سکوت کن بیاد آنکه در سپیده جان سپرد،سکوت کن بیاد آنکه با امید خلق مرد،سکوت کن بیاد خشم آن شهید سربلند،سکوت کن بیاد آنکه عاشقانه زخم خورد.تو از سکوت اگر به خشم میرسی سکوت کن Reply
1 - 5 of 25 First | < Prev | Next > | Last
1 - 5 of 25 First | < Prev | Next > | Last
Arian's Blog Full Post View | List View
Namaste
- من آبستنم
-
صفحه ای نورانیدر آمد و شد رنگهاو تاریکی...این سرنوشت هر نور استکودک هزار رویای مداد رنگیبر رویش تارهای سفید بر شقیقه اش درنگ نمی کند…وای بر منکه ندانسته از سینه های متورم مادراشکهایم را می نوشیدمکه وارث مجمرهای خالی از عودو شمعدانهای عاری از نور شدمسر بر آتش گذاردم در شمعدانهاسوختم و دود شدم در مجمرها…آوخ که از یاد برده بودمسرنوشتم تاریکیست.....برخیزیدبا شما هستم ای اهالی رنگهای ارغوانیمن آبستنم!!!من مادر تمام سردردهای فاحشه ای هستمدر گذر از بوسه ای بر آب شرمیدر آغوش کدامتان باور معصوم چشمانم را وا نهاده ام؟؟...زنجیرهاتان استوار!!!ای زندانبانان پر وحشتشما که امن ترین آغوش برای دخترانتان هستیدزنجیرهاتان استوار...با شما هستم ای عارفان بی سلوکای جنین ماندگان طریق معرفتکه از خود بتی می سازید هر دم و خود بر آن سجده نمی کنیدشفاعت کدام نگاه معصوم با شماست؟؟.....در عبور از پیاده راه های بی بن بستدر گرگ و میشی خزانی...میان خواب و بیداریراهم به شرق بود یا جنوب؟؟؟...ها!!! یادم آمد... به سقوط.من آبستنممن مادر سردردهای تمامی فاحشه ها هستم...اگر گریه ام گرفت جانب آرامش شهر شما کجاست؟؟؟آرین بامداد اول اسفند ماه هشتاد و هفتMonday March 9, 2009 - 04:16pm (IRST) Permanent Link | 78 Comments - به بهانه میلادم
-
غروب خواب بغض فریدون را دیدممن هم مثل شما نمی شناسمشبگذریم.....هی عاشقبه حرمت باران قسم اگر ساعت چهار بار می نواختاگر حوصله ی سکوتمان سر نیامده بوداگر مادرم هنوز لالایی خوان شبهایم بودحریمت بودماز شربت بی دواییمان هم که خبری نشد.....پس بیابیا بی بهانه ترین اشکهایمان راپای اولین سرو آشنا که دیدیم بریزیمبیا و گوشه ای از آسمان راهدیه ام کن به حرمت آمدنمستاره هایش بر دوش هر کسکه دیشب گرسنه تر خوابید.....می بینی؟؟اینهمه فرمانده را من ستاره بخشیدمآرین طلوع بیست و چهارم تیر ماه هشتاد و هفتMonday July 14, 2008 - 02:17am (IRST) Permanent Link | 176 Comments - تیر خلاص من
-
من به عشقبازی شاپرکهای خون دل خوردهدر انزوای باران شک دارم.....................................انگشتانم سرخ می شود بر شرم گونه های تو.از افیون گریزی نبود آنگاه که گفتی باران شویملخته لخته های باران خورده مان زیر آفتاب بی رمق آذر ماهو عبور شنهای خیس از عرقهنوز که هنوز استهرم تنت بر شنهای آفتاب سوخته جاریست.....مرا ببخشمرا ببخش که تاب نیاوردم اینهمه بی سایگی رابه دود و الکل و بوسه می ماسیدمو تو چه معنای حقیری بودی در باور معصوم چشمانم..........هنوز که هنوز است تو تعبیر خوابهای آشفته ی منیدیگر اشکهایم حتی ، محرم راز بغضهای شبانه ام نیستند.ترا قسم به حرمت فاحشگی لبخندتبه ضریح دست نخورده ی کولی جادوگربه نگاه مادرم در زاییدن اشکهای منبه صیحه های آن جنوبیِ مـَرد مُردهرهایم کن.زانوان ناسور تو تاب اینهمه کلمه را نداردیادت رفته است؟؟قرار بود تیر خلاص هم باشیممن مرحم دردهایت را در پستوی خانه مادر بزرگ جا گذاشتماما ارتفاعی در خانه ام باقیست برای رها شدنبیا همچون اجدادمان شریف باشیمبگذار از اینهمه ارتفاع نترسمرهایم کنرها.......آرین نهم تیر ماه هشتار و هفتMonday June 30, 2008 - 01:10am (IRST) Permanent Link | 89 Comments - دار مکافات
-
به کجای تاریخ پناه برمتا اینهمه ابهام از بود و چه بود بردارم؟؟؟به تاریخ چه ، که مادرم هیچگاه کفش کتانی قرمز به پا نکرد؟؟چه شد گیسوان بافته شده... ، سنت پیرزنان شهرم شد؟چه بر سر فلسفه ام آمد؟؟؟؟؟دیشب پیرمردی را دیدم که هر چه خود را دار می زد!!!نمی مرد!!!و جوانی را که به هفتاد دار مکافات ، دچار مردن شده بوداز هر چه دچار است مور مورم می شودای وای!بیچاره فلفلانی که دچار تندی اند...دو ماهه که بودمبا آروغی لبخند بر لبها می کاشتمپس چرا امروز خس و خس نفسهای سیگار زده املبخندی به ارمغان نمی آورد؟هنوز تنم بوی دو ماهگی می دهدو دهانم طعم تند سیگار...کاش دچار دو ماهگی می ماندمتقصیر از تاریخ بود یا دانشگاه نفهمیدم..........شاعر بیا به بالینم شعری بخوانمی خواهم بخوابمآرین بامداد دوم خرداد ماه هشتاد و هفتThursday May 22, 2008 - 06:41am (IRST) Permanent Link | 74 Comments - می ترسم
-
شرجی ترین دونِ حیاتم بوی مادر شدن میدادو بوی سرب داغ بر شقیقهاز ماسیدن خونِ سرد ، زیر موهایم بیزارم.قسم خورده ام برای کسی از خوابهایم چیزی نگویم....اما می ترسممی ترسم از بی بند و باری رگهایماز صداقت صدای مرگبار سکوت در شباز بوی جنین دوماهه مردهاز صدای جیرینگ جیرینگ چینی های خرد شده دلم...دلماز هراس بیدار شدن و باز نبودن تواز تو..........کاروان شترهای سربریده در حرکتندصدای زنگوله ها را می شنوی؟؟بوی ترش خون همه بیابان را پر کردهو عبور عقربی در پی حلقه آتش.قسم خورده ام برای کسی از خوابهایم چیزی نگویم....اما می ترسمتو میدانستی من از کابوسهایم می ترسماز این مکرر های بی خاطره در اعصارماز تهوعِ بوی چربناکی تریاکاز ساقه ای که پس از تو طعم گل دادن را از یاد برداز تمام نمی دانم کدام مذهبهای راستین و دروغینو از شهوت اسب سرمه نکشیده چنگیز ، بر فیل فرعون.چه نعره های دردی کشیدم در رحم مادرمدر پیوند رگهای بی بند و بارم با دلم...دلم..........بدورم حلقه ای آتش بپا کنید و دمی از عقرب هدیه ام دهیدیا بر شقیقه می کوبمشو یا دست در دست ابراهیم بابونه خواهیم شدــــــــــــــــــــــــــــــــــ...بیدار می مانم امشبفردا شاید بی ترس دیشب بیدار باشمآرین نیمشب هشتم اردیبهشت 87Sunday April 27, 2008 - 06:47am (IRST) Permanent Link | 52 Comments