با توجه به فیلتر شدن «موج سوم» (سایت کمپین حمایت از مهندس موسوی)، متن پست آخر آن را عیناً اینجا می‌آورم. شما هم در اطلاع‌رسانی و مهم‌تر از آن همراهی‌اش یاور باشید

.

هسته مرکزی پویش حمایت از خاتمی و موسوی (موج سوم) با صدور بیانیه‌ای خواستار ابطال انتخابات شد و از پویشگران و حامیان موسوی دعوت کرد با سردادن شعار «الله اکبر» و استفاده همز‌مان از رنگ سبز و سیاه در راهپیمایی فردا (دوشنبه) ساعت 16 (از میدان انقلاب تا آزادی) شرکت کنند

به گزارش «موج سوم»، متن این بیانیه کوتاه بدین شرح است

ملت عزیز ایران

طعم شیرین مشارکت کم‌نظیر، مدنی و دموکراتیک شما و پیروزی 22 میلیونی و قاطع میرحسین موسوی در انتخابات (بر اساس گزارش «کمیته صیانت از آراء» از تجمیع آراء تک تک صندوق‌ها)، با کودتای انتخاباتی دولت نهم، تصرف در آراء شما، اعلام نتایج دروغین انتخابات، بازداشت گسترده فعالان سیاسی اصلاح‌طلب، امنیتی کردن فضای عمومی کشور، مسدود کردن کانال‌های ارتباطی، توقیف و محدود کردن رسانه‌ها و برخورد خشونت‌آمیز با ایرانیان معترض، تلخ شد. «پویش حمایت از خاتمی و موسوی» (موج سوم) ضمن محکومیت شدید تخلفات و تقلبات صورت گرفته و برای گشودن چنگ «دروغ» از حلقوم جمهوریت و میراث امام(ره) و همراه با متشکل‌ترین احزاب اصلاح‌طلب، میرحسین موسوی، مهدی کروبی، سیدمحمد خاتمی، نخبگان سیاسی، فرهنگی،‌ هنری و دینی کشور و قاطبه ایرانیان خواستار «ابطال» این انتخابات مخدوش و ناسالم می‌شود و تا زمان ابطال انتخابات از طرق مدنی و قانونی اعتراض مسالمت‌آمیز خود را به گوش برگزارکنندگان خواهد رساند

«موج سوم» از عموم پویشگران و رای‌دهندگان به میرحسین موسوی دعوت می‌کند تا زمان ابطال انتخابات و استیفای حقوق انتخاباتی میرحسین موسوی، هر شب ساعت 21 بر بام خانه‌ها شعار «الله اکبر» سردهند و در اقلام پوششی خود به طور همز‌مان از رنگ سبز (که علی‌رغم تلاش محمود احمدی‌نژاد برای مصادره آن همچنان رنگ نمادین حامیان موسوی و اصلاح‌طلبان ایرانی باقی خواهد ماند) و رنگ سیاه (به نشانه «ختم جمهوریت نظام» در صورت عدم ابطال انتخابات) استفاده کنند. به‌کارگیری ربان‌های سبز و سیاه به عنوان مچ‌بند و بهره‌گیری از رنگ‌های سبز و سیاه در اقلام پوششی و همچنین استفاده از پرچم‌های سبز و سیاه در خانه‌ها و خودروها و گره‌های سبز در آنتن‌های خودروها پیام اعتراض مدنی و قانونی حامیان موسوی را به دیگر ایرانیان و مجریان این انتخابات غیرقانونی خواهد رساند

از پویشگران و حامیان موسوی همچنین دعوت می‌کنیم به فراخوان ستاد میرحسین موسوی برای حضور در اجتماع و راهپیمایی مدنی فردا (دوشنبه) ساعت 16 از میدان انقلاب تا آزادی در تهران (و در میادین امام‌ خمینی(ره) در شهرستان‌ها) پاسخ مثبت دهند

برای "صدای تغییر" نوشتمش؛ بخونید:

وقتی فقط چند روز به انتخابات باقی مانده باشد می توان بسیاری از اصول مقاله نویسی را کنار گذاشت و برای از دست ندادن مخاطب خیلی سریع به سراغ اصل مطلب رفت.می خواهم به خلاصه ترین شکل ممکن اثبات کنم که افرادی که کروبی را به موسوی ترجیح می دهند نباید از ترس احمدی نژاد به موسوی رای دهند.

سه حالت در شرایط فعلی قابل تصور است:

1.کروبی بیشترین رای را دارد

با این فرض بسیار بدیهی به نظر می رسد که کسی که کروبی را ترجیح می دهد باید به پیروزی وی کمک کرده و رای خود را به نام وی به صندوق بیندازد.

2.موسوی بیشترین رای را دارد

در این شرایط تنها خطر موجود برای اینکه رای خود را به کروبی بدهیم این است که با سویچ کردن از موسوی به کروبی درصد آرای موسوی را به پایین پنجاه درصد برسانیم که این موضوع باعث می شود موسوی به همراه احمدی نژاد یا کروبی به دور دوم برود.اگر با کروبی به دور دوم برود که خطری از بابت رئیس جمهور شدن احمدی نژاد متوجه ما نیست.اگر هم به همراه احمدی نژاد به دور دوم برود با توجه به این فرض که موسوی بیشترین رای را دارد و اینکه اکثریت آرای کروبی در دور دوم به صندوق موسوی ریخته می شود، آقای موسوی رئیس جمهور خواهد شد و باز هم احمدی نژاد به ریاست جمهوری نخواهد رسید.

3.احمدی نژاد بیشترین رای را دارد

با این فرض که محتمل ترین فرض نیز به نظر می رسد شرایط اندکی پیچیده تر است.مساله این گونه تحلیل می شود که یا احمدی نژاد بالای پنجاه درصد آرا را دارد که در این صورت سویچ از موسوی به کروبی تغییری در رییس جمهور که احمدی نژاد باشد ایجاد نمی کند.در حالت دوم ایشان کمتر از پنجاه درصد آرا را دارا هستند که در این صورت در هر شرایطی انتخابات به دور دوم می رود و موسوی یا کروبی در دور دوم با احمدی نژاد رقابت خواهند کرد.با حضور هر یک از این دو در دور دوم اکثریت منتقدین احمدی نژاد رای خود را به نام اصلاح طلبان خواهند داد و با توجه به رای احمدی نژاد کمتر از پنجاه درصد بوده است و فضای دو قطبی که انتخابات دور دوم ایجاد می کند و آشتی عده ی قابل توجهی از تحریمیها در دور دوم با انتخابات؛ بعید به نظر می رسد که وی در دور دوم موفقیتی کسب کند.

به این صورت در کمتر از پانصد کلمه اثبات می شود که تمامی استدلالهای رای به موسوی از ترس احمدی نژاد کاملا بی اساس است و در شرایط کنونی اگر کسی فکر می کند که مهدی کروبی و تیم همراهش به خواسته هایش از ریاست جمهوری نزدیک تر هستند باید بدون ترس از احمدی نژاد رای خود را به نام کروبی به صندوق بیندازد.

در وضع موجود برای دفاع از مهدی کروبی -دبیر کل حزب اعتماد ملی- ابتدا باید بی خطر و حتی مفید بودن حضور وی در انتخابات را برای حامیان شعار "هرکس به جز احمدی‏نژاد" یادآور شد. در انتخابات پیش‏رو و در وضعیت کنونی آنچه واضح به نظر می رسد این است که رای اول کشور آقای احمدی‏نژاد است. کنار کشیدن آقای کروبی تنها در صورتی مفید خواهد بود که تمامی رای های آقای کروبی به نام آقای موسوی در صندوق‏ها ریخته شوند که این موضوع از چند منظر غیرمنطقی به نظر می‏رسد.

اول اینکه بسیاری از رای‏های آقای کروبی؛ همان طور که در انتخابات 84 آمارهای وزارت کشور نیز این امر را اثبات می‏کرد، از بخش روستایی و شهرستان‏های کم جمعیت به صندوق آرای وی ریخته می‏ شوند که این افراد لزوماً اصلاح طلب نیستند و انگیزه‏های شخصیتی و اقتصادی برایشان مطرح است.

دوم اینکه آقای کروبی محبوبیت زیادی در استان‏های غربی کشور به ویژه لرستان و استانهای همجوار دارند که این افراد در صورت کنار رفتن ایشان دلیلی برای حمایت از آقای موسوی نمی‏بینند.

و در نهایت اینکه آقای کروبی به واسطه شعارهای تند و عملکرد قابل قبول خود و همچنین تیم انتخاباتی که به گرد خود آورده‏اند توانایی زیادی در جذب آرای تحریمی ها دارند که همان‏طور که واضح است بازگشت تحریمها به عرصه انتخابات تعداد کل آرا را بالا برده و مانع رسیدن آرای احمدی‏نژاد به پنجاه درصد کل می‏شود.

حال اینکه چرا کروبی بر دیگر کاندیداها ارجحیت دارد از چند منظر متفاوت قابل بررسی است. شیخ اصلاحات برخلاف نظر بسیاری از اصلاح طلبان خدمات زیادی را به شروع و همچنین ادامه این جریان کرده است که شاید مهمترین آنها تاسیس مجمع روحانیون مبارز در مقطعی بود که تمامی افراد و گروه‏های جریان چپ پس از انقلاب، درحال اخراج از نظام بودند و این درایت آقای کروبی بود که با درک صحیح از انحلال جریان چپ در جامعه روحانیت، مجمعی را به همراهی بزرگان دیگری چون موسوی خوئینی‏ها، محمد خاتمی و ... بنیان نهاد که شاید به جرات بتوان دوم خرداد و تشکیل احزاب دیگر دوم خردادی را محصول حفظ جریان چپ توسط این بزرگوار دانست.

شجاعت‏ها و تدابیر بجای ایشان در مقاطع حساس از جمله ماجرای آقای آغاجری در مجلس ششم،حمایت از کرباسچی و عبدی و دیگر زندانیان سیاسی و ... نشان از برجستگی سیاسی و فکری وی داشت.بازداشت نماینده مجلس، جناب آقای لقمانیان که با ترک ریاست مجلس توسط آقای کروبی و عدم بازگشت به این جایگاه تا آزادی آقای لقمایان توسط ایشان همر اه شد؛ نشان از ثابت قدمی ایشان بر روی افکار و دیدگاههایشان دارد. در ذکر صفات ایشان چه کسی می‏تواند نامه نگاری‏های بدون ترس و لغزش ایشان را فراموش کند. همان ایشان بودند که پس از انتخابات 84 به رهبری نامه نوشتند و با شجاعتی بی نظیر پسر ایشان را به تقلب در انتخابات متهم کردند. همان ایشان بودند که بارها و بارها آقای جنتی دبیر شورای نگهبان را با نامه‏هایشان مورد ملامت قرار دادند و تذکرهای بجایشان را بدون هیچ ترسی بیان داشتند. و همان ایشان بودند که به آقای مشکینی (در راستای ضوابط تعیین صلاحیت خبرگان رهبری)، فیروز آبادی (در راستای دخالت سپاه در امور انتخاباتی و سیاسی) و همین اواخر به آقای شریعتمداری (در راستای نشر اکاذیب و خروج از وظایف مربوط به یک نشریه اداره شده با بیت‏المال) تذکرات لازم را دادند و چندین و چند بار حرکت امور را به مسیر درست باز گرداندند و نشان دادند مماشات را جزء فرهنگ سیاسی خود نمی‏دانند و آیا مگر چیزی بیشتر از مماشات کاری های سران قوه مجریه در دولت اصلاحات بود که جریان مبارزات مردمی را بارها و بارها به شکست رهنمون کرد.در نزدیکی ده سالگی هجده تیر فراموش نکنیم که کمبود توانایی اتکا به بیست میلیون رای و بروز شجاعت های فردی بود که جوانان مبارز یک به یک ابتدا توان فیزیکی مبارزاتی و سپس انگیزه های مبارزاتی را از دست دادند و رفتارهای محافظه کارانه که در ذات و فلسفه خود جایی در فرهنگ اصلاح طلبانه ندارند روز به روز قوای اصلاحات را تحلیل بردند.در این میان چه کسی جز فردی که بارها و بارها چه در نظر و چه در عمل پایبندی اش به فرهنگ صحیح مبارزاتی را ثابت کرده می تواند در مقابل فشارهای سیستم حکومتی بایستد و از حقوق ملت دفاع کند؟چرا باید تصمیم بر حمایت از کاندیدای با احتمال برد بیشتر و همچنین دعواهای شخصی بین افراد اصلاح طلب که در گذشته رخ داده است در این مقطع حساس ما را به اشتباه تحلیلی بیفکند؟ آیا با فرضیات احزاب اصلاح طلب مبنی بر حمایت از پیروز مسابقه شرط بستن روی احمدی نژاد منطقی تر نیست؟

در تاریخ شبه دموکراسی ایران برای اولین بار یک حزب فعالیت منسجم خود را طی چهارسال معطوف به انتخاباتی کرده است که برای قبل و بعد از آن به صورت شفاف و صریح برنامه ارائه می‏دهد. آقای کروبی درباره مسائل مهم اجتماعی، اقتصادی، سیاست داخلی و خارجی و ... نظرات خود را اعلام کرده و راهکارهای خود را ارائه داده‏اند که این موضوع برخلاف فرهنگ رایج شده در انتخابات 88 است. سه بیانیه ایشان در مدت اخیر نشان دهنده عمق شعارهای ایشان است که نشانه‏هایی از حیات فرهنگ اصلاحات را نوید می‏دهند. دبیر کل حزب اعتماد ملی با درک صحیح از مدیریت مدرن، تخصص گرایی را شعار درون حزبی خود قرار داده و این موضوع با اندک توجهی به حامیان وی از جمله کرباسچی، عبدی، نجفی، مهاجرانی، ابطحی، باقی، کدیور، قوچانی و ... قابل اثبات است. تیم اطراف ایشان نه تنها از پیشراون گفتمان اصلاحات هستند بلکه تخصص خود را در مقاطع متفاوت اثبات کرده‏اند. ازاین نظر آقای کروبی تنها کاندیدایی است که همچنان معتقد به استفاده از نیروهای برجسته جریان اصلاحات هستند و مطمئناً ادامه گفتمان اصلاحات را در دستور کار خود قرار خواهند داد که این موضوع نمود زیادی در کابینه ایشان دارد که به نظر می‏رسد تنها کابینه ی اصلاح طلب با به قدرت رسیدن ایشان شکل خواهد گرفت و باقی کاندیداها حتی به فرهنگی که با واژه اصلاح طلبی همراه شده است اعتقادی ندارند و به دنبال واژه‏های جدیدی چون اصلاح‏گری با معنا و عمقی کاملاً متفاوت با انتظارات دوم خرداد می‏گردند که واقعاً معلوم نیست که چرا ما باید حاضر شویم تمام اندوخته‏های دوران اصلاحات را به این راحتی کنار گذاشته و با فرهنگی جدید که در گذشته نیز جواب خود را پس داده و به حذف جریان چپ از ارکان قدرت منجر شده است باز گردیم... .

در هر صورت آنچه مسلم به نظر می رسد افکار اصلاح طلبانه آقای کروبی است و در کنار آن پافشاری و عقب ننشستن‏های وی از آرمان‏هایش که این بار با یک تیم مشاور قوی همراه شده است که از لحاظ تحلیلی و راهبردی کمک قابل توجهی به پیشبرد اهداف اصلاحات می‏کنند و همان طور که تا کنون در ستاد مرکزی حزب نیز ثابت شده است پیروزی کروبی به معنای پبروزی تمامی اصلاح طلبان حامی و غیر حامی ایشان است.

صحبت از تغییر قانون اساسی همراه ارائه راهکارهای مدون که در دل خود رفراندم را می‏گنجاند،اعتقاد به عدم توانایی حکم حکومتی در اداره جامعه، بحث اصلاح اقتصاد نفتی، گفتمان حقوق زنان، تلاش برای فضای آزاد رسانه‏ای و آزادی بیان و حرکت منسجم تر به سمت دموکراسی و جامعه مدنی نشان از عزم راسخ این کاندیدا برای اصلاح جامعه ای دارد که یک بار ناامیدی از ارزشهای گفتمان اصلاحات در سال 84 در آن به همه ثابت کرد دیگر وقت ناامیدی نیست و باید با حضور در انتخابات و برگزیدن شایسته‏ترین کاندیدا؛ یک گام، هرچند کوچک در راستای رسیدن به جایگاه واقعی کشور عزیزمان برداریم.