عزیزان

دفاع شما از حقوق مظلومان و ستمدیدگان مایۀ افتخار است نه باعث شرمساری.

ما جمعی از بهائیان ایران خوشحالیم که می بینیم با این اقدام روشن بینانۀ شما، یکی از مهمترین مراحل رنسانس فکری جامعۀ ایرانی در حال طی شدن است، یعنی آن مرحله که توجه به حق و حقیقت امری مطلق و بدون در نظر گرفتن منبع و مصدر آن باشد و نیز مرحله ای که ظلم در هر جا و بر هر کس نفی شود و دفاع از مظلوم بدون توجه به عقیده و جنسیت و نژاد و یا قومیتش مورد توجه قرار گیرد.

باید اذعان کرد که روش جامعۀ بهائی در تحمل مظالم وارده به گونه ای بوده که شاید در تاخیر چنین واکنشی از جانب شما روشنفکران عزیز ایرانی بی تاثیر نبوده زیرا شما جامعه ای را ملاحضه میکردید که بر خلاف معمول ولی بر طبق آموزه های دینی خود از ظالمین کینه به دل نمی گیرد و در صدد انتقام نیست. برای رفع ظلم، به خود ظالم تظلم می نماید و در کمال محبت این فرصت را به او می دهد تا به ظلم خود نگاهی دیگر بیاندازد، تمام نیروهای منفی وارده در اثر ظلم بر خود را به فعل ظلم منعطف می نماید نه به ظالم و همه و همه را در طی چند نسل در دوره ای که بیش از یک صد و شصت سال به طول انجامیده با کمال صبر و شکیبائی نه تنها تحمل نموده، بلکه هیچگاه نشاط و بالندگی خود را از دست نداده است.

حال دیدن چنین بیانیۀ تاریخی از جانب شما روشنفکران و روشنگران عزیز ایرانی مرهمی بسیار مؤثر بر زخمهای وارده بر این جامعۀ مظلوم است.

بگذارید ما نیز اعلام کنیم که برای دفاع از حقوق مسلوبۀ سایر هموطنان، صرف نظر از سابقۀ فکری و اعتقادی و تعلقاتشان به هر گروه جنسیتی و قومی، با روش خود موظف بلکه مکلفیم.

باشد که این همبستگی و گسترش آن در بین آحاد جامعه، ابرهای تیرۀ ظلم را پراکنده و بالآخره خورشید عدالت هر چه زودتر بر این سرزمین که سالیان دراز از آن محروم مانده، پرتو افکند.

جمعی از بهائیان ایران