وقتی از مشهد فارغ التحصیل شدم، فکر می­کردم دیگه شرایط اونجا برام تکرار نمی­شه.آخه دوستای مشهد دوستای چند ساله بودن، قدیمی و صمیمی. ولی این فکر فقط یه روز ادامه داشت، در همون ساعت­های اولیه ثبت نام دیدم دور تا دورم از دوستای صمیمی پر شده، انگار خیلی وقته می­شناسمشون. تا همین الان که تو یه غروب غم­انگیز جمعه براتون می­نویسم، کنارم نوید گرفته خوابیده، سعید استراحت می­کنه، امیر داره درس می­خونه، مهدی هم احتمالا تو سالن مطالعه داره درس می­خونه. از هادی بی­خبرم ولی حتما داره حسابی حال می­کنه. اینا نزدیک ترین دوستام تو تهرانن. هر کدومشون عالم خودشون رو دارن، تو جمعمون همش خنده س، روفقا همگی تو یه زمینه صاحب سبکن، امیر پهلوونه، نوید هنرمند، سعید مخ، مهدی چاقال با صفا، هادی طراح و خودم هم که احساساتی ترین فرد جمع.

ولی بازهم یادش به خیر روزگار با صفای مشهد ، بچه­های ناز فردوسی ......