Hi Germany! :D
1 - 5 of 58 First | < Prev | Next > | Last
1 - 5 of 58 First | < Prev | Next > | Last
در توهم فکر کردن Full Post View | List View
اگر به وجود خدا ایمان داری پس شاد باش - حضرت علی (ع)ء
- مستانه 2
-
همیشه دوستیهایم برایم دردسرساز بوده، از همان بچگی از هرکدامشان که جدا می شدم و یا احساس می کردم که به زودی از هم جدا می شویم ابر چشمانم باریدن می گرفت. آنقدر این مشکل بزرگ شده که تازگی ها حتی از 1 سال قبل از جدایی هم بویش را می شنوم، خاطرات گذشته ام زنده می شود و اشکم سرازیر... ءبدتر از همه خاطرات مشترکی است که در همین آخرها شکل می گیرد، مثل همین کنفرانس بین المللی مکانیک که بعد از سه روز بدبختی محض و فشار کاری کشنده، الان که فقط 5 ساعت از اتمام آن می گذرد، چشمانم را فقط به این بهانه ساکت کرده ام که " الان دارم متنی رو می نویسم که حرف دلمو بزنم، فعلا آروم باش!ء "ءدلم داشت می ترکید. شاید من زیادی نوستالژیکم، اما ایمان دارم تک تک رفیقام اگه از برادر و خواهرم بهم نزدیک تر نباشن، دورتر نیستن؛ دانشکده ی مکانیک هم کمتر از خونمون نیست.................................................................پی نوشت ها: ءاول: این متن به تاریخ 31/2/1388 نوشته شد، 5 ساعت بعد از کنفرانس مکانیک. به خاطر احترام به احساسم، هیچ گونه اصلاحی روی متن اولیه ای که به ذهنم رسید انجام ندادم، تغییر لحن را ببخشیددوم: امشب که این بلاگ پابلیش می شود، از شام قبولی ارشد خاله ستاره ( : دی ) و اردلان برمی گردیم، یکی دیگر از همان خاطرات این آخرها. جالب بود، بعد از شام پاهای همه سنگین بود، همه دوست داشتیم هرچه بیشتر کنار هم باشیم. لحظه های زودگذر لعنتیسوم: من عکاس بودمچهارم: دوباره 360 ام را باز کردم، حداقل از اینجا باز با هم در ارتباطیم؛ فیس بوک هم که جای خود! ءMonday May 25, 2009 - 01:01am (IRST) Permanent Link | 6 Comments - به تاریخ 8 اسفند 1387
-
آدمیزاد چند وقتی است که دیگر دلش با اینجا نیست، راستش دیگر دوست ندارد حرف هایش یا به قولی همان نتایج " توهم های فکر کردن " را در اینجا روی دایره بریزد. شاید روزی دیگر و در جایی دیگر باز هم نوشت ( اما این بار قطعا با نام مستعار و به دور از چشم دوستانش )ء
آدمیزاد همه چیز این پیج را برای آخرین بار آپدیت کرد، از بلست و بک گراند و عکسش گرفته تا اینترست ها و حتی بلاگ های هایلایت شده اش که تکه هایی از وجودش هستند که در اینجا برای همیشه به جا خواهند ماند
آدمیزاد از همه ی دوستانش به خاطر با هم بودنشان در این مدت متشکر است، مخصوصا از آنها که صرفا در محیط مجازی با هم دوست بودند، بقیه را که باز هم خواهد دید
ضمنا دراین آخرین بلاگ آدمیزاد اعتراف می کند که چندوقتی است که واقعا از خودش راضی است، برخلاف سالهای نه چندان دور؛ هرچند ممکن است اشتباه کند، اما واقعا همه چیز بهتر شده
همه تان موفق و سربلند باشید، یا حق
پی نوشت 1 : لطفا آدمیزاد را سین جیمش نکنید؛ اینگونه راحت تر است
پی نوشت 2 : سال نو همه تان پیشاپیش مبارک
Thursday February 26, 2009 - 03:36am (IRST) Permanent Link | 0 Comments - EAR!
-
کو گوش شنوا ؟!ءFriday February 6, 2009 - 11:59pm (IRST) Permanent Link | 6 Comments - آن روز که سیاهی به خود بالید
-
رنگ سیاه رو سفید شد
به حرمت قرمزی خون
و سیاهی قلب ها
آری
کم نبودند آنان که دلشان سیاه تر بود
و کم نیستند هنوز... ء
سیاهی!ء
غصه نخور!ء
از تو بدتر هم هست
Wednesday January 7, 2009 - 06:52pm (IRST) Permanent Link | 4 Comments - مستانه
-
لحظه های خوب با هم بودنلحظه های به قول خودمان "مستی" حاصل از چند بطری هولستن لیمویی و یا باز هم به قول خودمان "آبجو" ی صفر درصد و چند لیوان چای برای بریدن همان صفر درصد مذکورلحظه های با هم سیرک کردن هایی که ایمان دارم دیگر تکرار نمی شوند، مگر در خاطر عکس هامانلحظه های آبروریزی های نمکین درون بوفه ی معدن، مخصوصا برای امینلحظه های مثلا "بدمستی" های بعد از آن در راه برگشت به مکانیک خودمانهمان دانشکده ی بدقواره ی کوچک و کم جا که از خانه ی خودمان بیشتر دوستش دارمنا سلامتی همه ی خاطرات خوب بدم در این چند سال در همین چار دیواری کج و کوله شکل گرفتهاز جشن های گاه و بی گاه و دلخوری هایمان از همدیگر گرفته تا اردوها و پروژه ها و با هم درس خواندن ها و در یک کلام همدلی های هرچند وقت یک بارمان برای یک هدفی که هرچیزی می توانست باشدو و و و ...ءتا...ءتا از همه ی اینها مهم تر، همیشه با هم بودن ها و توی سر و کله ی هم زدن هامان که هدف خاصی نمی خواست، صرفا بهانه ای بود برای نزدیک تر شدن مداوم دلهامان به همدیگرلحظه های یکی تر شدن ها و فراموشی تفاوت نظرها و اختلاف عقیده هامان که مگر واقعا می توانند مهم باشند؟!ءلحظه های...ءلحظه های سرمستی از حس خوب با هم بودن که کاش هیچ چای ای برای بریدن این مستی وجود نداشته باشددر سایه ی ترس از فرداهای همیشه بی رحم که جز جدایی نمی فهمدآرییادم آمدبدبختانه برای این مستی هم چای وجود داردو آن همان گذر کوفتی زمان استو صدای مزخرف تیک تاک ساعت هاکه انگار همیشه این آخرها عقربه هاشان از قصد تندتر دنبال هم می دوند و موذیانه احوال ما را می خندندبی صفتان نامرد.........دلم گرفتچشمانم تر شد، کاغذم نیزشاید معنای مقدس دوستی همین باشد، نه؟............................................................................پ.ن.1. این متن را همان شبی نوشتم که روزش به "روز مستی" معروف شد، به تاریخ چهارشنبه 4/10/87 ، عکس هایش نبود وگرنه همان شب این بلاگ را می گذاشتمپ.ن.2. یادمان نرود...ءMonday December 29, 2008 - 08:35pm (IRST) Permanent Link | 13 Comments
