چقدر اینجا خاطره دارم.چقدر توی این نوشته ها دلتنگی هامو خالی کردم و چه راحت میتونم از کنار خاطرات خوش بگذرم بی افسوس تکرار نشدنشون!

شفیعی کدکنی ( در ستایش کبوترها )

نادر ابراهیمی نویسنده، ترانه‌سرا، روزنامه‌نگار، فیلم‌ساز، آهنگ‌ساز، فیلم‌نامه‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس معاصر به دلیل بیماری دار فانی را وداع گفت"

اما نادر ابراهیمی برای من هیچ کدوم از اینها نبود!
همیشه وقتی اسمش را میشنیدم یاد نمایشگاه کتاب سال 75 میافتادم یاد صورت خندان و مهربانی که با نهایت حوصله اسم تک تک بچه ها رو میپرسید و اول کتاباشونو امضا میکرد کتابی که هنوز هم خواندنی است"قلب کوچکم را به چه کسی بدهم؟"
و من قسمتی از قلب کوچکم را که به قول خودش مال همه و همه ی آدم های خوب دنیاست به او دادم." یک عاشقانه ی آرام"اش را تقدیم کرد به همه ی آنهایی که اول راهند.عاشقانه ی آرامی که از جنس خود او بود و من با او نوجوانی را سر کردم .همراه "هلیا"شدم و عشق زندگی و مرگ را از دریچه ی چشم او دیدم!من از او آموختم من از او می آموزم!!!
و میدانم که دلتنگ خواهیم شد دلتنگ او و صفای قلمش....
روحش شاد
یادش گرامی....

مگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود!مگذار حتی آب دادن گلهای باغچه به عادت آب دادن گلهای باغچه تبدیل شود!عشق عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست .پیوسته نو کردن خواستنی ست که خود خواهان نو شدن است و دیگرگون شدن.تازگی ذات عشق است و طراوت بافت عشق.چگونه می شود تازگی و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق بماند؟
.......
عاشق شب را به خاطر بودنش دوست دارد نه به خاطر آنکه می توان ندیده اش گرفت خویشتن را در محبس اتاقی محبوس کرد و به قتل عام تصویرها و اصوات موسیقیایی شبانه مشغول شدعاشق خواب آلوده نیست شیفته بیداری ست عاشق صدای نسیم شبانه را عبادت می کند"


"یک عاشقانه ی آرام"


هلیای من!
زندگی طغیانی ست بر تمام در های بسته و پاسداران بستگی.هر لحظه ای که در تسلیم بگذرد لحظه ایست که بیهودگی و مرگ را تعلیم میدهد
لحظه ایست متعلق به گذشتگان که در حال رخنه کرده است
ما برای فروریختن آنچه کهنه است آفریده شدیم

من كه از درون ديوارهاي مشبك شب را ديده ام
و من كه روح را چون بلور بر سنگترين سنگ هاي ستم كوبيده ام
من كه به فرسايش واژه ها خو كرده ام
و من- باز آفريننده ي اندوه
هرگز ستايشگر فروتن يك تقدير نخواهم بود
و هرگز تسليم شدگي را تعليم نخواهم داد
زيرا نه من ماندني هستم نه تو
آنچه ماندني ست وراي من و توست

هلیا!
تو زیستن در لحظه ها را بیاموز
و از جمیع فرداها پیکر کینه توز بطالت را نیافرین
مرگ سخن دیگریست
مرگ سخن تازه ایست

"بار دیگر شهری که دوست میداشتم"

این روز ها که میگذرد,
میگذرد
و من میجویم....
,این روز ها که میگذرد
میگذرد
و گاهی همه چیز
در برابر چشمانم
به ابتذال میکشد
این روزها که میگذرد,
میگذرد
وگاهی بیگانه میشوم
با همه چیز و همه کس
حتی با آنان که سخت دوست میدارمشان
,این روز ها که میگذرد
میگذرد
و من همراه میشوم با غصه های مردم سرزمینم
و چه ناتوان
.....
ناتوان
از غمگساری
این روزها که میگذرد,
میگذرد....
"و من دلم میخواهد بخوانم همصدای" بامداد
"من آن مفهوم مجرد را جسته ام
پای در پای آفتابی بی مصرف که پیمانه میکنم
با پیمانه ی روزهای خویش که به چوبین کاسه ی جذامیان ماننده است
من آن مفهوم مجرد را جسته ام
من آن مفهوم مجرد را میجویم
.......
بیهوده مرگ
به تهدید
چشم میدراند
ما به حقیقت ساعت ها
شهادت نداده ایم
جز به گونه ی این رنج ها
که از عشق های رنگین آدمیان
به نصیب برده ایم
چونان خاطر ه ای هر یک
در میان نهاده
از نیش خنجری با درختی.
با این همه از یاد مبر
که ما
_من و تو_
انسان را
رعایت کرده ایم
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود
و عشق را رعایت کرده ایم
قلبم را در مجری ی کهنه ای
پنهان میکنم
در اتاقی که دریچه ئی ش
نیست
از مهتابی
به کوچه ی تاریک خم میشوم
و به جای همه نومیدان
میگریم.
...
با این همه ای قلب در به در!
از یاد مبر
که ما
_من و تو_
عشق را رعایت کرده ایم
از یاد مبر که ما
_من و تو_
انسان را رعایت کرده ایم
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود."
خرداد 87
سبا