به همین سادگی بیست و نه روز گذشت. اگر نمی خواستی بیش از مدت معمول بمانی حالا وقتش شده بود که لحظات را برای دیدنت بشمارم، دقیقه ها را، ثانیه ها را و نه مثل اکنون روزهایی که هنوز مانده است را.
دیروز که با تو حرف زدم دلتنگ بودی، ناراحت و کلافه، اما عزیزکم خود کرده را تدبیر نیست. طاقت بیاور بالاخره این چند روز باقیمانده نیز سپری می شود. باز می گردی و باز مثل گذشته روز از نو و روزی از نو. شب زنده داری های بیهوده، و خوابهای تا نیمه روز.... .
نه اینکه من دلتنگت نیستم، نه؟ نه اینکه نبودنت برایم تکراری شده است، نه؟ نه اینکه چشم براهت هستم که هستم. منتظرم، انتظار گذشت ثانیه ها و دقیه ها از پی هم، و نواختن ساعت 24 هر شب و گذشتن روزی و آمدن روزی دیگر برای رسیدن به تو. برای بازگشت تو.
آری لحظه دیدار نزدیک است / باز می لرزد دلم / دستم/ باز گویی در جهان دیگری هستم.
چه چیز لذت بخش تر از به انتظار تو نشستن؛ دلدادن و تن دادن به راهی که تو بالاخره از آن می آیی؟ من روسپی آن راهی هستم که بالاخره تو روزی از آن باز خواهی گشت و مرا از این حقارت و اسارت و گرفتاری بند این راه نجات خواهی داد.
چشم به راهت ایستاده ام، فکر آمدنت را که می کنم جانم شیرین می شود، فرهاد وار. اما بر من ببخش اگر تیشه به دست بر بیستون این کوه هجوم نبردم و جان بر سر راه رسیدن به تو هنوز نداده ام.
اما هنوز فرصت هست.
برای جان دادن.
برای وصال.

دوستت دارم
مواظب خودت باش

29/5/86
اصفهان

به جای رزوشمار بیست و هشتم

مادر بزرگ
برایم شروه می خواند
و من افکارم مثل تناردیه ها
تا غروب بندر می رفت
با ماهی بزرگ پیرمرد تنها توی دریا
مادر بزرگم برای من هیچ وقت داستان کلاسیک نگفت
همیشه یا شروه
یا واسونک
و یا امیر ارسلان نامدار
مادرم رفیق چوبک بود
همنشین هدایت
دوستدار بزرگ علوی
گاهی عزیز نسین بود
و گاهی بالزاک
من شازده کوچولویش بودم
لاله سیاه
سیندرلا
مرغ تخم طلا...
بیا بازی کنیم
شش خانه
هشت خانه
لی لی
و مثل دختری که در کودکیم گم شد
لیلا.

دیشب تلویزیون فیلم بوی پیراهن یوسف را برای چندمین بار نمایش داد.

خارج از اینکه این فیلم با چه مضمون و رویکردی مساله انتظار و گمگشتگی را به نمایش گذارده است، اما یک نکته برایم بسیار جالب بود، انتظار کشیدن و چشم براه یک گمگشته نشستن به خودی خود انسان را شاعر می کند. آدم سرشار از احساسات لطیف و رقیقی می شود که روح را تلطیف می کند، حساس می شوی و سعی می کنی با تمامی عناصر موجود در طبیعت خودت را همراه کنی، با گل ها و درختها، ماهی ها و پرنده ها و انتظار فلسفه ای می شود که تو را به جهانی رویایی نزدیک می کند، آنجا که فقط نشان از گمگشته است، همه چیز از آن اوست، و اوست که تجلی واقعی تمامی ارکان زندگی است. در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم/ سر زنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور.

بگذریم. تو چطوری؟ امیدوارم که خوب باشی، و بهتر شده باشی.

دلبرکم، نیاز به داشتنت دیگر دارد بیش از حد توان آزارم می دهد و نیستی تا این نیاز را با نازی عاشقانه پاسخ دهی.

امشب که ستاره شدی

تا اوج آسمان بال گرفتم

پر زدن با سیمرغی که نبود

و قاف،استوار

در میانه کاغذ های اساطیری

خفته

که من خوابم نمی برد

و هزار مرغ

سیمرغ وار پرواز می کردند

ستاره ها که چشمک می زدند

ماه عاشق می شد

من با همه ستاره ها قهر بودم

تو که ستاره شده بودی

نماندی توی آسمان

اوج که می گرفتم

بیشتر فاصله می گرفتی

ماه که لبخند می زد

یا شاید ریشخند

لجم می گرفت

ماه عاشقت شده بود

و من عاشقت مانده بودم

دلبرکم

عاشقانه هایم را ماه می شنید

و شنیده بود

شبان و روزهای پیش

ماه عاشقت شده بود

و دل من می شکست

نمی توانم درد دل کنم

باشد تا خورشید سر برآورد.

دوستت دارم

مواظب خودت باش

27/5/86

آدینه است. همان روزی که خداوند پس از شش روز خلقت آسمان ها و زمین دست از کار کشید و آن را برای همه تعطیل قرار داد. جمعه ها برای من و تو شاید روز فراق و جدایی بود، اما بعضی وقتها یادت هست توی ساعتهای بعد از ظهر می توانستیم همدیگر را ببینیم و همین ها برایمان خیلی قشنگ بود. یواشکی، با احساسی آمیخته از دلهره و شور، به که چه حس خوش و قشنگی داشتیم.

به همین زودی همه چیز دارد می گذرد. نمی دانم کی می شود که آن شعر را برای خود زمزمه کنم که: امشب دلم می خواد تا فردا می بنوشم من/ زیبا ترین جامه هایم را بپوشم من/ با شوق بی حد باغچه هامون رو صفا دادم/ امشب تا می شد گل توی گلدونا جا دادم / ..... تا اینکه بگویم فردا تو می آیی؟

برای آن روز دارم لحظه شماری می کنم. هرچند لحظه لحظه های نبودنت سهمگین می گذرد و کند، اما بهتر است تا این لحظاتی که انگار ساعت نای راه رفتن ندارد و زمان تویش کش می آید با یاد تو بگذرد.

ای خسرو خوبان لبت از شهد شیرین کاره تر

هم دیده نادیده ز تو عیاره ای عیاره تر

ای نازنین با ناز اگر بیچارنگرا می کشی

اول مرا کش چون منم از دیگران بیچاره تر

از عشق رخسار و لبت دل خون شده جان سوخته

وز سوز جان و خون دل، لب خشکم و رخساره تر

جانهای خوبان سوختی تنها نه عاشق می کشی

ای از تو خوبان خورده خون، تو از همه خونخواره تر

بر بوی تو گل در چمن، صد چاک زد جامه چو من

وز روی غیرت جان من، از جامه گل پاره تر

خاک رهت گشتم ولی از بیم گرد دامنت

دارم ز آب چشم خود خاک رهت همواره تر

بگداخت سنگ از آه من لیکن چه سود ای ماه من

کان دل که داری نیست آن، از سنگ خارا خاره تر

نمی دانم چه بگویم و یا چه بنویسم اما فقط می دانم که سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی که چگونه می شود فراق را تاب آورد، که چگونه می شود عارض سیمین یار را ندید و نرگس مستش را نبوسید. دلم تنگ است ولی اگرچه هر سازی که اینجاست تقریبا بد آهنگ است اما تا آمدن تو نمی شود که توشه ای برداشت و قدم در راهی گذاشت، باید بیایی تا طرحی نو در اندازیم و فلک را سقف بشکافیم . بیا که از قدمت دل زمستانی ام بهار شود.

بیا.

مواظب خودت باش

دوستت دارم.

26/5/86

اصفهان