صحبت فلسفي من و يكي از اقوام !! :دي


بعد از ظهر بود  بود وارد اتاقش شدم روي تخت دراز كشيده بود و چراغ اتاق خاموش بود ، چراغ را روشن كردم گفت : نور چشمهايم را اذيت مي كند ، به شوخي گفتم : چون به تاريكي عادت كرده اي ، جوابي داد كه از طعنه ي فلسفي زدن پشيمان شدم : هنوز نور خداوند در آسمان است و تو چراغ افروخته اي !!!! ا  

لطفا مسخره نكنيد :



سناريوي شماره 1 :

جهان ِ پيرامون ما كاملا واقعي است و تمام اتفاقات بدون هماهنگي قبلي كاملا بر مبناي عملكرد ِ افراد پيرامون كه آفريده ي خداوند هستند صورت مي گيرد

سناريوي شماره 2 :

مغز ما به كامپيوتري متصل است و تمام اتفاقات پيرامون ِ ما ناشي از عملكرد ِ خداوند ِ متخصصي كه با آن كامپيوتر كار مي كند براي بررسي عملكرد ما در موقعيت هاي كاملا ساختگي و البته ذهني نه واقعي است

سناريوي شماره 3 :

جهان پيرامون ِ ما كاملا واقعي است اما تمام اتفاقات ، ساخته ي خداوند مقتدري است كه براي آزمودن ِ ما به وجود آورده است و هيچ كدام ذهني و بر اساس اتصال مغز به كامپيوتر نيستند بلكه تمام افراد پيرامون بازيگراني هستند كه از خداوند فرمان مي گيرد تا اينچنين براي ما نقش بازي كنند و همه نيز واقعي هستند


با در نظر گرفتن ِ سناريوي شماره 1 و2 اعمال خلاف اخلاق مي توانند در مكانهايي كاملا عاقلانه و سودمند تلقي شوند اما

عملكرد ما با در نظر گرفتن ِ سناريوي 3 :

حسادت : حسادتي وجود ندارد چون تمام افراد پيرامون ما اصولا ربطي به ما ندارند بلكه همه بازيگرند و اصولا از ميان برداشتن آنها كاري غير عاقلانه است چون در مقابل كار ِ بازيگر كه حسادت معنا ندارد

غيبت كردن : همه ي افراد پيرامون با هم هماهنگ هستند كه براي ما نقش بازي كنند از اينرو غيبت كردن اصلا فايده اي براي ما نداشته چون به جز ما همه با هم دوست هستند و قرار است براي ما نقش بازي كنند و تنها منتظر مشاهده ي عملكرد ما هستند كه گزارش دهند بنابراين غيبت كردن كاملا غير عاقلانه و بدون هيچ گونه سودي به نظر مي آيد

ريا كاري : تمام افراد پيرامون بازيگران ِ خداوندند و هيچ چيز از خود به صورت واقعي ندارند و اصولا ما از آنها سودي نمي بريم بلكه تنها ما در قبال تصميم هايمان در مقابل نقش هاي آنها كه خداوند ناظر آن است سود مي بريم و از بازيگران چيزي به ما نمي رسد و حتي اگر برسد هم تنها براي مشاهده ي عملكرد ماست

دروغ گويي : دروغ گفتن زماني اتفاق مي افتد كه مخاطب ما چيزي را نديده باشد اما وقتي تمام مخاطبين ما با هم هماهنگند پس چيزي نيست كه كسي نديده باشد چون حتي اگر يكي از بازيگران نديده باشد ديگر بازيگران ِ شاهد و نيز خداوند ِ شاهد به تمام بازيگران قضيه را گزارش مي دهد كه براي سناريوهاي بعدي آماده باشند

.
.
.
احتمالا ادامه دارد

مي گويند مورچگان نيز تصور مي كنند خداوند ، مورچه ايست با شاخك هاي بسيار بزرگ !ا

حال آيا وجودي كه ما از خداوند درك مي كنيم نظير ِ همان وجودي است كه براي درخت ، آسمان ، زمين ، دوستان و ... تصور مي كنيم ؟

چرا نماز مي خوانيم ؟ چرا نماز نمي خوانيم ؟‌ چرا نماز ظهر 4 ركعت است ؟‌

چرا خداوند در آيه ي فلان سوره ي فلان در قرآن اينچنين سخن گفته ؟

چرا ديه ي مرد دو برابر ِ زن بوده است ؟

اصلن چرا مي گويند امامان علمي دارند كه از همه چيز با خبرند ؟

مگر پيامبر بشري جز بقيه ي بشر ها بوده ؟

جواب تمام اين سوال ها يك جمله است و آن هم " به من چه " يا به عبارت بهتر " به تو چه " ا

به شمس گفتند خانچه می‌برند، گفت به من چه؟ گفتند به‌طرف خانه‌ی تو می‌برند، گفت به شما چه؟

هیچ چیزی در زندگی من جز کردار و عمل من (چه فعل بیرونی و چه درونی) موثر بر سرشت (وضع نسبتاً ثابت شخصیت) و سرنوشت من (تطورات شخصیت) نیست. و کردار یعنی دگرگونی‌هایی که در جهان درون و بیرون خودم پدید می‌آورم

فلاني حرف مي زند مي گويد به به چه سخنان نيكويي آری هست، اما بیار که از آن تو کدام است؟ مرا بگو چه سخنی داری؟ نه چه سخنی دیگران گفته‌اند.

و در آخر !

پیامبر فرمود: آن‌چه به تو ربطی ندارد فرو بگذار ولو چیز زیبایی باشد.