احتمالا هر کدوم از ما توصیفی یا داستانی در خصوص میوه ممنوع شنیدیم

اینکه آدم و حوا در بهشت میزستند و این زندگی شرطی داشت! اینکه از میوه ای که خدا ممنوع کرده بود نخورند. عده ای میگن شیطان حوا رو وسوسه کرد ( عده ای هم بر عکسش رو قبول دارن ) حوا اون میوه رو از آدم طلب کرد و پس از خوردن اون میوه اونا ازعرش به فرش رسیدن

خوب تعریف های مختلفی از اون میوه هم میشه : سیب ، معرفت ، آگاهی و ... و تعریفی هم من زمانی داشتم، اون میوه رو اختیار میدونستم! ولی چند روزی هست تعریف جالبی براش پیدا کردم و اون اینه

عشق

آدم و حوا با خوردن اون میوه عاشق و معشوق همدیگه میشن و از عشق به خدا فاصله گرفنت و در نتیجه از مقام قرب الهی دور شدن و فقط کسانی که میتونن و یا تونستن به اون عشق الهی دست پیدا کنن دوباره میتونن به قرب الهی و رستگاری برسن

دوسش دارم

 

 

 

 

فکر میکنم اغلب آدما تو عمرشون برای یکبار هم که شده دعا کردن

 

 

من اینطور فرض میکنم زمانی که ما اراده میکنیم که با دعا کردن به نتیجه ای که میخواییم برسیم، داریم اراده سایر چیزها رو تحت سیطره خودمون در می آوریم. چطوری؟ : عده ای از آزاد کردن انرژی صحبت میکنن که سایر چیزها رو تحت تاثیر قرار میده ، من به گونه دیگری به این موضوع نگاه میکنم. زمانی که من دعا میکنم و روی فکرم تمرکز میکنم ار طریق روح خدایی که  در کالبد من جاری هست با سایر موجودات ارتباط برقرار میکنم تا اونجا که چیزی که قرار بوده پیش بیاد رو تغییر بدم .  مستجاب شدن این خواست ها تا زمانی که قوانین خلقت رو تغییرنده امکان پذیره ( برای مثال نمی شه با دعا کردن درخت سیب، میوه  پرتقال بده ولی میشه انتظار داشت که اون درخت در فصلی غیر از بهار شکوفه بده و و و

 

من به این موضوع ایمان دارم که تو این دنیا هرچیزی بخوایید بدست می آوریدش جدای تلاش باید همیشه بهش فکر کنید و بر روی اون تمرکز کنید(انگار که همیشه دارید برای رسیدن به اون دعا میکنید) ، در این مدل جریان زندگی مثل آب که دنبال گوداله (گودی زمینه)  مسیرش رو پیدا میکنه تا به اون هدف برسه

 

یاد یک حرف جالب افتادم :آنچه از دل براید لاجرم بر دل نشیند

 

 

فقط کافیه که بخواییم

 

 

 

فکر می کنم هممون یادمونه که تو فیزیک خوندیم که مقدار انرژی و ماده در دنیا ثابت هست و اینکه هر دوتا به همدیگه تبدیل میشن ولی مقدار کلی شون نه کم میشه نه زیاد. البته الان به جز ماده ضد ماده هم وارد این بحث شده

 

 

من فکر میکنم مدلهایی از انرژی بوجود میاد که منشا ماده نداره ولی توانایی انجام کار و ایجاد آثاری رو داره که بصورت طبیعی نمیشه اونها بدست آورد و سر منشاء خارجی داره

 

 

نفرت و علاقه نمونه هایی از این عاملهای انرژی هستن که همیشه وجود ندارن و زمانهایی که بوجود میآن میتونن دنیا رو دگرگون کنند . برای مثال گاهی اونقدر قوی هستن که آثاری و یا رویدادهایی و ... رو بوجود میارن که قابل تعریف نیستن . حتی بعضی حاضرن بهای گزافی رو بپردازن تا اونو داشته باشن و یا ذینفع بشن ( انگار که دارن اون انرژی آزاد شده رو تحت تملک خودشون در میارن) به صرف اینکه اون انرژی قابل لمس و درک شده

 

 

خوشا به حال کسانی که دارای این مدل انرژی ها هستن چون کارهایی با هاش قابل انجامه که خیلی ها از انجام دادن اون عاجزن 

 

 

 

 

 

در اغلب روابط انساني هميشه دادستد وجود داره يعني هميشه افراد انتظار دارن تا فرد مقابلشون اول كاري انجام بده تا اونها هم در مقابل كاري انجام بدن.شايد فردي چيزي رو به كسي عرضه كنه ولي اگر از طرف اون كس چيزي نگيره از ادامه دادن به اينكار صرف نظر ميكنه.اين مورد در موارد احساسي هم حكم فرماست يعني اگر به كسي محبتي انجام بديم يا ابراز لطفي و علاقه اي صورت بپذيره اگر طرف مقابل هيچ پاسخي نده بعد از مدتي آدم سكوت رو انتخاب ميكنه

 

 

تو رابطه ها فكر ميكنم رابطه بين خالق و مخلوق هستش از اين دست مستثني است يعني خالق از مخلوقش انتظاري نداره و لطفش رو هميشه داره به اون ارزاني ميكنه . هرچه قدر ازش دوري كنه هر موقع كه به سمتش مياد باز قبولش ميكنه و  بخشش رو انتخاب ميكنه تو تعاريف ديني ما خالقمون رو خدا ميدونيم و رفتار اينچنيني رو از اون ميبينم و انتظار داريم كه اينطور باشه. به قولي هرچه قدر هم حق الله رو در نظر نگرفته باشيم و به اون بي اعتنا بوديم خدا هنوز بخشش رو از ما وا نميگذاره. تا زماني كه حق الناسي رو نا حق نكرده باشيم

 

 

من رابطه مادر و فرزندي رو شبيه رابطه خالق و مخلوق ( خدا و انسان ) ميدونم و از اين به بالايي و از بالايي به رابطه مادر و فرزندي ميرسم. مادر سالهاي سال علاقه، محبت و جونش رو به فرزندش ارائه ميده بدون قطره اي انتظار و با اين رفتار شاد هست. زماني كه فرزندش كار اشتباهي انجام ميده فرزندش رو ميبخشه و حتي اگر بچه اش قتل نفسي رو انجام بده باز  مادر آدمه كه  تمام تلاشش رو ميكنه كه جون بچشو رو نجات بده و نگذاره كه اتفاقي براي اون بيافته با اينكه ميدونه بچه اش مقصر بوده

 

قدر ايچنين فردي رو بدونيم كه حلواي نقد به از ... و پشيموني هم فايده اي نداره