TaReFeHaYe jAdIdE M0TeKaDiYaN!!!!!!!!!!

اصلاً نگران چه هستي؟

يکي از همين روزها

از انتهاي يکي از همين کوچه هاي تا هميشه اضطراب

آهسته آهسته

با طرح قدم هاي هرچه آشناست، غريبه مي شوي

ديگر نگران چه هستي؟

آهسته آهسته

با طرح قدم هاي هر چه غريبه است، آشنا مي شوي ...ا

يادت هست کمي قديمتر؟ من چشم گذاشتم ،گفتم مي شمارم تا بيست. گفتم مي شمارم، بعد بر ميگردم. ميان شمارش سه و چهار بودم که با خودم گفتم، با خودم گفتم نکند پشتم ايستاده باشي و تا من برگردم غافلگيرم کني.

نمي دانم چه شد، در اين چهارده ، پانزده شماره ي بعدي چه گذشت، که وقتي به نزديک هاي برگشتن رسيده بودم با خودم مي گفتم، مي گفتم خدا کند باشي، خدا کند وقتي برگشتم باشي، پشتم ايستاده باشي و من را ببري.

برگشتم، کوچه ساکت بود، مسخره ام نکن، خوب داشت گريه ام مي گرفت، با خدا معامله مي کردم، مي گفتم هرجه خوبي دارم بردارد تو برگردي، برگردي من را ببري.

يادم هست قديمتر، برگشتن و بودن و بردن و ... کلمات بازيمان بود. راستي چقدر راحت مي شود با کلمات بازي کرد. برگردم، تو پشتم باشي، من را ببري، واي که چقدر کلمات بازي لذت بخش بود و چقدر بازي کلمات درد آور است.

باور کن تقصير من نبود، شب شده بود، هوا تاريک بود، بايد مي رفتم. همين که خواستم برم يک تکه کاغذ مچاله شده پيدا کردم، نوشته بود :

اصلاً نگران چه هستي؟

يکي از همين روزها

از انتهاي يکي از همين کوچه هاي تا هميشه اضطراب

آهسته آهسته

با طرح قدم هاي هرچه آشناست، غريبه مي شوي

ديگر نگران چه هستي؟

آهسته آهسته

با طرح قدم هاي هر چه غريبه است، آشنا مي شوي ...ا

حالا تو هم بيا برگرد و نگاه کن

ببين از وقتي که مثل هميشه تو رفتي و من ماندم

برايت چقدر اسفند دود کرده ام

يک اسفند ديگر هم دارد تمام مي شود

دارد دود مي شود

هنوز نيامده اي

چقدر برات مونده؟

سرش رو بالا آورد خنده ای از روی عصبانیت و استرس ، سرش رو پایین انداخت و یه نگاهی به پولاش کرد، شروع کرد با ژتون های باقی مونده بازی کردن

صورتش این بار سرد بود ، بی احساس، مستقیم توی چشم هاش نگاه کرد

حرفش رو برای چند لحظه خورد، لحظه ای مکث کرد، سیگارش رو روی میز و گذاشت و آروم خم شد روی میز :

با دستش به پشت شونه ی راستش اشاره کرد، جایی که همسرش ایستاده بود. نگاهش رو بالا آورد چشمهاش افتاد توی چشم همسرش. احساس خلعی توی سرش کرد، چند لحظه ای توش چشماش خیره شد. با انگشتش گوشه ی چشمش رو تمیز کرد. انگشت هاش رو توی هم گره کرد. سرش رو به تو کشید. پول هاش رو نگاه کرد. سرد بود. بی روح. تمام فشار داشت به قلبش وارد می شد، سعی میکرد چیزی به صورتش راه نده. سرش رو بالا آورد ، کمی عقب تر نشست ، دست به سینه شد. توی چشمهاش نگاه کرد. دود توی فضا بود اما میشد بغض و اضطراب رو توی چشمهای سبزش دید. آروم سرش رو تکون می داد و با نگاهش التماس می کرد که نه.

سرد و خشک ، فکرش جای دیگه ای بود ...

به دوستش می گفت: برو بغلش، احمق گفتم برو بغلش دیر بجنبی بی ام و میزنتش. رسیدن کنار . با دستش اشاره می کرد که میشه شیشه رو بدید پایین؟ توی دلش داشتن قند آب می کردن. دوستش می گفت : نکن بابا، صاحاب داره طرف، یه همچین چیزی آخه مگه بی صاحاب میشه؟؟

کمی روی صندلی جابجا شد. با ژتون هاش بازی می کرد. احساس کرد یک چیزهایی دارد تکرار می شود.

نگاهی به دست های همسرش کرد ، ناخن هاش رو از فرط بغض توی دستهاش فرو کرده بود، دست هاش به سفیدی می زد.

صندلیش رو جلو کشید. چشم تو چشمش خیره شد و گفت :

خنده ای کرد ، پول ها رو جمع کرد ، رفت تا سر یه میز دیگه ، سر ناموس یکی دیگه بلوف کنه