خوب خيلي ها اعتقاد دارند كه قرار گرفتن اشخاص سر راه آدم بيخود نيست. يه حكمتي پشتش است.

من كوهنوردي رو خيلي دوست دارم و سعي ميكنم هر هفته برم كوه. دوست دارم قله هاي زيادي رو صعود كنم و سعي كنم جوري انرزي صرف كنم كه براي برگشتن هم انرزي باقي بماند. هميشه هم كه قدم به كوه ميگذارم يه هدف رو دنبال ميكنم و اونم رسيدن به قله يا پناهگاه هست. شايد در مسير كمتر اطرافم را نگاه بكنم. نگاه ميكنم ولي نه با دقت.

امروز كه رفته بودم كوه تو مسير با كوهنوردي همراه شدم كه خيلي چيزا به من آموخت. در كنار آموخته هاي ديگر به من آموخت كه دقيقتر اطرافم را ببينم. هم لذتش بيشتر است هم زيباييهاي مخلوقات خداوند را ميبيني. گلها و پروانه ها و حتي زمين. منظورم از زمين اشكال زيبايي هست كه زمين پس از فرسايش و يا فوران آتشفشان و ... به خود ميگيرد. به قدري زيبا از يك گل ريز حرف ميزد كه من به شخصه مبهوت اين همه زيبايي شدم .

ياد داشته باشيم كه هميشه خدا را شكر كنيم براي چيزايي كه داريم و كارهايي كه در كنار دوستان انجام ميدهيم و اينكه من از اين به بعد با چشم باز به كوه ميروم و لذت ميبرم. هدف فقط رسيدن به قله نيست و لذت بردن از طبيعتي است كه توش قدم ميگذاريم .