چشمات رو که باز می کنی و به خودت می آی و می بینی تنها موندی و تمام آدما و مرام هایی که روزی دوسشون داشتی و روزی باهاشون خوشحال و راحت بودی، ترکت کردند و موقع خداحافظیه که هر کدام به دنبال سرنوشت خودشون رفتند و تنها یه ردی از خاطرات و یادگارهاشون به جا گذاشتند. و تو هر روز به دانشگاه ( یا هرجای دیگه ) می ری و جای خالی اونا رو می بینه که با آدمای جدید پر شده و در سرگردانی خودت غوطه می خوری و به این فکر می کنی که به زودی نوبت تو می شه.

چه زود دوران خوبمون تموم شد و مصلحتها و منفعت ها و آینده نگری جای دوستی ها و خوبی ها نشست و هر کس به راه خودش رفت. شاید تو بگی که اینطوری بهتر می شه و فاصله ها، دوستی ها رو نگه می داره ولی زمان این دوستی رو به آشنایی تبدیل می کنه و آشنایی هم تکلیفش معلومه.... تمام اتفاقهایی که انتظارشو داشتی و ازشون می ترسیدی اتفاق می افتن، اسمها از دفترچه تلفن ها خط می خورن، چراغهای مسنجر خاموش می شن، ارتباط ها کم و کمتر می شن و تنها چیزی که می مونه و یه سری کامنت روی 360 و فیسبوک.

و وقتی دوباره می بینمت، همه ی حرفامون به یه احوال پرسی ساده می شه خلاصه می شه و تو عرض چند دقیقه، دیالوگی که می تونست بین ما برقرار بشه تموم می شه و هر کدوم آسمون رو نگاه می کنیم و دنبال کار خودمون می ریم. انگار نه انگار که روزگاری در شرایط مختلف با هم بودیم و کنار هم بودیم و از معاشرت با همدیگه لذت می بردیم.

این میشه که این فکرها و توهم ها به ذهنم می آید که خیلی چیزا ارزش دوست داشتن نداره و منی که روزی از تمام چیزهایی که دارم و بدست می آرم، جدا می شم چه بهتر از همون اول به چیزی دلبسته نشم و بیشتر این در نظرم باشه که منم باید به هر ترتیب بارم رو بندم و از این گذرگاه عبور کنم و به آینده و مصلحت ها و منفعت های خودم فکر کنم.

و چه جالب آورده اند که دوستی یک اتفاق و جدایی یک قانون است.

ولی با تمام این حرفها و بحثها، به خودم و خودت قول می دهم که به خاطر تمام لحظات خوبی که با هم داشتیم، به خاطر تک تک خاطرات و عکسهایی که ما رو یاد زمانهای خوب گذشته می اندازه، سر دوستی روزهای خوبمون بمونم و سعی کنم تا آخری که می تونم، دوستت داشته باشم و برای ادامه این دوستی و همه خوبیهاش تلاش کنم، به یادت باشم، بلکه تو هم به یاد من باشی

پینوشت: متن خیلی کلی تر و abstract تر از چند موضوع خاص بود، یه جورایی برای تمام کسانی بود که به هر ترتیبی دوستم هستند

Special shout outs to:

علی کمالی ( معروف به بگر) ، علیرضا صحرایی، سورن، علی رحمانی، مرتضی زادی مقدم ( یا همون مرتک خودمون ) ،امیر مومنی، مهدی صادق، سیاوش رهبر، قره، فائزه ملکوتی ، سامان، مسعود تاجفرد

پویا اسفندیار، امیر مقدم، نیما اسدی، حسین کفاش، آرین خسروی، النو، و تمام کسایی که باعث شدند تو این چند سال دانشگاه، جای خوب و راحتی برای من باشه

و به تمام کسانی که قبلاً رفتند

و به تمام کسانی که در آینده منو و بقیه رو ترک می کنند ....