در هم آمیخته، عریان روبه روی یکدیگر ایستاده بودیم و به حفره ای دایره ای شکل نگاه می کردیم که قرار بود، آنجا ماهیچه مخروطی سرخ بتپد.کلاغ ها آرام آرام از راه رسیدند، دسته دسته بی آنکه ما بخواهیم آنها را فراری دهیم، روی شانه های عریان ما نشستند و با سیگارهایی بر منقار به باغ چشم دوختند. دود با سلول هایمان در آمیخت، دود ار جدار پنجره گذشت و با امواج سرگردان یک پیغام به تلفنی رسید که کلاغ ها سیم اش را قطع کرده بودند. ما رو به روی هم ایستاده بودیم، پس از عریانی دست هایمان.

به جای خالی ای نگاه می کردیم در فاصله میان گیج گاه و امتداد خط گونه، خالی بود زمین باغ پر بود از گوش،گوش هایی که آرام از درختان کنده می شدند و بر زمین می افتادند.کلاغ ها منقارشان را باز بسته می کردند و کودکی چند ماهه در میان ما دهانش را باز گرده بود و اشک می ریخت، چیزی طلب می کرد و دستانش را تکان می داد.سکوت بود.

رو به روی هم درست. به فاصله یک قدم.می خواستیم فریاد بزنیم، اما سکوت را یاد گرفتیم، چشم در چشم،خیره به جایی که قرار بود لب باشد و دهان. و جای آن پنجره ای با قفلی زرد.

پشت پنجره خودروهای رنگ وارنگ با چراغ های روشن به بیرون چشم دوخته بودند و کلاغ ها با ژستی غریب دود سیگارشان را به سمت پنجره می فرستادند.فریاد بود و سکوت.

روبه روی هم ایستاده بودیم، پس از هم آغوشی و کلاغ ها آخرین آجر قلعه ای که ما را در بر گرفته بود گذاشتند و دود سیگار با امواج سرگردان در هم آمیخت.

مهم نیست، کجا یا حتی کی؟و حتی نام.

اهمیتی ندارد که آن مرد یا زن، شرم را به جای نان در میان سفره قسمت می کنند.

کسی را کاری به کار خیابان های ورم کرده نیست، مهم نیست که دیوار نوشته های دیروز، پاک می شوند وجایش سکوت بر دیوار نقش می بندد، چای لازم نیست، زیرا فنجان ها پر از گدازه های یخ کرده است. در این روزها برای باغبان اهمیتی ندارد، که درخت خرمالو ته باغ بار داده است یا نه؟ او به خرمالوی پلاستیکی اش دلباخته.

و مهم نیست کلمه، پریشانی را سخت در آغوش می فشارد.