آرش پيش رفت تا عكس ها را بنگرد. پير زن دم در ايستاده بود و آرش را مي نگريست. آرش تعجب كرد، باورش نمي شد، عكسها همه آشنا بودند، به ناگاه دريافت كه اين عكسها همه عكس هاي جواني هاي پيرمرد جادوگر با اين زن است.

پس از تماشاي عكسها به پيش پير زن باز گشت. پير زن او را به بالكن طبقه ي دوم خانه برد و دور يك ميز ، روبروي هم نشستند. يك بعد از ظهر خنك اواخر تابستان بود و هوا بسيار مطبوع بود. از اينجا حياط بزرگ خانه ي زن و استخر آن به زيبايي ديده مي شدند. پيرزن با لبخندي ملايم آرش را مي نگريست. انگار منتظر بود كه او لب به سخن بگشايد. آرش پرسيد: «شما با آن مرد رابطه اي داشته ايد؟»

- همسرم بود

- اكنون چه؟

- همان زمان ها از او جدا شدم

- چون فهميديد جادوگر است؟

- من هم يك جادوگرم!

آرش كمي ترسيد، اما به روي خودش نياورد. ظاهراً‌ كه اين پيرزن به بدي همسر سابقش به نظر نمي رسيد!‌ پس جايي براي ترس نبود

- شما آنقدر مرموز حرف مي زنيد كه سوال هاي بسياري كه دارم مي ترسم بي پاسخ بمانند

- بپرس، پاسخ خواهم داد

- چرا از او جدا شديد؟

- من و او بر سر جادوگري با هم آشنا شديم. دريافتيم كه قدرتهايي داريم كه مردمان ديگر آن را ندارند. چنين فكر كرديم كه حال كه هردو توانايي هاي خارق العاده داريم، مي توانيم با هم زندگي كنيم و خوشبخت شويم. به هم علاقمند شديم و ازدواج كرديم. اما بعد از آن دريافتم كه ازدواجمان بزرگترين اشتباهمان بوده است

- چرا؟

- چون من و او جادوگران دو عالم متفاوت بوديم.

- منظورتان را متوجه نمي شوم. مگر جادوگرها هم عوالم متفاوت دارند؟

- آري!‌ من جادوگر سپيدان بودم و او جادوگر سياهان. من جادويم را براي خوبي ها به كار مي بستم، براي دوستي ها و هر چه خوبي در جهان بود. اما او جادويش را براي هوسراني ها و زشتي ها و بدي ها. آرش جان يك روز اينها را كامل برايت خواهم گفت. اكنون براي شنيدن سخن مهم تري اينجا هستي. به خاطر پانته آ ، نامزدت

آرش يك لحظه به خود آمد، احساس كرد كه اين پير زن ناجي او و پانته آ خواهد بود. پيرزن ادامه داد:

- ديروز اتفاقي از خيابانتان عبور مي كردم . از مستي و غافلي اش استفاده كردم و به طور نامرئي وارد خانه ي پير مرد شدم. طلسمي سنگين را در اطراف خانه ي او ديدم. كه يك سرش به خانه ي پير مرد وصل است. سر ديگرش را گرفتم و به پانته آ رسيدم. ديدم كه يازده سال است كه پانته آ در طلسم اوست.

آرش چشمانش پر از اشك شد و همه ي اتفاقات يازده سال گذشته را براي پيرزن تعريف كرد. پيرزن به شدت متاثر شد و اشك در چشمانش جمع شد. گفت:

- آرش عزيزم ، يك ليوان آب پاك و زلال را در نظر بگير، و يك قاشق پر از كثافتهاي گنديده. اگر محتويات آن قاشق را درون ليوان بريزي، آب آن ليوان ديگر پاك و زلال نخواهد بود. حال بر عكس: يك قاشق آب زلال را در نظر بگير ، با يك ليوان پر از كثافت، آيا اگر آن قاشق آب را در ليوان بريزي، محتويات ليوان تميز مي شود؟

- نه!

- خوب. با اين مثال مي خواهم حقيقتي را به تو بگويم. پانته آ با اينكه جادوگر نيست، اما ريشه در عالم سپيدان دارد. پير مرد از ابتدا مي دانست كه شما با هم ازدواج خواهيد كرد. اگر شما با هم ازدواج كنيد تو هم وارد عالم سپيدان مي شوي و با ازدواج شما دو سپيد، حكم نابودي او در آن محل مهر تاييد خواهد خورد و او مسخ خواهد شد و بايد تا آخر عمرش به شكل موجودي مسخ شده بماند. او از اين مي ترسد. بنابراين از دو سال قبل از آشنايي شما با هم كه آن پيشنهاد ننگين را به پانته آ داده، تلاش كرده پانته آ ي تو را بيالايد. كافي بود كه دو شب با پانته آ هم بستري مي كرد، پانته آ ديگر از عالم سپيدان خارج مي شد. در آن صورت اگر تو و پانته آ ازدواج مي كرديد ديگر خطري او را تهديد نمي كرد.

پيرزن اندكي سكوت كرد، آرش كه از تعجب دهانش باز مانده بود ، با سكوت پيرزن ناگاه به خود آمد.

- من فكر مي كنم كه تو يازده سال پيش پانته آ را قبل از ازدواجتان بوسيده اي.

آرش از خجالت سرخ شد و با سرش حرف پيرزن را تاييد كرد. پيرزن گفت:

- همان بوسه ي شما بوده كه پيرمرد را از زمان ازدواج شما با خبر ساخته و او را دوباره به تكاپو انداخته است

- حق با شماست!‌ من پانته آ را در هنگامي كه براي بازديد خانه ي آينده مان برده بودم بوسيدم. در همان هنگام پيرمرد به پشت در خانه ام آمده بود و ما را تهديد كرد!

- اگر يكديگر را نمي بوسيديد، او به خيال اينكه اشتباه كرده از دم در باز ميگشت. و شما با هم ازدواج مي كرديد و او مسخ مي شد و چه بسا تا كنون ديگر مرده بود

آرش بار ديگر اشكهايش جاري شد. گفت:

- اكنون يازده سال است كه پانته آي من اسير طلسم اوست. ديگر از همه چيز نا اميد شده ايم و تقدير خود را پذيرفته ايم

- نه نا اميد نشويد. شما راه چاره داريد كه پانته آ دوباره زيبا و جوان شود و زنانگي از دست رفته ي خود را بازيابد

اين اولين بار پس از يازده سال بود كه آرش از سر شادي فرياد مي زد:

- راست مي گوييد؟ شما مي توانيد كمكمان كنيد؟

- اي كاش كاري از دست من بر مي آمد. اما متاسفانه آن زمان كه ازدواج كرديم ، من هنوز نمي دانستم كه او از سياهان است، و او هم اين را از من پنهان كرده بود. عشقبازي من و او موجب شد كه او مرا آلوده كند و من توان جادوگري ام را از دست بدهم. اما چون جادوگر بودم از عالم سپيدان بيرون نشدم، اما اكنون تنها نسبت به خودم توان جادوگري دارم و اين قدرتم تنها به توان دفاع از خودم در برابر سياهان محدود شده است.

آرش بار ديگر غمگين شد و با درماندگي گفت: «پس چگونه...؟»

پير زن گفت: با دو راه مي توان اين طلسم را از بين برد. يكي مرگ جادوگر است. اما نه قتل او. بلكه او بايد به مرگ طبيعي بميرد كه آن هم چون او جادوگر است شايد سالها طول بكشد! قتل او هم موجب مي شود كه طلسم به جاي نابودي به آن دو زن بدكاره اي كه شب و روز در كنارش هستند به ارث برسد و پا برجا بماند. آن پيرمرد كثيف چنان آنها را جادو كرده و آنقدر با آنان هوسبازي كرده كه نه تنها آنان را از سپيدان در آورده بلكه به جمله ي سياهانشان درآورده و همچون خودش ديگر آنان را راه برگشتي نيست. با قتل او، روح جادوگري اش زنده مي ماند وبه آنان منتقل مي شود. اما مرگ طبيعي يك جادوگر هنگامي است كه روح جادوگري اش به پايان خود برسد.

- راه دوم؟

- راه دوم اين است كه تا دير نشده با پانته آ ، همينطور كه هست ازدواج كني. و منتظر باشي كه اولين شب پاييزي باراني برسد. در چنين شبي بايد در زير باران هردو تن خود را به باران بسپاريد و تا صبح زير آن بايستيد و لحظه اي از آغوش يكديگر غافل نشويد. در اين حالت پيرمرد مسخ خواهد شد و جادوگري اش را از دست خواهد داد. با از دست رفتن جادوگري اش، طلسم پانته آ خواهد شكست و همه چيز به حال عادي خود باز خواهد گشت. اما تا فرا رسيدن چنين شبي بايد با هم ازدواج كرده باشيد. اگر در چنين شبي بدون ازدواج او را ببوسي، اينبار ديگر پانته آ را براي هميشه از دست خواهي داد.